Hastanenin o gergin gecesinden sonra Meryem taburcu olmuş, Miran Efe’siyle birlikte konağa dönmüştü. Ben de üç gün Meryem’in yanında kaldıktan sonra Cihan gelip beni almış, kendi evimize dönmüştük. O üç gün boyunca her anı Miran Efe’nin minicik nefeslerini dinlemekle, Meryem’in yüzüne bakıp şükretmekle geçti. Şimdi ise bir hafta olmuştu. Bugün Cihan’ın ailesiyle birlikte Sarvanların konağına, tebrik ziyareti için gidecektik. İçimde hem tatlı bir heyecan hem de hafif bir gerginlik vardı.
Hazırlanırken elimdeki çiçekleri özenle sarmalayıp sepete yerleştirdim. Cihan yanıma gelip üzerime baktı.
“Hazır mısın Şeyda?” dedi, gözlerinde her zamanki o sakin güvenle.
“Hazırım,” dedim hafifçe gülümseyerek.
Arabaya bindiğimizde arka koltukta Gülümser anne, önümüzde ise Cihan’ın halası vardı. Yol bo
