ตอนที่1 : ซื่อบื้อ

911 Words

ณ มหาวิทยาลัย E แดดช่วงสายส่องกระทบพื้นหินอ่อนจนแสบตา นักศึกษาหลายคนเดินผ่านไปมาหน้าอาคารเรียน เสียงพูดคุยจอแจปะปนกับเสียงรถในลานจอด “เมล ทางนี้!” ไอริสยกมือโบกเรียกสุดแรง เมลที่กำลังเดินเหม่อๆ อยู่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามอง พอเห็นเพื่อนทั้งสองนั่งรออยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นไม้ เธอก็สูดหายใจลึกแล้วเดินตรงเข้าไปหา พอเดินมาถึง เมลทิ้งตัวนั่งลงข้างมินตราอย่างหมดแรง มือวางกระเป๋าลงข้างตัวช้าๆ ไอริสหันมามองทันที “ไง ไปทำงานมาเป็นยังไงบ้าง?” คำถามธรรมดาๆ แต่ทำให้เมลชะงักไปนิดหนึ่ง ภาพเมื่อคืนแล่นวาบเข้ามาในหัว เธอเม้มปากแน่นก่อนตอบ “ก็…ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” น้ำเสียงเมลเรียบ แต่สีหน้าไม่ได้เรียบตามเลยสักนิด มินตราขมวดคิ้ว “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ งานมีปัญหาเหรอ?” เมลพยักหน้าเบาๆ “อืม…นิดหน่อย” ไอริสเท้าแขนกับพนักม้านั่งแล้วเอนตัวเข้ามาใกล้ “เล่ามา อย่าบอกนะว่าแค่ ‘นิดหน่อย’ แล้วทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนี้” เมลเงียบไปพักหนึ่ง เธอมองพื้นเหมือนกำลังรวบรวมความคิด ก่อนจะพูดช้าๆ “เมื่อคืน…มีเรื่องเกิดขึ้น” เธอเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้เพื่อนฟัง ถึงผู้ชายที่เข้าใจผิด ถึงสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ และความสับสนที่ยังตามหลอกหลอนเธออยู่จนถึงตอนนี้ พอเล่าจบ บรรยากาศรอบตัวเหมือนเงียบลงไปทันที ไอริสกับมินตรามองหน้ากัน สีหน้าตกใจชัดเจน “เดี๋ยวนะ จากที่แกเล่า ไอริสพูดช้าๆ ฉันว่าเขาอาจจะเข้าใจผิด คิดว่าแกเป็นคนที่ถูกส่งไปก็ได้ แกบอกว่าเขาดูนิ่งๆ เหมือนนักธุรกิจ แล้วโดนวางยาด้วยใช่ไหม” เมลพยักหน้า สีหน้าสับสน “ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนั้น” ยังไม่ทันได้คุยต่อ ก็ถึงเวลาเข้าเรียนพอดี ทั้งสามคนเลยต้องรีบเก็บเรื่องไว้ก่อน บ่ายโมงตรง หลังเลิกคลาส พวกเทอเดินออกมาหน้าตึกคณะเภสัชก่อนเสียงของยัยไอริสจะดังขึ้น ไอริสถอนหายใจแรง “เรียนตั้งสามชั่วโมง เหนื่อยเป็นบ้า” มินตรามองค้อน “ก็เห็นแกเหนื่อยทุกวัน มีวันไหนไม่บ่นบ้าง?” ไอริสยักไหล่ “มีสิ วันที่อาจารย์ยกคลาส กับวันหยุดสุดสัปดาห์” “โอ๊ย อันนั้นใครก็ไม่เหนื่อยปะ!” มินตราทำหน้าใส่ เห็นท่าไม่ดี เมลรีบพูดตัดบท “พอๆ ไปหาอะไรกินเถอะ หิวแล้ว” “ดีเหมือนกัน หิวจะตายละ” ไอริสทำท่าลูบท้อง ทั้งสามเดินเข้าไปในร้านอาหารติดแอร์ใกล้ๆ มหาลัย ไอริสกับมินตราเดินนำเข้าไปก่อน เมลกำลังจะก้าวตามเข้าไป แต่สายตาก็สะดุดเข้ากับใบหน้าคุ้นเคย 'ผู้ชายคนนั้น' เขานั่งอยู่โต๊ะฝั่งใน ใส่เสื้อเชิ้ตเรียบๆ มีเสื้อกาวน์สีขาวพาดอยู่ข้างตัว กำลังคุยกับเพื่อนอีกสองคน เธอชะงักไปทันที ใจหล่นวูบ “เมล แกเป็นอะไร?” ไอริสเรียก “เปล่าๆ” เมลรีบตอบ ทำหน้ากลบเกลื่อนก่อนจะเดินไปนั่ง โต๊ะฝั่งตรงข้ามคือเขาผู้ชายเมื่อคืน เธอพยายามหลบสายตา ไม่ให้เขาจำได้ แต่ฝั่งไวท์กลับมองเธออย่างพิจารณา ใบหน้าคุ้นตา เหมือนเด็กผู้หญิงเมื่อคืนที่แม่เขาส่งมา เวก้าขมวดคิ้ว “มึงมองอะไรวะ” นทีหัวเราะแซว “มองสาวดิ ทรงนี้ชัดเลย” ไวท์ตอบเสียงเรียบ “สาวบ้าอะไร แค่เด็กใจแตกคนหนึ่ง” “เด็กใจแตก?” เวก้าทำหน้างง “เออ นั่นดิ” นทีเสริม “พวกมึงไม่ต้องรู้หรอก” ไวท์พูดก่อนจะลุกขึ้น “มึงจะไปไหนวะ” นทีถาม “โรงพยาบาล” เขาตอบสั้นๆ แล้วเดินออกไป “เฮ้ย รอด้วย!” นทีรีบลุกตาม ฝั่งเมลพอเห็นเขาเดินออกไปก็ถอนหายใจโล่ง “ไปได้สักที”พร้อมกับถอนหายใจ มินตรามองทันที “มึงเป็นอะไรอีกเนี่ย” “เปล่า” เมลตอบเสียงยาว ไอริสทำหน้าดุ “เมล บอกมาดีๆ” เมลยอมแพ้ “ก็ได้ๆ พวกแกเห็นผู้ชายคนเมื่อกี้ไหม ที่ถือเสื้อกาวน์สีขาว” “เห็น ทำไม?” ไอริสถาม เมลกลืนน้ำลาย “เขาคนนั้นแหละ…คนเมื่อคืนคนที่ฉันดันไปมีอะไรด้วย” “ห๊ะ?!” ไอริสกับมินตราร้องพร้อมกัน ไอริสมองเธอทันที “นี่ใช่ไหมที่แกทำตัวแปลกตั้งแต่เข้าร้าน” เมลพยักหน้า มินตราส่ายหัว “ยัยเมลเอ๊ย…” แล้วจู่ๆ ไอริสก็ชะงัก “เดี๋ยวนะแกกินยาไปยัง?” เมลกำลังจะตักข้าวเข้าปาก “ยาอะไร?” สองสาวหันมามองพร้อมกัน “จะไม่ให้มองได้ไง!” มินตราโวย ไอริสถอนหายใจได้แต่คิดในใจ'นี่ฉันมีเพื่อนซื่อบื้อขนาดนี้เลยหรอ' “ยาคุมฉุกเฉินไง!” เมลชะงัก วางช้อนลงทันที สีหน้าซีดลง “เออฉันลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย” หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขา แต่เพราะความกังวล เธอลุกพรวด “เดี๋ยวมานะแปปหนึ่ง!” “รีบไปเร็วๆเลย!” ไอริสตะโกนตาม เมลวิ่งออกจากร้านทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้แดดด้านนอกสว่างแต่ใจเธอตอนนี้มืดไปหมด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more