หลังจากเสียงพูดคุยในห้องนั่งเล่นเริ่มเบาลง เวลาก็ผ่านไปจนท้องฟ้าข้างนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนของช่วงเย็น บ้านศิริวุธที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ตอนนี้เริ่มสงบลงทีละนิด
มินตรายังคงนั่งอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่น อุ้มอลินเอาไว้แนบอกเหมือนยังไม่อยากวางลงง่าย ๆ “โอ๊ย หลานป้าน่ารักจริง ๆ” เธอบ่นพลางยิ้มกว้าง
อลินตัวเล็ก ๆ ขยับแขนขาเบา ๆ แล้วส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนกำลังตอบ
เมลที่นั่งอยู่บนโซฟาหัวเราะเบา ๆ
“เดี๋ยวก็มาเล่นอีกได้”
ใกล้ ๆ กันนั้น เวก้ายืนก้มดูอาร์มินที่กำลังนอนดิ้นอยู่ในเปล เด็กชายตัวเล็กขยับมือไปมาเหมือนกำลังพยายามจับอะไรบางอย่างในอากาศ
ไวท์ยืนพิงพนักโซฟาแล้วพูดขึ้น
“เหมือนจะซนกว่าอลินนะ”
“แน่นอน” เมลตอบทันที “เหมือนพ่อ”
ทุกคนหัวเราะกันเบา ๆ
ไอริสยืนอยู่ไม่ไกลจากเปล เธอก้มมองเด็กทั้งสองคนอยู่เงียบ ๆ ใบหน้าของเธอดูสงบเหมือนกำลังจดจ่อกับเด็ก แต่จริง ๆ แล้วใน
