ตอนที่6 : คืนแรกของการเป็นสามีภรรยา
552 Words
บ้านตระกูลศิริวุธ
รถออดี้แล่นเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ ตอนนี้เกือบสองทุ่มแล้ว รถค่อนข้างติด เมลเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อย
ไวท์จอดรถหน้าบ้าน คุณรตีออกมายืนรอ
“ลูกสะใภ้ฉันล่ะ”เสียงคุณรตีดังขึ้นทันทีหลังจากที่ลูกชายของเขาเปิดประตูลงรถมา
“หลับครับ”
“ก็ไปอุ้มสิ”
ไวท์เปิดประตูรถ ช้อนตัวเมลขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว เดินเข้าไปในบ้านและขึ้นบันไดไปห้องของเขา
ระหว่างนั้นเมลตื่นแล้ว แต่แกล้งหลับ ใจเต้นแรงเมื่อถูกอุ้มแบบนั้น
ในห้องโทนสีดำมินิมอล เขาวางเธอลง ห่มผ้าให้ แล้วเขาก็เดินเข้าห้องน้ำ
เมลลืมตามองรอบ ๆ
“นี่ห้องของเขาหรอ…”
เสียงประตูห้องน้ำเปิด เมลรีบหลับตา
ไวท์เดินมาหยุดที่เตียง มองเธอสักพัก ก่อนจะเดินออกไปคุยกับแม่
“กินข้าวมารึยัง”เสียงของคุณแม่รตีเอ่ยถาม
“กินมาแล้วครับ”
ไวท์เลยถามคนเป็นแม่ต่อ“ แล้วทำไมแม่ยังไม่นอนอีกล่ะครับมันไม่ดีต่อสุขภาพนะ”
“ ก็มารอดูแกเนี่ยแหละเผื่อแกแกล้งลูกสะใภ้ฉัน”
“ ผมจะแกล้งได้ยังไงครับเธอท้องลูกของผมอยู่นะหลานของแม่ไง”
“ อย่าให้รู้นะว่าแกแกล้งลูกสะใภ้ฉัน”แม่รตีพูดเสร็จก็เดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง
22:30 น.
ไวท์กลับเข้าห้อง นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงข้างๆเมลที่กำลังหลับอยู่ เมลลืมตาเล็กน้อยมองเขา
“ฉันรู้ว่าเธอตื่นแล้ว” เสียงของไวท์ดังขึ้นทันทีที่เห็นเมลแอบดูตัวเอง
เมลลืมตาขึ้นมายิ้มแห้งๆให้ไวท์
“ยัยเด็กดื้อ…”ไวท์พูดน้ำเสียงเบา
“ใครดื้อกัน”
“ก็มีกันอยู่สองคน”ไวท์พูดจบก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้เมล
ไวท์ยื่นผ้าเช็ดตัวพร้อมพูดว่า
“ไปอาบน้ำ”
“ไม่เอา มันดึกแล้ว…” เมลทำเสียงงัวเงียอ้อน ๆ
“งั้นฉันจะอาบให้เธอ”
เมลตาโต รีบคว้าผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันที
“ช้าๆหน่อยสิ”
ไวท์ยิ้มกับตัวเอง
“ตั้งสติ ๆ แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้น”
หลังอาบน้ำ เมลออกมาด้วยชุดนอนสีขาวลายกระต่าย แล้วก็เดินมานั่งอยู่ปลายเตียง
“นั่งทำไม มานอนได้แล้ว ดึกแล้ว ไม่ดีต่อสุขภาพ เธอยิ่งท้องอยู่”
เมลค่อยๆเดินมานอน เขาดึงผ้าห่มให้ ปิดไฟ
เมลนอนหันหลังให้ สักพักก็สะดุ้งเมื่อแขนของไวท์โอบเอวเธอ
“มือคุณโดนเอวฉันอยู่”เมลพูดอย่างเสียงเรียบเบากล้าๆกลัวๆ
“มันช่วยให้ความอบอุ่นลูกได้ ผมเป็นหมอนะ ”
เมลงง แต่ไม่พูดอะไร
เสียงของไวท์ดังขึ้นอีก
“ต่อไปนี้เรียกผมว่าพี่ ลองพูดสิ”
หัวใจเมลเต้นแรง
“พี่…ไวท์” เมลพูดน้ำเสียงเขินอาย
มุมปากเขายกยิ้มในความมืด
“นอนได้แล้ว”
จากนั้นทั้งคู่ก็หลับไปด้วยกัน คืนแรกของการเป็นสามีภรรยา จบลงด้วยอ้อมกอดที่ยังเต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคย…แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันทำให้หัวใจทั้งสองคนเริ่มสั่นไหวทีละนิด
- Writer
