“แฉะแล้วนะ💦”

1352 Words

“เข้ามาก่อนสิ” เสียงของธาดาเอ่ยเรียบ ๆ พลางขยับตัวเปิดช่องให้เธอเดินผ่านเข้าไป มีนายืนชั่งใจอยู่เกือบนาที สายตายังนิ่ง แม้หัวใจจะเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ดูเหมือนความอดทนของคนที่ยืนรอจะหมดลงก่อน เพราะมือใหญ่ของเขามาคว้าข้อมือเธอเบา ๆ แล้วดึงเข้ามาด้านในอย่างไม่รุนแรงนัก ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลงสนิท แกร็ก… เสียงล็อกดังชัดในความเงียบ “คือ…ฉันแค่จะเอาของคืน” มีนาเอ่ยตรง ๆ พลางเงยหน้ามองเขาแบบไม่หลบสายตา ธาดามองตอบนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “หนู…แทนตัวเองว่าหนู” เขาพูดช้า ๆ “ผมเป็นอาจารย์ของคุณ” เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อน มีนาถอยหลังตามโดยอัตโนมัติ “หนูมาเอาของคืนค่ะ” เธอแก้คำให้ทันที แม้น้ำเสียงจะติดประชดบางเบา ธาดาหยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ดี” เขาพูดเบา ๆ “แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย” สายตาคมไล่มองใบหน้าของเธอช้า ๆ ราวกับกำลังอ่านความคิด “อยู่ในห้อง เข้าไปเอาสิ” ธาดาพูดพลางพยักหน้าไปทางประตูห้องนอนของเขา มีนาหันไปมองตามสายตานั้น ใจเต้นแรงแต่สีหน้ายังคงนิ่ง “ถ้างั้นขออนุญาตค่ะ” เธอพูดเรียบ ๆ ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปด้านในอย่างไม่ลังเลเกินไปนัก ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป แสงไฟในห้องสลัวพอให้มองเห็นชัดเจน บนเตียงสีเรียบ กางเกงชั้นในสีดำของเธอวางเด่นอยู่กลางที่นอนราวกับถูกจัดวางไว้โดยตั้งใจ เธอก้าวเข้าไปใกล้ เตรียมเอื้อมมือหยิบมัน แต่ทันใดนั้น… พรึ่บ! แรงจากด้านหลังทำให้ร่างเธอเสียหลักล้มลงบนที่นอนอย่างไม่ทันตั้งตัว มือทั้งสองยันผ้าปูเตียงไว้ทันก่อนจะกระแทกแรงเกินไป หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที ธาดายืนอยู่ปลายเตียง มองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ “อยากได้คืน…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ก็ต้องมีอะไรแลกกันหน่อยไหมครับ” “อะ…อาจารย์ จะทำอะไร” เสียงของมีนาไม่ดัง แต่ชัดพอจะแสดงความตื่นตัว ธาดาไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงเอื้อมมือมาจับไหล่ของมีนา แล้วออกแรงพลิกตัวเธอเบา ๆ ให้เอนหงายลงบนที่นอนแทน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว แต่ไม่รุนแรงจนเจ็บ มีนาชะงักไปชั่ววินาที ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างมองเขาที่ตอนนี้ยืนคร่อมอยู่ปลายเตียง สายตาคมยังคงนิ่งและอ่านไม่ออกเหมือนเดิม หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดในหู “อาจารย์…” เธอเรียกเสียงต่ำ คล้ายเตือน คล้ายถาม ธาดาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ “บอกว่าเวลามีแค่เราสองคน…ให้เรียกพี่” ธาดาพูดเสียงต่ำ ก่อนจะยืนตัวตรงขึ้นเล็กน้อย มือของเขาเลื่อนมาจับข้อเท้าของมีนาไว้หลวม ๆ แล้วดึงเธอเข้าหาตัวอีกนิด แรงดึงไม่ได้รุนแรง แต่ชัดเจนพอให้เธอรู้ว่าเขาเป็นฝ่ายคุมเกมอยู่ “กางเกงชั้นในเธอ…ยังไงก็ได้คืนอยู่แล้ว มีนา” เขามองเธอตรง ๆ สายตานิ่งจนอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อเต็ม ๆ แบบนั้น “แต่คงไม่ได้ไปง่าย ๆ หรอก” เขาเอ่ยต่อช้า ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “อะ…อาจารย์ จะทำอะไร ปล่อยนะ” มีนาพยายามถีบขาไปมาพยายามให้มันหลุดจากมือใหญ่ของเขา “ขอรื้อความทรงจำหน่อย” ธาดาพูดเสียงนิ่งเรียบ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยขาของมีนาลง แล้วยกมือทั้งสองข้างถกกระโปรงทรงเอของเธอขึ้นรวดเร็วทันใจ จนผ้าบาง ๆ พับขึ้นไปกองที่เอว มีนาที่กลับมาถึงห้องโดยไม่ได้ใส่กางเกงในตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องเรียน