เช้าวันต่อมา…
แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาทาบบนปลายเตียง เมลขยับตัวช้า ๆ เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นพร้อมลมหายใจลึก ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้อง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปด้านข้าง
ไวท์ยังหลับอยู่ แขนข้างหนึ่งพาดอยู่ที่เอวเธอหลวม ๆ ใบหน้าตอนหลับของเขาดูอ่อนโยนกว่าตอนทำงาน รอยขมวดคิ้วที่มักเห็นเวลาเคร่งเครียดหายไปหมด เมลมองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
ภาพน้ำอิงเมื่อวานผุดขึ้นมาเองโดยไม่ต้องตั้งใจ
ผู้หญิงคนนั้นสวย มั่นใจ ยืนตรงเหมือนคนที่ไม่เคยแพ้อะไร
เมลเม้มปากนิด ๆ ก่อนจะเผลอลูบท้องตัวเองเบา ๆ ตามนิสัย “แม่จะไม่คิดมากนะคะ…” เธอพึมพำกับลูกแผ่ว ๆ
ไวท์ขยับตัวเหมือนจะรู้สึกตัว เปลือกตาเปิดช้า ๆ “ตื่นแล้วเหรอ”เสียงเขายังงัวเงีย มือเลื่อนมาทาบบนท้องเธออัตโนมัติ
“วันนี้มีเรียนนะคะ” เมลตอบ
เขาพยักหน้า ก่อนดึงเธอเข้าไปกอดแน่นขึ้นอีกนิด ซุกหน้าลงตรงซอกคอเธอ “ตั้งใจเรียนนะครับคุณแม่”คำพูดธรรมดา แต่โทนเส
