ตอนที่7 : ฝากครรภ์

841 Words

วันนี้เป็นเช้าอันสดใส เมลตื่นขึ้นมาด้วยความไม่คุ้นชิน ปกติจะต้องมีเสียงแม่ตะโกนถามว่า “ตื่นยังลูก” แต่วันนี้กลับเงียบสนิท และเป็นเธอที่ต้องตื่นเอง เมลนอนอยู่บนเตียงคนเดียว ความสงสัยแล่นเข้ามาในหัวว่าเขาหายไปไหนแล้ว เธอจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เธอไม่มีเรียน เพราะตั้งใจจะไปฝากครรภ์ หลังจากแต่งตัวเสร็จ เมลเปิดประตูห้องออกมา แต่ก็ต้องหยุดชะงักเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเอง “บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เลยหรอ…” ยังไม่ทันได้มองรอบบ้าน เสียงของป้านุ่มก็ดังขึ้น “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายรออยู่ที่โต๊ะอาหารค่ะ” ป้านุ่มเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านหลังนี้ เมลได้ยินคำเรียกนั้นก็สะดุ้ง รีบปฏิเสธทันที “ป้าอย่าเรียกหนูแบบนั้นเลยค่ะ หนูไม่ใช่คุณผู้หญิง เรียกเมลก็พอแล้วค่ะ” ป้านุ่มทำหน้าตกใจ “ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวคุณนายใหญ่ได้ยิน ป้าจะโดนดุเอา” เมลได้ยินแบบนั้นก็เงียบไป ไม่กล้าพูดอะไรต่อ “ทางนี้ค่ะคุณผู้หญิง” ป้านุ่มพาเมลเดินไปที่โต๊ะอาหาร พอเดินมาถึงก็เห็นไวท์นั่งอยู่ก่อนแล้ว เมลยิ้มให้เขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม เมลนั่งลงแล้วพึมพำเบาๆ “มาทำหน้าเย็นชา เมื่อคืนยังกอดอยู่เลย…” ไวท์ได้ยินเต็มๆ เขากระแอมเบาๆ “อะแฮ่ม ผมบอกไปแล้วว่ามันช่วยให้ความอบอุ่นลูก” เมลสะดุ้งเล็กน้อย “นี่ว่าพูดเบาแล้วนะ…” ป้านุ่มยกจานข้าวมาให้ เมลยิ้ม “ขอบคุณค่ะ” ทั้งสองนั่งทานข้าวเงียบๆ สักพักไวท์ก็พูดขึ้น “วันนี้ผมจะพาคุณไปฝากครรภ์” “ไม่เป็นไร ฉันไปเองได้ รบกวนคุณทำงานเถอะค่ะ…” ไวท์สะดุดทันทีที่ได้ยินคำว่า “คุณ” “อะแฮ่ม” เมลชะงัก นึกถึงคำพูดเมื่อคืน ‘ต่อไปนี้เรียกผมว่าพี่’ “ไม่รบกวน” ไวท์พูดเสียงเรียบ เมลพยักหน้า ก่อนจะแกล้งแหย่เขาเบาๆ “ค่ะ…พี่ไวท์” คำเรียกนั้นทำให้ไวท์เสียอาการเล็กน้อย เขารีบลุกขึ้น “งั้นผมไปรอข้างนอก” แล้วก็เดินออกไปพร้อมรอยยิ้มมุมปาก หลังทานข้าวเสร็จ เมลเดินตามออกมา เห็นไวท์กำลังคุยกับคนสวน พอเขาเห็นเธอก็เดินเข้ามา เปิดประตูรถออดี้ให้ “ขอบคุณค่ะ” เมลยิ้มหวานใส่เขา พอปิดประตูรถ ไวท์พึมพำกับตัวเองเบาๆ “ยัยเด็กดื้อ…” รถออดี้แล่นออกจากบ้านศิริวุธ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล โรงพยาบาลศิริวุธ “คุณเมล วิชาภา เชิญห้องตรวจสองค่ะ” ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องตรวจ หมอหญิงเงยหน้าขึ้นมาแล้วชะงักเมื่อเห็นไวท์ “อ้าว คุณไวท์ มาทำอะไรคะ” “ผมพาเธอมาฝากครรภ์ครับ” หมอเลิกคิ้วเล็กน้อย “เด็กคนที่มาตรวจวันนั้น… คุณไวท์เป็นพ่อของเด็กในท้องเธอเหรอคะ” “ครับ” คำตอบสั้นๆ แต่ชัดเจน หลังจากอัลตราซาวด์เสร็จ หมอพากลับมานั่งแล้วอธิบายผล “จากภาพที่เห็น มีความเป็นไปได้ว่าจะได้ลูกแฝดนะคะ เหมือนจะเห็นไข่อีกใบ แต่รอเช็กอีกครั้งเดือนหน้าค่ะ” เมลกับไวท์หันมามองหน้ากัน สีหน้าตกใจปนดีใจ ยิ้มออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หมอพูดต่อ “ช่วงนี้ควรงดการมีเพศสัมพันธ์ไปก่อนนะคะ” ทั้งคู่หน้าแดงพร้อมกันแบบพร้อมเพรียง เหมือนโดนจับได้ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร หลังตรวจเสร็จ ทั้งสองเดินออกมา “พี่จะไปทำงานเลยรึเปล่า เดี๋ยวหนูเรียกรถกลับเองก็ได้” “ไม่ได้ ตามผมไปที่ห้องทำงาน เดี๋ยวกลับพร้อมกัน ไม่นานหรอก” ไวท์พาเมลไปที่ห้องทำงานส่วนตัว เมลนั่งรอที่โซฟา มองเขาทำงานไปสักพักก็เผลอหลับไป ไวท์หันมาอีกที เห็นเธอหลับสนิท เขาลุกไปหยิบเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้ แล้วก้มปัดผมที่ปรกหน้าออกเบาๆ “ยัยเด็กดื้อ…” ก่อนจะกลับไปทำงานต่อ 16:30 น. งานเสร็จแล้ว แต่เมลยังไม่ตื่น ไวท์เลยมานั่งข้างๆ ไม่ปลุก แค่นั่งอ่านหนังสือรอ 17:00 น. เมลสะลึมสะลือตื่นขึ้น เห็นเสื้อคลุมก็ยิ้มออกมา “หิวข้าวยัง” เสียงไวท์ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้เธอหันไปมอง “คุณทำงานเสร็จแล้วหรอ” “เสร็จตั้งนานแล้ว” “แล้วทำไมพี่ไม่ปลุกหนูล่ะ” คำว่า “หนู” ทำให้หน้าคนฟังร้อนขึ้นทันที “ก็เห็นเด็กน้อยแถวนี้นอนหลับปุ๋ย เลยไม่อยากปลุก” เมลหน้าแดงจนพูดไม่ออก “จะไปกินข้าวได้ยัง” ไวท์ลุกขึ้น เมลพยักหน้าเบาๆ “ปะ…ไปได้แล้ว” แล้วทั้งสองก็เดินออกไปด้วยกัน ทิ้งไว้แค่ความเขินที่ยังลอยอบอวลอยู่ในห้องนั้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more