ทำให้ของสงวนอวบอิ่มเนียนเรียบของเธอเผยออกมาเด่นชัดทันที เปลือยเปล่าต่อหน้าเขาโดยไม่มีอะไรปกปิดแม้แต่น้อย “เลเซอร์ขนที่ไหนมาหรอ” ธาดาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สายตาคมกริบจ้องตรงไปยังเนินนูนเรียบเนียนนั้นไม่กระพริบตา ราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะชิ้นเอก ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธออีกครั้ง “เนียนเชียว” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่ทำให้แก้มของมีนาร้อนวาบในทันที เธอกลั้นหายใจชั่ววินาที ก่อนจะรวบรวมสติแล้วตอบกลับเสียงเรียบ “เรื่องส่วนตัวค่ะ” “หึ ไว้มาโกนขนให้บ้างสิ” ธาดาพูดเสียงทุ้มต่ำ ยิ้มมุมปากชัดเจน สายตาคมกริบจ้องตรงไปยังเนินนูนเนียนเรียบระหว่างขาของเธอ “ขะ…ขนตรงไหนคะ?” มีนาเอ่ยถามออกมาตรง ๆ ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาหมายถึงตรงไหน น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่พยายามทำเป็นปกติ “อยากโกนตรงไหนล่ะ แขน ขา หรือ…” ธาดายังพูดไม่จบประโยค เสียงของมีนาก็แทรกขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ปนเขิน “ขนหมอยของอาจารย์ยาวหรอคะ” ประโยคของเธอทำให้บรรยากาศหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที ธาดาเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากชัดขึ้นกว่าเดิม เหมือนพอใจที่เธอกล้าสวนกลับแบบนี้ “ยาว…แต่ยาวไม่เท่าควxฉันหรอก อยากดูไหม?” ธาดาพูดเสียงทุ้มต่ำ ยิ้มมุมปากกวน ๆ สายตาคมไม่ละไปจากดวงตาเธอแม้แต่วินาทีเดียว คำพูดนั้นเหมือนจงใจโยนไฟใส่หัวใจเธอ มีนาเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง พยายามไม่ตอบอะไรออกไป แต่ความจริงแล้วหัวใจเธอกำลังเต้นรัวจนแทบทะลุอก ลมหายใจเริ่มไม่สม่ำเสมอ เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คนใสซื่อ ไม่ใช่เด็กที่ไม่เคยมีความคิดลึกซึ้ง ทุกครั้งที่กลับถึงห้อง เธอมักจะจัดการ “ภารกิจส่วนตัว” ของตัวเองเสมอ เพื่อระบายความต้องการที่สะสมมาตลอดวัน แต่ครั้งนี้… มันต่างออกไป เธอเหมือนกำลังจะได้ลิ้มลองความรู้สึกนั้นอีกครั้ง เหมือนคืนเมื่อสามเดือนก่อนที่ยังฝังลึกในความทรงจำ เธออยากอ้าปากไล่เขาออกไปมาก ๆ อยากตะคอกว่า “ออกไปเลย!” แต่ร่างกายกลับทรยศอย่างสิ้นเชิง ขาเธอสั่นเบา ๆ เนินนูนเนียนเรียบระหว่างขาเริ่มร้อนผ่าวและชุ่มชื้นขึ้นอีกครั้งโดยไม่ต้องสัมผัสอะไรเลย ธาดาที่ยังคงจ้องมองร่างเล็ก ๆ ที่นอนราบแผ่หราบนเตียง สายตาคมกริบไล่ลงไปยังเนินนูนเนียนเรียบระหว่างขาของเธอ เขาสังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าช่องรักอวบอิ่มนั้นเริ่มชุ่มฉ่ำ แฉะเยิ้มด้วยน้ำหวานที่ไหลซึมออกมาเองโดยไม่ต้องสัมผัส เขายิ้มมุมปากน้อย ๆ เพราะรู้ดีว่าเธอกำลังมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “อยากให้ทำไหม” “มะ…ไม่ค่ะ” มีนาพยายามปฏิเสธเสียงสั้น ๆ ห้วน ๆ แต่เสียงนั้นสั่นระริกจนแทบจะฟังไม่ออกว่าเป็นคำปฏิเสธจริง ๆ หรือแค่พยายามกลบเกลื่อน “แต่แฉะแล้วนะ” ธาดาพูดเสียงทุ้มต่ำ ยื่นมือใหญ่ไปคลำเบา ๆ ที่ร่องรักเปียกชุ่มของเธอ นิ้วกลางเลื่อนผ่านเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำเพียงครั้งเดียว แต่ก็พอทำให้มีนาสะดุ้งเฮือก ร่างกายแอ่นขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ แล้วขาทั้งสองข้างก็ค่อย ๆ อ้าออกกว้างขึ้นนิด ๆ ราวกับเชิญชวนโดยไม่รู้ตัว “หึ!” เขาขำในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความพึงพอใจ สายตายังจับจ้องตรงไปที่ช่องรักที่ตอนนี้ยิ่งเปียกชุ่มกว่าเดิม น้ำหวานไหลเยิ้มลงตามร่องจนเปื้อนผ้าปูที่นอนเป็นวงกว้าง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more