แม่ปลาเรียกเสียงดังมาจากชั้นล่าง ทำเอาเมลสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบกระเด็นออกมา
“เมล ทำอะไรอยู่ข้างบนอ่ะลูก!”
เมลรีบผละออกจากไวท์ทันที แก้มแดงจัดเหมือนโดนจับได้คาหนังคาเขา ทั้งที่จริง ๆ ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปไกล
“ปะ…เปล่าค่ะแม่! พาพี่เขามาดูห้องเฉย ๆ!” เมลตะโกนตอบ เสียงสูงกว่าปกตินิดหน่อยจนตัวเองยังรู้สึกได้
ไวท์ที่เอนตัวพิงหัวเตียงอยู่มองเธอด้วยสายตาขำ ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แววตานี่ชัดมากว่าแกล้งสนุก
“ถ้าแม่ขึ้นมาจะตอบยังไง” เขาพูดเสียงต่ำ เรียบ ๆ แต่แฝงความกวน
เมลหันมาค้อนทันที “ก็เพราะพี่นั่นแหละ ดึงหนูแรงทำไม!”
ไวท์ลุกขึ้นนั่งเต็มตัว เอื้อมมือไปจับข้อมือเมลไว้เบา ๆ ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้อีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้รุนแรง แต่ระยะห่างมันใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดเจน
“ทีหลังอย่าทำหน้าทะเล้นใส่ผม” เขาพูดนิ่ง ๆ แต่สายตาไม่ได้นิ่งตามคำพูดเลย
เมลเม้มปาก หลบสายตา หัวใจเต้นแรงจน
