หลังจากกินข้าวกันที่คาเฟ่โรงพยาบาลเสร็จ ไวท์ก็พาเมลกลับขึ้นมาที่ห้องทำงานอีกรอบ เขาต้องเซ็นเอกสารเพิ่มนิดหน่อย ส่วนเมลก็นั่งเอนหลังบนโซฟา มือวางลูบท้องตัวเองเบา ๆ
เสียงปากกาขีดลงบนกระดาษดังสม่ำเสมอ ไวท์ตั้งใจอ่านทุกบรรทัดก่อนเซ็นชื่อ ไม่ได้รีบร้อนอะไรทั้งนั้น พอแฟ้มสุดท้ายถูกปิดลง เขาก็ถอดแว่นวางบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินตรงมาหาเมลทันที
“เสร็จแล้ว กลับบ้านกัน”
เมลเงยหน้าขึ้น “เร็วจัง ไม่มีงานแล้วหรอ”
“ไม่มีแล้ว” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนจะช่วยพยุงเธอลุกขึ้น
ทั้งสองลงลิฟต์ ผ่านล็อบบี้โรงพยาบาลเหมือนตอนขามา รถคันเดิมเคลื่อนออกจากที่จอดอย่างช้าๆตอนเย็นแสงแดดเริ่มอ่อนลงแล้ว
ระหว่างทาง เมลนั่งเงียบ ๆ มองวิวข้างทาง ไวท์เอื้อมมือมาจับมือเธอไว้บนคอนโซลกลางรถ
“หายคิดถึงแม่หรือยัง” เขาถามเสียงเรียบ
“ก็ยังคิดถึงอยู่…แต่ก็ต้องกลับบ้านพี่แล้วนิ”
“ ไม่งอแงนะสัญญาจะพามามาหาบ่อยๆ”
“พี่ไวท์ หนูขออะไรอย่างหนึ
