ตอนที่ 14 : แผนงานสำรองเอาใจท่านประธาน
1585 Words
ห้องทำงานของพะแพง – 09:05 น.
ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา พะแพงเหยียดยิ้มขณะจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปของตนเอง นิ้วเรียวที่ทำเล็บมาอย่างประณีตบรรจงกดตรวจสอบไฟล์งาน "คอลเลกชัน Summer" อีกเวอร์ชันหนึ่งที่เธอแอบเตรียมไว้ล่วงหน้า พร้อมกับแฟ้มเอกสารชุดสมบูรณ์ที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ
"เป็นยังไงละจ๊ะอลิสรา... แผนสำรองของฉัน" พะแพงเอ่ยเสียงเรียบพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
"สุดยอดเลยค่ะคุณพะแพง" อลิสราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบประจบเอาใจทันที
"ในขณะที่ยัยเด็กฝึกงานนั่นมัวแต่หาไฟล์ขยะที่หายไป คุณพะแพงก็มีงานชุดนี้เตรียมไว้กู้หน้าแผนก แถมงานชิ้นนี้ยังดูแพง สมชื่อคุณพะแพงจริง ๆ ค่ะ"
พะแพงหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางปิดฝาพับแล็ปท็อปลงอย่างมั่นใจ
"หึ... ปล่อยให้ยัยลัลลลินแบกไอ้ไฟล์เส้นร่างหยาบ ๆ นั่นเข้าไปขายหน้าท่านประธานเถอะ อยากจะรู้นักว่าถ้าคุณวินเห็นงานระดับล่างแบบนั้นต่อหน้าบอร์ดบริหาร เขาจะยังเก็บยัยเด็กนั่นไว้รกออฟฟิศอยู่อีกไหม"
"นั่นสิคะ สภาพหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น แถมยังมีแค่เส้นร่างไร้ราคาเข้าไปพรีเซนต์ อลิสราล่ะอยากจะเห็นตอนคุณวินด่าให้หน้าหงายจริง ๆ ค่ะ"
"วันนี้แหละ... ฉันจะทำให้ทุกคนเห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นของจริงของ Pawin Jewelry" พะแพงคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้ราวกับถืออาวุธชัยชนะ
"ส่วนยัยลัลลลิน... วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่มันจะได้เหยียบเข้ามาในตึกนี้ ในฐานะพนักงานที่ห่วยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ"
พะแพงสะบัดหน้าเชิดใส่กระจกบานใหญ่ ตรวจเช็กความเป๊ะของเครื่องหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดี ก่อนจะก้าวออกจากห้องมุ่งหน้าสู่ห้องประชุมด้วยความลำพองใจ ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะอย่างสมน้ำหน้าที่สะท้อนก้องอยู่ในห้อง
[ภายในห้องประชุมบอร์ดบริหาร – ชั้น 15]
บรรยากาศภายในห้องประชุมกว้างขวางที่ล้อมรอบด้วยกระจกใสเผยให้เห็นวิวระฟ้าของกรุงเทพฯ กลับเต็มไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก พนักงานฝ่ายออกแบบนั่งเรียงรายกันตามลำดับตำแหน่ง โดยมี พะแพง และ อลิสรา จองเก้าอี้ตัวที่ใกล้กับหัวโต๊ะของท่านประธานมากที่สุด เพื่อแสดงบารมีและเตรียมพร้อมสำหรับการนำเสนอ "ผลงานชิ้นโบแดง" ที่พะแพงเตรียมมาแย่งซีนโดยเฉพาะ
ส่วน ลัลลลิน เลือกที่จะนั่งเกือบสุดปลายโต๊ะประชุม ร่างบางในชุดธรรมดาที่ดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับเหล่าผู้บริหาร นั่งอยู่ข้าง หนูนิด ที่คอยเอื้อมมือมาบีบมือเธอเบา ๆ เป็นการให้กำลังใจ
