บทที่ 12 ศึกษาก่อนใช้...

1612 Words

บทที่ 12 ศึกษาก่อนใช้... ธรรมมองมือบางที่จับมือเขาไม่ปล่อยตลอดการเดินทางมาที่งานเลี้ยง ไม่รู้ว่าใครขอความช่วยเหลือใครกันแน่ แต่ธรรมที่ปักธงไว้ในใจว่าจะไม่โอนอ่อนตามศรุตา เขาดันยอมให้เธอติดรถมาส่งถึงงานเลี้ยง “อย่าเมามากนะค้าาา” กระจกรถยนต์ด้านหลังคนขับกดเปิดพร้อมกับใบหน้าสวยจัดของนางร้ายสาว เธอยื่นหน้าแป้นแล้นนั่นออกมายิ้มให้เขา ทั้งยังโบกมือลากันด้วยท่าทางสนิทสนม รถยนต์คันหรูป้ายทะเบียน 9 ตัวเดียวขับออกไปแล้ว ธรรมยืนมองตามด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไหลบ่าอย่างรุนแรง กลิ่นน้ำหอมของเธอติดเสื้อผ้าเขาไปหมด แม้กระทั่งยืนอยู่ในลานจอดรถร้อน ๆ ก็ยิ่งขับให้ได้กลิ่นออกมา ไม่รู้ว่าศรุตาใช้น้ำหอมของอะไร แต่ที่แน่ ๆ เขาจะบอกให้เธอเลิกใช้ นักธุรกิจหนุ่มยกมือขึ้นลูบเสื้อผ้าตัวเองเพื่อเช็กความเรียบร้อย แต่ก้มลงไปมองตรงรอยแยกของเสื้อเชิ้ตก็พบว่ามันมีสีแดงที่มาจากรอยลิปสติก ธรรมจับปกเสื้อตนเอง เขามั่นใจศรุตาจงใจทำทิ้งไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ซึ่งเดี๋ยวเขาจะต้องจัดการเธอ และเมื่อปลายนิ้วลูบเพื่อเช็ดออก ธรรมกลับนึกถึงเรียวปากชุ่มชื้นกดจูบลงมาบนรอยแยกของสาบเสื้อ ปลายจมูกโด่งเล็กไซ้อกแกร่งของเขา ธรรมขบปากพ่นลมหายใจร้อนจัดออกมา ธรรมใช้ฝ่ามือลูบเสื้อจัดความเรียบร้อยอีกครั้ง แต่ดูเหมือนเขาเลิกคิดถึงเนื้อนุ่มที่สัมผัสไม่ได้ นักธุรกิจหนุ่มสะบัดหน้าเพื่อเรียกสติ เลิกคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปภายในสถานที่ที่นัดกับเพื่อนไว้ “ไอ้ธรรมมึงเปลี่ยนน้ำหอมเหรอ?” ยศชัย หรือ ยศ ถามขึ้นก่อนจะทำจมูกฟุตฟิต และยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขา “กูคิดว่าน้ำหอมน้องเขา กลิ่นมาจากตัวมึงนี่เองเหรอ?” นนทภพ หรือ นนท์ คิดว่าเป็นน้ำหอมจากเด็กเอนเตอร์เทนในร้านที่เรียกมานั่งด้วยกัน “กลิ่นอะไรของพวกมึง” ธรรมเอ่ยออกมาท่าทางเฉย ๆ เขามองตรงไปข้างหน้าแทนที่จะสนใจคนข้าง ๆ “นัวกันมายับเลยดิ นี่ไงหลักฐานลิปเปื้อนเสื้อเนี่ย” เพราะยศชัยเอานิ้วมือจับแหวกคอเสื้อเขาจึงเห็นรอยลิปสติก แต่มันทำเสียงน่าตกใจกว่านั้นคือรอยสีแดงจุดเล็ก ๆ ตรงอกเขาต่างหาก “ไอ้ธรรมมีรอยดูด! มึงให้คนทำรอยบนตัวด้วยเหรอ?!” ธรรมขมวดคิ้วปัดมือเพื่อนออกจากคอเสื้อ เขาเป็นฝ่ายจับคอเสื้อตัวเองแหวกออกดูเช่นกัน และเมื่อเห็นรอยเขาก็เผลอกลั้นลมหายใจ รอยแดงเป็นจ้ำมีถึงสองรอย ตอนแรกเขาไม่เห็นแต่นี่แม้กระทั่งห้องไฟสลัว ๆ ก็ยังเห็นชัด ศรุตากล้าทำรอยทิ้งไว้บนตัวเขา! ส่วนคนที่เป็นต้นเหตุเธอเดินฮัมเพลงเดินขึ้นลิฟต์มาด้วยความสบายใจ นิ้วเรียวของเธอหมุนพวงกุญแจรถยนต์คันหรูก่อนจะแสยะยิ้มร้ายมองไปที่มัน “คิดเหรอว่าจะเทกันได้หรอ! เอาสิ! อิเปรตธรรม!” ศรุตาเข่นเขี้ยวออกมาเสียงดัง ตอนนี้ไม่ได้อยู่ต่อหน้าเขาแล้ว เธอจะด่าหรือสาปแช่งเขายังไงก็ได้! และเธอไม่สนใจหรอกว่าคุณศรเลขาเขาจะเดือดร้อนหรือไม่ กับการที่ศรุตาขโมยรถยนต์คันหรูของธรรมขับกลับมาที่คอนโดตัวเอง จะแยกย้ายกันก็ไม่ว่า แต่นี่รับปากกันว่าจะให้เธอไปรอที่ห้อง และคุณศรก็พาเธอไปที่ห้องจริง ๆ แต่ไม่ใช่ห้องที่ธรรมอาศัยอยู่ แต่เป็นห้องเชือด! ศรุตาเหยียบเขาไปในห้องแม้จะเป็นเพนท์เฮ้าส์สุดหรู แต่แค่เห็นเศษซากเสื้อผ้าผู้หญิงที่ทิ้งไว้ ลมร้อนก็ตีขึ้นหน้า ธรรมคิดว่าเธอเป็นคนยังไง เป็นคนแบบไหน เธอจริงใจกับเขาขนาดนี้! แต่ธรรมกลับมองว่าเธอเป็นแค่ของเล่นราคาถูกงั้นเหรอ! ให้เธอไปนอนรอที่ห้องที่เขาใช้กับผู้หญิงไปทั่ว ถึงศรุตาจะเข้าหาเขาง่าย ๆ แต่เธอก็ไม่ได้เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นของเขานะ! เสียงสั่นครืดของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ศรุตาหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ หญิงสาวไม่กดรับเบอร์แปลกจึงตัดสายนั่นไป เบอร์นั้นโทรมาอีกสามถึงสี่สาย เธอก็ตัดสายไปอีกครั้ง “พวกโรคจิตหรือไง! โทรมาอยู่ได้!” ศรุตาคว่ำหน้าจอโทรศัพท์และจัดการถอดเสื้อผ้าและเดินเข้าห้องน้ำไป เธออาบน้ำอยู่นาน แต่เหมือนหูจะได้ยินเสียงตึงตังข้างนอก ศรุตาปิดน้ำและสวมเสื้อคลุมอาบน้ำออกมาด้านนอก แต่คนที่หยุดยืนอยู่ตรงนั้น ศรุตาไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะมาปรากฎตัวอยู่ที่นี่!! “ว่าไง…หัวขโมย!” ศรุตาไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไรด้วยซ้ำ ร่างของเธอก็โดนดันอย่างแรง ร่างสูงปรี่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือของเขาล็อกลำคอเธอเอาไว้ เพราะศรุตาออกมาจากห้องนอนส่วนตัว เธอปิดประตูไปแล้วและก็เจอธรรมอยู่ภายในห้องตัวเอง นางร้ายสาวประมวลผลไม่ทันรู้ตัวอีกทีอิตาเปรตธรรมก็พุ่งเข้ามาเร็วมากจับล็อกคอเธอด้วยมือข้างเดียว แผ่นหลังของศรุตากระแทกประตูห้องนอนเสียงดังปั้ง! “คะ คุณธรรมเล่นอะ…!” เสียงของศรุตาหายจากลำคอไปและก็ได้เป็นความรู้สึกเจียนจะขาดใจมาแทน แรงบีบที่ลำคอแรงขึ้นเรื่อย ๆ กับริมฝีปากที่บดคลึงเข้ามา เขาจูบเธอ!!! ศรุตาไม่รู้ว่าเธอควรจะหวาดกลัวสิ่งไหนก่อนดี เพราะคนที่จู่โจมอย่างดุเดือดไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัวได้ทัน อ้อมแขนที่มีอุณหภูมิร้อนจัดกอดรัดเธอเอาไว้ ศรุตายิ่งดิ้นกลับกลายเป็นว่าสองเท้าของเธอลอยขึ้นเหนือพื้น พร้อมกับประตูห้องนอนที่ถูกเปิดออก “ฉันไม่ได้เล่น...