Yanımda oturan adama baktım; bu kadar sinirli olmasına ayrı gülüyor, ama tatlı olmasına daha fazla gülüyordum. Gözlerim ona değdiğinde, karşısındaki insanlara sinirle bakıyordu. Elimi gizlice bacağına atıp gözlerimi belerttim; biraz sakin olması gerekiyordu. Kocam olduğunu nereden bilsinlerdi? Yaşı da biraz büyük olduğu için abim olduğunu düşünmüşlerdi zaten. Söylediklerinde çok utanmışlardı; bizi evlerine kadar getirmiş, misafir olarak ağırlamak istemişlerdi ama Yusuf Ali hayatta bu evde yemek yemezdi.
"Demek kocandır," dedi yaşlı kadın anlamış bir sesle. İkisi yan yana çok yakışıyorlardı ama o an gördüğünde abisi zannetmişti. Adam o zamandan beridir yüzünü asmış, onlara sinirli bir şekilde bakmaya başlamıştı.
"Evet," dedi genç kadın, tebessüm ederken yan tarafta oturan kocasının yüzüne
