ตอนที่ 4 ท้าทาย
858 Words
ชายหนุ่มไม่ฟังคำด่าทอของหญิงสาว เขายังฉุดกระชากลากดึงเธอ ออกไปจากห้องใต้ดิน
และนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่นาเดียร์ได้พบกับแสงสว่าง มันทำให้เธอต้องรีบปรับสายตาและหรี่ดวงตาลงด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่าเธอก็กลับสะดุดและล้มลงไปกองกับพื้นทางเดิน
เมื่อม่านตาของเธอเริ่มปรับตัวได้ เธอก็สังเกตุเห็นว่าบ้านหลังนี้มันช่างใหญ่ยิ่งนัก ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ มองเห็นวิวทะเลสาบด้านนอก แต่เธอไม่มีเวลาสังเกตุอะไรมาก ในตอนนี้ชายหนุ่มที่เห็นเธอล้มลงไปกองกับพื้น ก็จัดการอุ้มเธอพาดบ่าและเดินตรงไปยังชั้นบนทันที
หญิงสาวพยายามขัดขืนและทุบตีเขาอย่างเต็มแรง แต่มันก็ไม่เป็นผล
เมื่อประตูถูกเปิดออก เขาก็จัดการโยนเธอลงบนเตียงใหญ่อย่างแรง จนเธอต้องขดตัวงอด้วยความเจ็บ
“อึก ไอ้สารเลว”
“ถ้าอยากเห็นฉันเลวกว่านี้ ฉันก็จะทำให้เธอดู” ชายหนุ่มเดินไปคร่อมร่างเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน หญิงสาวที่เห็นดังนั้นก็พยายามที่จะขยับตัวถอย แต่ยิ่งขยับหนีเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งใกล้เข้ามามากขึ้น จนตอนนี้ตัวของเธอชิดขอบเตียงไม่สามารถหนีไปไหนได้อีกแล้ว
“ร่านๆ อย่างเธอ ถ้ามีผัวเพิ่มอีกคน คงไม่เป็นไรใช่ไหม”
“หุบปาก!!”
“ฉันอยากจะลองกินของโสโครกๆ ดูสักครั้ง เผื่อมันจะอร่อย และทำให้ฉันติดใจ”
แคว่ก!!
เสื้อผ้าที่ห่อหุ้มร่างกายของหญิงสาวโดนชายหนุ่มฉีกขาด เหลือเพียงแค่แพนตี้และบราติดตัวของเธอ
“ว้าว ไม่ร้องเสียด้วย คงโดนจนชินสินะ” ลอเรนพูดพร้อมกับใช้มือลูบไล้ที่ใบหน้าของเธอ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่เอวคอดกิ่วของเธอ
“หยุดทำเรื่องเลวๆ แบบนี้สักที”
“เลวอย่างนั้นหรือ คนที่แย่งของคนอื่นแล้วยังไปทำร้ายคนอื่นไม่เลวหรือยังไง”
“คาลอสเป็นของฉัน ครอบครัวของฉันกับเขาคุยเรื่องหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก ยัยเด็กนั่นมันก็สมควรโดน”
“เธอบังคับให้คนอื่นมารักเธอไม่ได้หรอกนะ คนอย่างเธอมันเห็นแก่ตัว”
“ของของฉัน มันก็คือของของฉัน ฉันไม่ได้เห็นแก่ตัว ฉันรักคาลอส”
“หึ คงยากหน่อยนะ เพราะฉันเพิ่งไปเจอมันมา”
“...”
“มันรักเด็กคนนั้นจนหัวปักหัวปำเลยล่ะ”
เมื่อหญิงสาวได้ยินเช่นนั้นเธอก็รู้สึกเครียดแค้น และไม่พอใจ ใบหน้าและดวงตาของเธอแดงกล่ำมากขึ้นเรื่อยๆ และไม่นานความอดทนอดกลั้นมานานของเธอก็หมดลง พร้อมกับน้ำตาก้อนโตที่มันเอ่อล้นไหลออกมา
‘เธอหายไปขนาดนี้ และคาลอสก็รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ทำไมเขาไม่ห่วงเธอเลยนะ เธอรักเขาจนหมดหัวใจ แต่คาลอสกลับไม่สนใจหรือหันมาเหลียวแลเธอแม้แต่น้อย’
“หึ คนอย่างเธอร้องไห้เป็นด้วยอย่างนั้นหรือ”
“หุบปาก และออกไปจากตัวฉัน คนสารเลวอย่างนายไม่คู่ควรที่จะมาเป็นผัวของฉันหรอกนะ”
“ปากดี ก่อนจะปากดีช่วยดูสภาพตัวเองด้วยว่าสภาพเธอมันน่ารังเกียจและโสโครกแค่ไหน”
“แต่นายก็เคยจูบฉันนิ จำไม่ได้หรือไง หรือว่า...นายติดใจแล้วอยากจะจูบฉันอีก” เธอยิ้มออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลปนออกมาด้วยความเครียดแค้น ตอนนี้เธอเกลียดเขา เกลียดทุกคนที่มาทำลายความสุข คนซื่อสัตย์อย่างเธอทำไมต้องมาถูกกระทำแบบนี้ด้วย ‘นี่นะหรือคือความรัก’
ถ้ามันเจ็บปวดมากนัก เธอจะได้ไม่ต้องรักใครเลย เพราะความรักในครั้งนี้ มันทำให้เธอเจ็บปวดและทรมานเหลือเกิน
“ปากโสโครกอย่างเธอฉันจูบไม่ลงหรอก ที่ทำไปวันนั้นฉันแค่ไม่มีสติ คนร่านๆ อย่างเธอ คงผ่านประสบการณ์มาไม่น้อย”
“รู้ไว้ก็ดี จำใส่กะโหลกของแกเอาไว้ว่าอย่ามายุ่งกับฉัน”
หญิงสาวพูดจบก็ผลักชายหนุ่มออกไป และพยุงตัวเองขึ้นจากเตียงและก้มเก็บเสื้อผ้าที่เขาฉีกขาดมาห่อหุ้มร่างกายเอาไว้เพื่อจะออกไปจากห้องนี้ แต่ทว่า...
“ฉันบอกเธอตอนไหนว่าจะให้เธอออกไปจากที่นี่”
“หมายความว่ายังไง”
“ฉันจะสั่งสอนเธอที่เธอกล้ามาตบหน้าของฉัน”
“หึ เอาสิ อยากทำอะไรก็เชิญ แค่โดนยิงเพิ่มมาอีกแผลฉันก็คงไม่เป็นอะไร” เธอพูดออกมาในขณะที่มืออีกข้างของเธอกุมต้นแขนที่กำลังอักเสบจากการถูกคาลอสยิงเอาไว้ ก่อนจะเดินมาหาลอเรนอีกครั้ง
“ฉันบอกเธอตอนไหนว่าจะยิงเธอ แต่ฉันจะสั่งสอนเธอ”
“...”
“ด้วยการเป็นผัวอีกคนของเธอ”
- Writer
