แสงเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน เงาแดดพาดทับร่างสองร่างที่ยังนอนกอดกันอยู่บนเตียง เมลขยับตัวช้า ๆ เพราะเริ่มเมื่อยเอวเล็กน้อยจากการนอนตะแคง แขนแข็งแรงที่พาดอยู่บนเอวเธอกระชับแน่นขึ้นอัตโนมัติ
“จะไปไหน…” เสียงทุ้มงัวเงียดังชิดข้างหู
เมลหันไปมอง ไวท์ยังหลับตาแต่รู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ “เช้าแล้ว เดี๋ยวแม่ขึ้นมาเรียกนะ”
เขาลืมตาช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามองใบหน้าเธอ แล้วค่อย ๆ ลดลงมาที่ท้องที่เริ่มนูนชัด มือใหญ่เลื่อนมาวางทาบเบา ๆ อย่างทะนุถนอม
“วันนี้ไปโรงพยาบาลกับผมไหม”
เมลกะพริบตา “พี่มีงานไม่ใช่เหรอ”
“มี แต่ก็อยากให้ไปอยู่ด้วย” น้ำเสียงเขาเรียบแต่จริงจัง “ผมสบายใจกว่าถ้าคุณอยู่ใกล้ ๆ”
ยังไม่ทันจะได้ตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“เมล ตื่นยังลูก ลงมากินข้าวได้แล้ว!” เสียงแม่ปลาดังมาจากหน้าห้อง
เมลรีบผละออกจากอกเขาทันที “เห็นไหม บอกแล้ว!”
ไวท์หัวเราะในลำ
