บทที่ 17 เทพเจ้าของตา!
“คุณธรรมหมายความว่ายังไงนะคะ…”
“หูตึงเหรอ?”
“คือ…ตาไม่ค่อยเข้าใจ”
“ถ้าไม่เข้าใจก็ไปถามผู้จัดการเธอ เสร็จงานแล้วฉันรอที่โรงบาล”
ธรรมละสายตาจากแล็ปท็อปในมือมองไปยังคนที่ใบหน้าตกแต่งอย่างสวยจัดแต่ที่ศีรษะมีอะไรม้วนอยู่บนผมก็ไม่รู้
“ก็ตาถามคุณอยู่นะคะ…” เธอก้าวเท้าเดินเข้ามาหา กลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนกายในชุดคลุมอาบน้ำนั่นลอยฟุ้ง
ธรรมนั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง เขาเงยหน้ามองเธอ ยิ่งศรุตาขยับมาใกล้ปลายจมูกโด่งสันขยับเล็กน้อย ลมหายใจร้อนจัดผ่อนออกมา
ไม่รู้ว่าศรุตาใช้น้ำหอมอะไร…
“คุณธรรม…” เธอเรียกเขาเสียงเบา ธรรมหันกลับมาจดจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปในมือต่อ
“ไม่รีบไปถ่ายแบบหรือไง?” เขาถามกลับเธอแนวประชดประชัน ศรุตาเม้มปากหันไปมองนาฬิกาติดผนังภายในห้อง
“ถึงกองเที่ยงค่ะ เริ่มถ่ายบ่ายโมง” ธรรมมองคนที่หันรีหันขวางเมื่อตาสบตา เขาก็ก้มลงมองหน้าจอต่อ
“งานถ่ายแบบโชว์รูมหรู งานด
