* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ŞU AN * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Yorgunluktan ölecek gibi hissediyordum. Uyanmamdan bugüne sekiz gün geçmişti. Daha doğrusu boş bir zihinle uyanmamın üzerinden. Tamamıyla iyileşmiştim. Morluklarım yok olmuş, Caleb’in dediğine göre kırıklarım ve sağ bacağımdaki yara daha ben uyanmadan önce iyileşmişti. Oldukça dinçtim. Daha doğrusu Caleb’in eğitimlerine başlamadan önce kendimi oldukça dinç hissediyordum. Şu an ise bayılmama ramak kalmıştı.
‘’Devam et An! Sen buna koşmak mı diyorsun?’’ Caleb’in dedikleriyle yanan ciğerlerime rağmen sıkıntıyla ofladım. Gerçekten, kondisyonum berbat haldeydi. Önceki hayatımı hatırlamıyordum ama hiç mi koşmamıştım? Caleb’ten öğrendiğim kadarıyla şu an kaldığımız yer b