ฉันเอาจริง” เขากระซิบเสียงแหบพร่าก่อนจะทุ่มร่างเธอทิ้งไปกับเตียงนอน ศรุตามึนงงเพราะศีรษะกระแทก เธอไม่รู้ว่าเขาเข้ามาได้ยังไง แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! นางร้ายสาวยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากแต่ข้อเท้ากลับโดนลากไปจนหงายหลัง เขาตัวใหญ่กว่าเธอมาก ไม่แน่ว่าถ้าออกแรงทุบเธอก็อาจจะคอหักคามือ! “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว!” ร่างสูงที่โถมทับลงมาไม่ได้ฟังคำทัดทานอื่นใด ปากหยักที่ประกบจูบพร้อมกับมือหนาดึงเชือกของชุดคลุมอาบน้ำเธอออกด้วย ตอนแรกธรรมแค่โมโหศรุตาที่กล้าขโมยรถเขามา จึงจะมาเอาคืน แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะออกมาให้เขาเจอในสภาพชุดคลุมอาบน้ำที่ตัวเปียกชื้นแบบนี้ ธรรมเวลาดื่ม...เขาแพ้อะไรแบบนี้ ด้านในของศรุตาไม่ได้สวมอะไรเลย เธอคิดว่าคนที่เข้ามาในห้องคือส้มโอผู้จัดการ! “คุณธรรมตาเจ็บนะ!” กลิ่นแอลกอฮอล์ที่มาจากลมหายใจของเขา ธรรมต้องดื่มมาหนักมาก เพราะใบหน้าของเขาแดง ดวงตาทั้งสองข้างก็เยิ้มไปหมด เรือนร่างเปลือยเปล่ายั่วยวนปรากฎอยู่ใต้ร่างหนาสร้างความปั่นป่วนให้กับธรรมเป็นอย่างมาก ฝ่ามือหนาลากผ่านสะโพกก่อนจะกดริมฝีปากจูบลงไป ศรุตาสะท้านไปทั้งร่าง ไม่ว่าตรงไหนที่ปากเขาลากมือผ่านเธอก็ร้อนไปหมด! ใช่! เธอยอมเป็นของเขาแน่ ๆ แต่มันไม่ใช่แบบนี้ไง! “เราต้องมาตกลงกันก่อน!” เธอจับหน้าคมที่เอาแต่มุดลงข้างล่าง ขาข้างหนึ่งยกขึ้นยันเอวสอบ “เราต้องคุยกันก่อน…” เธอผ่อนเสียงลงใช้น้ำเย็นเข้าลูบ “เอาก่อนค่อยคุย” ธรรมรู้ว่าเธอกำลังใช้วิธีเจรจา แต่เขาไม่ต้องการจะคุย เขาต้องการจะเอาเธอ! “คุณธรรม! คุณจะทำอะไร! นี่! คุณอดยากปากแห้งนักหรือไงถึงทำกันแบบนี้! เฮ้! คุณอย่ากัดตา!” เธอดิ้นออกสุดแรงทั้งผลักไสเขาเป็นพันละวัน ธรรมกัดเธอ...กัดเหมือนหมาบ้า! ธรรมไม่ฟังคำทัดทานกลับจับข้อแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว เขาบีบแขนเธอแรงมากแบบกระดูกจะแตกก็ไม่เกินไป และไม่พอเขากัดเนินอกของเธอจมเขี้ยว! “ก่อนที่เสนอตัวไปนอนกับใครก็ควรศึกษารสนิยมทางเพศเขาด้วยว่าเป็นแบบไหน ในเมื่อเธอเสนอ ฉันก็สนอง ที่ขโมยรถมาก็อยากจะให้ฉันมาที่นี่ไม่ใช่เหรอไง?” ศรุตาอ้าปากค้าง ระ…รสนิยมทางเพศ! รสนิยมทางเพศของอิตาเปรตธรรมคือการกัดนมเธอเนี่ยนะ! “คะ…คุณพูดบ้าอะไรของคุณ!!” ธรรมเงยหน้าขึ้นมาจากอกอิ่มแสยะยิ้มก่อนยื่นหน้าเข้ามาหายใจรดใบหน้าเธอ “จะเอาไหมงาน? ถ้าจะเอางานก็ให้ฉันเอาดี ๆ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more