Adana’da son günümüzdü. Geriye dönüp baktığımda, bu şehirde ne çok anı biriktirdiğimizi düşündüm. Üniversiteye hazırlık sürecimiz, sınav stresi, ardından gelen zaferler ve kutlamalar… Tüm bu süreç boyunca Can hep yanımdaydı. Ama bugün, artık bir veda gibiydi. Adana’ya veda, belki de eski hayatımıza veda. Yeni bir başlangıcın arifesinde, son günümüzü birlikte, en özel şekilde geçirmeye karar vermiştik. Can, sabah erkenden beni evimden aldı. Gözlerinde her zamanki o sıcak bakış vardı, ama bugün sanki biraz daha derindi. "Bugün bizim günümüz," dedi kapıyı açarken. Ona gülümsedim, çünkü ne kadar anlamlı bir söz söylediğini biliyordum. Bu günü birlikte, unutulmaz kılmak için elimizden geleni yapacaktık.
İlk durağımız Seyhan Nehri kıyısı oldu. Nehrin kenarındaki yürüyüş yolu, Adana'nın en güzel
