ตอนที่5 : เริ่มรู้จักกันและกัน

1558 Words

เช้าวันใหม่อันสดใส วันนี้เมลได้ตื่นเร็วกว่าปกติ เพราะต้องไปจดทะเบียนสมรสกับไวท์ และเธอยังมีเรียนตอนบ่าย 8:30น. “เมล ตื่นยังลูก” เสียงของแม่ปลาดังขึ้นมาจากชั้นล่างเรียกเมล “ตื่นแล้วจ๊ะแม่” เสียงเมลตอบ ก่อนเปิดประตูห้องเดินออกมาแล้วเดินลงบันไดมาข้างล่าง “แม่นึกว่าเมลยังไม่ตื่นซะอีก” แม่ปลาพูดกับเมลด้วยท่าทางยิ้ม “เมลตื่นตั้งนานแล้วแม่ ที่ลงมาช้าเพราะเมลอาบน้ำอยู่” เสียงของเมลพูดกับแม่นิ่ง ๆ เศร้า ๆ ยิ้ม ๆ “มา…มากินข้าวกัน แม่ทำของโปรดเมลทั้งนั้นเลยนะ” แม่ปลาเรียกเมลให้มานั่งทานข้าว เมลพยายามยิ้มสู้ ทำหน้าหายกังวลกับเรื่องเมื่อวาน“ต้มจืด ไข่เจียว น่ากินมากเลยจ๊ะแม่” เมลพูดพร้อมยิ้มให้แม่ “ถ้าน่ากินก็กินเยอะ ๆ แม่ไปตักข้าวให้ลูกค้าก่อน” แม่ปลาพูดเสร็จก็เดินออกไปหน้าร้าน มีลูกค้ามาพอดี ก่อนแม่ปลาจะเดินออกไป เมลถามขึ้นมา “อ้าว…แล้วแม่ไม่มากินข้าวด้วยกันหรอจ๊ะ” “แม่กินตั้งแต่เช้าแล้ว” แม่ปลาตอบเมลแล้วก็เดินออกไปเลย เมลนั่งกินข้าวอยู่สักพัก ตอนนี้ก็เป็นเวลาเริ่มสายแล้ว เธอจึงขึ้นไปเปลี่ยนใส่ชุดนักศึกษา กะว่าจดทะเบียนสมรสเสร็จก็จะไปมหาลัยต่อเลย รถยนต์คันสีดำออดี้แล่นมาจอดอยู่หน้าร้าน วันนี้ไวท์ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ เปิดประตูลงมาจากรถ เสียงปิดประตูรถดัง “ปัง” ไวท์เดินอ้อมหน้ารถมายืนอยู่หน้าร้าน แล้วเห็นแต่แม่ของเมลยืนตักข้าวให้ลูกค้าอยู่ ไวท์จึงเดินเข้าไปถามแม่ของเมล “เอ่อ… เมลอยู่ไหนครับ” ไวท์คิดอยู่นานว่าจะถามยังไง จะเรียกแม่ดีไหมก็กลัวจะโดนด่า เพราะเขาเองก็พูดไม่ดีใส่อยู่เมื่อวาน แต่สุดท้ายไวท์ก็พูดปกติ “เมลอยู่ข้างในจ๊ะ เข้าไปนั่งรอข้างในก่อน เมลอาจจะขึ้นไปเปลี่ยนชุด” แม่ของเมลพูดบอกไวท์ ไวท์ได้ยินอย่างนั้นก็เดินเข้าไปตามที่แม่ของเมลบอก เดินไปนั่งที่โต๊ะหน้าโทรทัศน์ “เมล เสร็จยังลูก… คุณเขามารอแล้วนะ” เสียงของแม่ปลาดังขึ้นเรียกลูกสาว “เสร็จแล้วจ๊ะแม่” เสียงเมลตะโกนลงมา แล้วเธอก็เดินลงบันไดมา เห็นไวท์กำลังนั่งรออยู่ เธอเลยยิ้มสดใสให้เขา เพราะตอนนี้หน้าของไวท์เย็นชาและนิ่งมาก ทำให้เธอกลัวนิดหน่อย เมลเดินไปหาไวท์แล้วพูดว่า “เราไปกันเลยไหม ฉันมีเรียนตอนบ่ายต่อ” เมลพูดพร้อมทำหน้ายิ้มแย้มใส่ไวท์ เผื่อไวท์จะเลิกทำสีหน้าเย็นชาอย่างนั้น “อืม” ไวท์ตอบเมลเสียงเรียบนิ่ง “แม่ งั้นเมลไปแล้วนะ สวัสดีค่ะ”เมลเดินนำหน้าไวท์ออกมาก่อน แล้วพูดกับแม่ปลา เมลบอกลาแม่แล้วเดินออกมาก่อน ไวท์เปิดประตูรถให้ เธอรู้สึกดีเล็ก ๆ ในใจ พอไวท์ขึ้นมานั่ง เขาเห็นว่าเมลยังไม่คาดเข็มขัด จึงเอื้อมตัวไปดึงสายเข็มขัดให้ ระยะห่างของใบหน้าทั้งสองใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ”แกร็ก“ เสียงล็อกเข็มขัดดังขึ้น เมลรีบเบือนหน้าหนี ใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ตลอดทาง บรรยากาศในรถค่อนข้างเงียบ เมลมองออกไปนอกหน้าต่าง จนรถเลี้ยวเข้าไปที่สำนักงานเขตพอดี ไวท์ปลดล็อกเข็มขัด เดินลงมาเปิดประตูรถให้เมล จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าไปด้านใน “สวัสดีค่ะ มาทำรายการอะไรคะ” เสียงพนักงานเอ่ยถาม “จดทะเบียนสมรสครับ” ไวท์ตอบ พร้อมยื่นเล่มทะเบียนบ้านของเมลกับของเขาให้พนักงาน “โอเคค่ะ งั้นเชิญไปถ่ายรูปตรงนั้นนะคะ” หลังจากถ่ายรูปเสร็จ ทั้งสองก็ได้ใบทะเบียนสมรสมา ไวท์ยื่นมือไปรับ ก่อนจะเดินออกมาข้างนอกกับเมล ทั้งสองยืนอยู่หน้าทางเข้า ไวท์หันมาหาเมล แล้วยกมือขึ้นมาแนะนำตัว “ ผมชื่อ ไวท์ อชิรวุธ ปีนี้อายุ 30 เป็นหมอที่โรงพยาบาลศิริวุธ ” เมลได้ยินอย่างนั้นก็แนะนำตัวกลับ “ฉันชื่อ เมล วิชาภา ปีนี้อายุ 20 เป็นนักศึกษาเรียนคณะเภสัช” เมลเอ่ยถามขึ้นทันที “ทำไมคุณถึงนามสกุลเหมือนกับชื่อโรงพยาบาลเลยล่ะ” “ครอบครัวของผมเป็นเจ้าของ” ไวท์ตอบน้ำเสียงนิ่ง เมลได้ยินอย่างนั้นถึงกับตกใจ “จะ… เจ้าของ?” “ใช่” ไวท์ตอบ แล้วมองสีหน้าเมลที่ดูอึ้ง ๆ “เธอจะไปมหาลัยต่อใช่ไหม ขึ้นรถสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง” เมลครุ่นคิดในใจ นี่เขากำลังอาสาไปส่งฉันใช่ไหม“ไม่เป็นไร จากนี่ไปมหาลัยแป๊บเดียวเอง เดินไปก็ถึง” “ไม่ได้ ตอนนี้เธอกำลังท้องลูกของผม เดี๋ยวผมไปส่งเอง” เมลเงียบไปชั่วครู่ เขาแค่เป็นห่วงลูก… ยัยเมลเอ๊ย“อืม งั้นก็ได้” มหาวิทยาลัยE รถเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าคณะเภสัช นักศึกษาหลายคนต่างจ้องมองมาที่รถออดี้คันหรูที่มาจอดอยู่หน้าคณะ ก่อนเมลจะลงจากรถ ไวท์พูดขึ้น “เดี๋ยวตอนเย็นผมมารับ” เมลได้ยินอย่างนั้นก็พูดทันที “ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้ ลำบากคุณวนรถกลับไปกลับมา” “ไม่ลำบาก เธอจะได้ไปเก็บของแล้วย้ายไปที่บ้านฉันเลย” เมลได้ยินอย่างนั้นถึงกับชะงัก “ต้องย้ายไปวันนี้เลยหรอ” “ใช่ เธอติดปัญหาอะไร” เมลทำเสียงอ้อนเล็กน้อย “รอให้น้องสาวของฉันกลับมาจากบ้านพ่อก่อนได้ไหม ฉันไม่อยากให้แม่อยู่คนเดียว” “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันส่งคนมาดูแม่ของเธอ” เมลไม่รู้จะตอบยังไง สุดท้ายก็พยักหน้า “เอาอย่างนั้นก็ได้ ฉันไปเรียนก่อนนะ” แล้วเมลก็ลงรถไปเรียน ห้องเรียน4537 “เมล ทางนี้” เสียงไอริสเรียก เมลเดินไปนั่งข้าง ๆ ไอริส พอนั่งลง ไอริสก็ถามทันที“เป็นยังไงบ้าง” “เมื่อวานเขามาหาฉันแล้วนะ” ไอริสกับมินตราหันมามองพร้อมกัน “แล้วเขาคุยอะไรกับแกไหม ทำร้ายแกรึเปล่า” มินตราถาม เมลส่ายหน้า “เปล่า เขามาขอเอาเด็กไปดูแล ระหว่างฉันยังไม่คลอด เขาบอกให้ไปอยู่กับเขา พอคลอดเขาจะให้เงินฉัน แต่ฉันไม่เอา เขาบอกถ้าฉันไม่ยอมก็เจอกันที่ศาล” สองคนได้ยินแล้วทั้งสงสารทั้งโมโห “ไม่เป็นไรนะเว้ย ยังไงแกก็เป็นแม่ เขาคงไม่ใจร้ายไม่ให้แกเจอลูกหรอก” ไอริสปลอบ เมลพูดต่อพร้อมน้ำตา “เขาบอกฉันไปหาลูกได้ตลอด แต่ฉันอยากอยู่กับลูก เขาบอกเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากความผิดพลาด เราไม่ได้รักกัน จะอยู่ด้วยกันยังไง” น้ำตาของเมลไหลออกมาเอง “ไม่เป็นไร อย่างนั้นแกไปอยู่กับเขาก่อน แล้วทำให้เขารักแกสิ” ไอริสพูด มินตราพยักหน้า “ใช่ ฉันเห็นด้วย แบบนี้แกก็จะได้อยู่กับลูก” “ฉันไม่เชื่อหรอกนะ อยู่ด้วยกันแล้วจะไม่หวั่นไหว” มินตราเสริม “แต่มันยากมากเลย เขาเย็นชาใส่ฉันตลอด” เมลตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้น “เย็นชาก็เย็นชาเถอะ เพื่อนฉันน่ารัก ใจดี ขนาดนี้ ไม่ชอบก็ให้มันรู้ไป” ไอริสพูดให้กำลังใจเมล เมลยิ้มอ่อน ๆ ขึ้นมาได้ หลังเลิกคลาส 16:30น. “เมล ฉันกลับก่อนนะ” “เออ ฉันก็จะกลับเหมือนกัน แกกลับยังไง” มินตราถาม เมลตอบเสียงเรียบและกำลังก้มเก็บของ “พี่ไวท์มารับ” ทั้งสองทำหน้าตกใจ “ก็คือพ่อของลูกฉันนั่นแหละ” ไอริสพูดขึ้นทันที “งั้นฉันเดินไปส่ง” ทั้งสามเดินลงลิฟต์ มาหน้าตึกคณะ เห็นรถออดี้คันเดิมจอดอยู่ ไวท์ยืนพิงรถรอ เมล เดินมาถึงก็เอ่ยปากถามเขาทันที “คุณรู้เวลาเลิกคลาสฉันได้ไง” “แม่เธอบอกมา ฉันไปเก็บของที่บ้านเธอมา กลัวไปถึงบ้านคุณแม่ค่ำ แต่แม่เธอเป็นคนเก็บของให้ แล้วฉันเลยถามว่าเธอเลิกกี่โมง” เมลเกือบตกใจเรื่องเก็บของ แต่พอรู้ว่าแม่ช่วยเก็บให้ก็โล่งใจ เมลเลยแนะนำเพื่อนให้ไวท์รู้จัก “นี่ไอริส” “นี่มินตรา ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทฉัน” แล้วก็หันมาแนะนำไวท์ “นี่พี่ไวท์ เป็นพ่อของ…ของลูกฉัน” สองคนอึ้งไปเล็กน้อย ไวท์พูดขึ้นทันที “จะไปได้รึยัง” “ไป… ไปได้แล้ว” เขาเปิดประตูรถให้ เมลโบกมือบ๊ายบายเพื่อน ไวท์เดินมาฝั่งคนขับ สตาร์ทรถ รถออดี้เคลื่อนตัวออกจากรั้วมหาลัยไป ก่อนจะไปถึงบ้านไวท์ก็ได้พาเมลแวะกินข้าวก่อน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more