"ยังจะมีหน้าตามเข้ามานั่งเสนอหน้าอยู่อีกเหรอ" อลิสราที่นั่งห่างออกไปไม่ไกลจงใจเอี้ยวตัวกลับมาพูดเสียงกระซิบแต่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน
"ถ้าฉันเป็นเธอนะลัลลลิน ฉันจะรีบเดินไปเขียนใบลาออกตั้งแต่ไฟล์งานหายแล้ว ไม่มานั่งรอให้ท่านประธานด่าประจานให้อับอายต่อหน้าบอร์ดบริหารแบบนี้หรอก"
"อลิสรา... เบา ๆ หน่อยสิจ๊ะ" พะแพงแสร้งทำเป็นปราม แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูสะใจอย่างปิดไม่มิด
"น้องเขาอาจจะอยากมาดูเป็นบุญตาก็ได้นะ ว่าผลงานระดับมืออาชีพที่เขาจะเอามาโชว์วันนี้มันต่างจาก 'เศษกระดาษ' ที่น้องเขาถือมายังไง"
"นั่นสิคะคุณพะแพง" อลิสราหัวเราะคิกคัก
"เตรียมใจไว้เถอะลัลลลิน ท่านประธานน่ะเกลียดคนทำงานสะเพร่าที่สุด ยิ่งสภาพเธอตอนนี้... ดูสิ หน้าซีดขอบตาดำ เหมือนคนอดนอนมานั่งเฝ้าหน้าจอเปล่า ๆ ทั้งคืน เห็นแล้วทุเรศลูกตาแทนพี่พะแพงจริง ๆ"
ลัลลลินไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแค่ก้มหน้ามองแฟลชไดรฟ์ในมือแน่น ความอ่อนเพลียที่สะสมมาทั้งคืนเริ่มโจมตีจนดวงตาพร่ามัวเล็กน้อย เธอทำได้เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อประคองสติ
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาในห้องทำให้เสียงสนทนาทั้งหมดเงียบกริบลงในทันที ภวินทร์ เดินเข้ามาด้วยมาดนิ่งขรึมในชุดสูทสีเทาเข้มที่ขับเน้นความทรงพลัง เนกไทสีน้ำเงินเข้มที่ภรรยาผูกให้ดูเรียบกริบไร้ที่ติ โดยมี ติณภพ เดินตามมาติด ๆ
ท่านประธานหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองไปรอบโต๊ะประชุม ทุกคนต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดคนได้ ทว่าเมื่อสายตาคู่นั้นไล่ไปจนถึงเกือบสุดปลายโต๊ะ... เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
เขามองเห็นร่างเล็กของคนรู้ใจที่นั่งหน้ามุ่ย ก้มหน้าก้มตาจดจ้องอยู่กับแฟลชไดรฟ์ในมือโดยไม่รู้เลยว่าเขาก้าวเข้ามาในห้องแล้ว ใบหน้าหวานที่เขาฝากรอยประทับไว้เมื่อเช้า ตอนนี้ดูซีดเซียวจนใจเขาเจ็บแปลบ ร่องรอยความอิดโรยที่เห็นชัดทำให้ภวินทร์ต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดอารมณ์ 'อยากเข้าไปอุ้ม' ให้กลับมาอยู่ในมาดของท่านประธานผู้เย็นชา
"เริ่มประชุมได้" ภวินทร์เอ่ยเสียงเรียบพลางนั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะ
"วันนี้ผมมีเวลาไม่มาก และผมหวังว่าฝ่ายออกแบบจะมีอะไรดี ๆ มาให้ผมดู... มากกว่าข้ออ้างเรื่องความไม่พร้อมแบบครั้งที่แล้ว" พะแพงรีบชิงจังหวะลุกขึ้นยืนทันที พร้อมส่งยิ้มหวานที่คิดว่าดูดีที่สุด
"สำหรับคอลเลกชัน Summer ปีนี้ พะแพงในฐานะหัวหน้าทีม ได้รวบรวมแบบร่างที่สมบูรณ์ที่สุดมาให้ท่านประธานพิจารณาค่ะ รับรองว่าถูกใจลูกค้ากลุ่มไฮเอนด์แน่นอน"
ในขณะที่พะแพงกำลังเตรียมเปิดไฟล์นำเสนอ อลิสราแอบปรายสายตาเยาะเย้ยไปทางลัลลลินที่ยังคงนั่งก้มหน้าอยู่ ประหนึ่งจะบอกว่า 'เตรียมตัวตกงานได้เลย ยัยเด็กเส้น'
ภวินทร์ไม่ได้มองพะแพงที่กำลังขยับตัวอยู่ข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใครคนหนึ่งที่นั่งเกือบท้ายโต๊ะ เธอยังคงเอาแต่ก้มหน้าหน้ามุ่ยใส่แฟลชไดรฟ์ จนเขาอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่า 'ลันครับ... มองพี่หน่อย พี่อยู่นี่แล้ว' แต่สิ่งที่เขาทำได้คือการกระแทกปากกาลงบนโต๊ะเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจจากพนักงานทุกคน... รวมถึงพนักงานใหม่ที่แสนดื้อรั้นคนนั้นด้วย
เสียงปากกาที่กระทบลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ลัลลลินที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความเครียดสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียงทันที ใบหน้าหวานที่ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งดูงอง้ำกว่าเดิมเมื่อดวงตาที่อ่อนล้าปะทะเข้ากับสายตาคมกริบของภวินทร์ที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว
ภวินทร์เห็นใบหน้าคนรักที่ทั้งเพลียทั้งงอนจนแก้มป่องก็แทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่เห็นเธออยู่ในสภาพย่ำแย่ขนาดนี้ ก่อนจะเบนหน้าไปทางติณภพที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วกระซิบถามเสียงต่ำที่มีเพียงเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน
"ติณ... เกิดอะไรขึ้นที่แผนก ทำไมลันถึงหน้าเสียขนาดนั้น"
"ไฟล์งานที่คุณลันทำมาทั้งคืนถูกลบครับท่านประธาน" ติณภพกระซิบรายงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ดูเหมือนจะเป็นความตั้งใจของใครบางคน เพราะร่องรอยการลบเกิดขึ้นหลังจากที่คุณลันชัตดาวน์เครื่องไปแล้ว ตอนนี้เธอมีแค่ไฟล์เส้นร่างหยาบ ๆ ที่ผมกู้มาได้เท่านั้นครับ"
คำรายงานนั้นทำให้มือที่ถือปากกาของภวินทร์สั่นเทาด้วยความโกรธ เขาเหลือบมองไปทางพะแพงและอลิสราด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก
พะแพงที่คอยสังเกตอาการของท่านประธานอยู่ตลอดเวลาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เธอสัมผัสได้ว่าภวินทร์ดูจะให้ความสนใจและ 'เห็นใจ' ยัยเด็กฝึกงานคนนี้มากเกินไปจนออกนอกหน้า เพื่อไม่ให้สถานการณ์เปลี่ยนทิศทาง เธอจึงรีบแทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มประจบสอพลอเพื่อดึงความสนใจกลับมาที่ตัวเอง
"ท่านประธานคะ... พะแพงว่าเราอย่าเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยไม่เป็นเรื่องเลยดีกว่าค่ะ" พะแพงเอ่ยเสียงหวานพลางขยับแฟ้มเอกสารในมือ
"ในฐานะหัวหน้าทีม พะแพงได้เตรียมคอลเลกชัน Summer ชุดที่สมบูรณ์ที่สุดเอาไว้แล้วค่ะ งานชุดนี้พะแพงทุ่มเทตรวจทานด้วยตัวเอง รับรองว่ามีความเป็นมืออาชีพและเข้ากับภาพลักษณ์ของ Pawin Jewelry มากกว่างานร่างหยาบแบบเด็ก ๆ แน่นอนค่ะ" อลิสราพยักหน้าสนับสนุนทันที
"ใช่ค่ะท่านประธาน งานของคุณพะแพงสวยระดับพรีเมียม ไม่เหมือนงานขยะที่หาไฟล์ไม่เจอของบางคนหรอกค่ะ"
ภวินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองพะแพงด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะหันกลับไปมองลัลลลินที่ยังคงนั่งเม้มปากแน่นอยู่ท้ายโต๊ะ ความเป็นห่วงและความโกรธกำลังตีกันในอกของเขาจนแทบระเบิด
- Writer
