Dönüş yolculukları, gidişlerinden daha keyifli geçmişti. Yolda bol bol mola vererek oyalanmış, alışveriş yapmış ve nihayetinde İstanbul’a, ailelerinin yanına dönmüşlerdi.
Pazar sabahı geleceklerini bilmeyen ailesini kahvaltı vaktinde yakalamak evde küçük çaplı bir telaşa sebep olduysa da Efe bunu pek umursamamıştı. Bir hazırlık yapılması gerekmiyordu. Sonuçta onlar misafir değil, evin birer ferdiydi.
Eşyalarını odalarına taşıyıp hep birlikte sofrada buluştuklarında masada her zamanki gibi neşeli bir gürültü hâkimdi.
“Abi, gerçekten inanılmazsın! Nasıl olur da en azından beni aramazsın?”
Efe arkasına yaslanırken yüzünde şakacı bir tebessüm vardı. “Kendi evime gelirken neden sana haber vermem gerekiyor?”
“Öyle değil!” diye itiraz etti Ece hemen. Yengesine bakarken gözleri korkuyla irile
