อลิซกลับมาถึงห้องด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุข เธอคิดว่าดีแล้วที่เลือกลาออกมาจากคนท็อกซิกพวกนั้น และนึกไปถึงฮาชิ…อลิซรู้แหละว่าเขาคงจะรู้สึกไม่ดี แต่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วหญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ
ตัดมาทางฝั่งของฮาชิ เขาไม่เห็นอลิซมาเป็นอาทิตย์แล้ว มองหาจากเพื่อนๆที่เคยไปด้วยกันกับเธอ ก็ไม่มีคนร่างเล็กอยู่ด้วยเลยซักครั้ง ชายหนุ่มนึกถึงตอนที่อลิซพยายามทักมาอธิบายแต่เขากลับไม่ฟังเธอแม้แต่ครั้งเดียว มันทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยที่เคยทำแบบนั้น อันที่จริงเขาน่าจะฟังเธอซักหน่อย
ขณะนั้นเอง..ม่อนก็เดินเข้ามาหาฮาชิที่นั่งอยู่คนเดียวและมองหน้าของเขาอย่างเอาเรื่อง
“มีอะไร?”
ฮาชิถามขึ้นเสียงแข็ง เขาไม่อยากมีเรื่องกับคนที่เอาแต่พาลไปทั่วเหมือนเด็กไม่รู้จักโต
“เพราะมึงสินะ!! ที่ทำให้อลิซต้องย้าย”
ม่อนพูดอย่างเอาเรื่อง ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าอลิซต้องย้ายเพ
