ในที่สุด....

1537 Words

นี่ก็ผ่านมาจะสามอาทิตย์แล้วน่ะที่น้ำฝนหนีออกจากโรงพยาบาล.. และคนของไอ้พายุก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลยสักนิด.. เพื่อนที่ชื่อกอล์ฟก็ไปทำงานของมันตามเคย เช้าไปทำงาน เย็นกลับบ้าน และก็อยู่แบบนั้นและทำซ้ำเหมือนเดิมทุกๆวัน.. บ้านพักครูก็ไม่กลับ บ้านที่ต่างจังหวัดก็ไม่กลับ.. ตกลงแล้วน้ำฝนไปอยู่ที่ไหนกันแน่.... " น้าอุไรครับ.. น้ำฝนไปอยู่ที่ไหนครับ... น้าอุไรบอกเหตุผลได้ไหมครับว่าทำไมน้ำฝนถึงต้องทำให้ตัวเองเป็นน้ำนิ่ง น้ำนิ่งไปไหนครับ? ผมขอร้อง..." จิรันตร์รีบมาหาน้าอุไรที่บ้านหลังเล็กที่อยู่ในพื้นที่ของบ้านเขาทันที เขาพาน้าอุไรกับน้ำนนมาอยู่ที่นี่ได้เกือบเดือนแล้ว... ตั้งแต่วันที่เขาพาน้ำฝนไปขังไว้ที่เกาะจนถึงตอนนี้.... " น้าไม่รู้หรอกค่ะว่าน้ำฝนไปไหน น้ำฝนไม่ติดต่อน้ามาเลย.. ไม่เชื่อคุณก็เช็กโทรศัพท์น้าได้นะคะ น้าก็รอให้น้ำฝนโทรมาหาเหมือนกัน.. ส่วนเรื่องน้ำนิ่งและน้ำฝนนั้น.. น้าไม่ขอตอบนะคะน้ำฝนจ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD