Vengeance

CHAPTER 9

Pinaling ko ang tingin sa kanang banda ng opisina, nakaupo sa pang isahan na upuan ang isang babae at lalake.

Yung babae kanina pamilyar sya–sya ang kamasa ng kakambal ni Koa kanina.

Ang lalakeng may kulay blonde ang buhok na naglalaro ng coin sa daliri, hindi ko masyado maaninag buong itsura nito dahil sa face mask na suot.

Ang babaeng kulay itim na itim ang buhok na may pagka-wavy, nilalaro ang isang punyal. kinilabutan ako sa way nitong paglaruan ang hawak, halatang sanay na sanay sa ginagawa at hindi natatakot kung masugatan man lang.

When her gaze turn to my direction, She throw me a shady and rude look.

Inirapan pa ako nito na para bang isa akong napaka nakakairitang bagay na nakita sa buong buhay nya, kaya napataas naman akong kilay na ikinangisi nito.

Nakipag sukatan pa sa akin ng tingin ito. Hinayaan ko sya, at ganun din sya sa akin. Umagat pa ang sulok ng labi nito na parang nakakatawa ang inaakto ko ngayon.

Hindi naputol ang titigan namin kung hindi pa tumikhim ang taong nakatayo sa may bintana. nakatalikod ito sa amin, nakalagay ang mga braso sa likod nito.

Isang di katandaang lalake kahit nakatalikod ito masasabi kong isa sya sa mga respetado tao sa lugar na to. ibang iba ang nararamdaman ko sa kanya, parang magkamali ka lang ng sasabihin dito pagsisihan mo habang buhay.

He slightly turn his gaze to me, through his Shoulder. I can barely see his sideprofile.

Napaatras ako sa takot, kamuntikan pa akong matakid nung hindi ko namalayan agad si Koa na nakatayo na pala sa likod ko.

Tila bumagal ang oras, rinig na rinig ko ang lakas ng kabog ng dibdib ko dahil sa matinding kaba at takot.

Dahan dahan humarap sa akin ang lalakeng nasa harap ko, unti unting natigil ang mundo ko ng makita ko ng kabuoan kung sino ang nasa harapan ko.

Hindi ako pwedeng magkamli, I didn’t notice that my tears are already pouring. All of the traumas that I got from that day flashing back all at once.

“Mr. K—”

“It’s nice to finally meet you, Ms. AKIRA KAZUMI.” he said.

“H-How…Anong… Anong ginagawa ng demonyong to dito?!” I exlcaimed without looking away to him.

Hinawakan ako ng maiigi ni Koa, at pinigilang magwala pero mabilis ko syang hinarap at tinulak palayo sa akin.

“S-Sino ba kayo?! K-Kasabwat din ba… Kasabwat din ba kayo ng…ng taong to!!” magkada utal utal na ako sa kaba at galit. All of them didn’t as well look away from me.

My tears are streaming continuesly at tinuro ang lalakeng nasa harap namin.

Lahat ng tao ngayon walang ginawa kundi titigan at pakinggan lang ang sinabi ko. I almost flinch when suddenly Mr. Kang moove and walk towards where I am standing.

Pipigilan pa sana ako ni Koa, pero nakita kong tinitigan lang sya nito para wag akong pigilan.

I took that a chance. Mabilis akong lumapit dito at inundayan ito ng sampal sa mukha.

Lahat sila napatayo at napasinghap sa ginawa ko. Nataranta din ako pero hindi ko iyon pinansin.

“Hayop ka!! Demonyo ka—pinatay mo ang Grandpa ko!! kinuha mo lahat sa akin!! pagbabayaran mo lahat ng ginawa mo! pagbabayaran mo—” I stated. sampal, hampas at sigaw ang binuhos ko dito. nanginginig ang buo kong katawan sa magkahalong galit, sakit at takot.

I don’t know what happened but all of my emotions burst out all once.

Hinayaan lang ako nito gawin ang gusto ko—sabihin at isigaw ang lahat ng gusto ko. hindi nito ininda ang mga panghahampas at sampal ko na sobrang ipinagtaka ka.

He was just looking and accepting everything with a calm and straight face.

Ang buong kwarto ngayon nabuo ng tensyon. kita sa mga mukha ng mga kasama nito gusto nila ako pigigilan but they didn’t even try to move and I don’t know why.

I take the opportunity to kill him right away. Nagdilim ang paningin ko, when I saw a pen on his table, I quickly grab it and stab him on the neck, pero kesa tumama iyon sa leeg nya mabilis nyang pinigilan ang kamay ko patungo dito.

Without taking his eye one me, The pen that supposed to be stab on his neck, stab directly at the palm of his left hand.

Narinig kong kumilos ang babaeng katitigan ko kanina, pero inawat agad sya ng katabi nitong lalake.

Umagos ang masagana at mapulang dugo nito sa kamay pababa sa braso, unti unti na din gumapang ang mantya sa long sleves polo nito.

Hindi nya parin inaalis ang tingin sa akin, I clearly saw slowly dark expression on his eyes at hindi ko sya makitaan ng sakit sa ginawa ko.

I felt frightned of what happened, sinubukan kong hilain ang kamay ko pero hindi ko nagawa.

Nagtayuan na ang mga kasama namin sa loob para sana lapitan kami pero pinigilan sila nito.

“Don’t you all dare interfere.” Malamig at walang kaemo-emosyong turan nito, na kahit ako nagawa ko din matakot.

Narinig namin na biglang bumukas ang pintuan at inuluwa noon si Ms. Blondie. hingal na hingal at halos hindi din makapaniwala sa nangyayari.

“Omygad! what happened?! Dad, your--” tarantang turan nito, lalapit din sana ito pero hindi na nagawa pa.

“I SAID! SHUT UP!!” sigaw nito and face Miss Blondie. I clearly saw how her face became shocked on everything that is happening right now.

Tinapunan nya ako ng tingin, pero hindi sya galit. Puno pa rin ito ng taranta at pag aalala sa nangyayari.

Muli, binaling ni Mr. Kang ang atensyon nya sa akin. Halos kitang kita ko kung gaano umigting ang mga panga nito. Hindi ko sigurado kung sa sakit ba ng ginawa ko o sa matinding galit sa inasta ko.

Lahat kami nabalot ng katahimikan. lahat ay natutup ang mga bibig, at halos hindi na makagalaw sa takot.

“Impressive! You’re Fleak, but not enough. ” He said and smile like nothing happens to him.

Nanlaki ang mga mata ko sa inasta nito. I felt the crept slowly crawl down to my feet. Sinubukan kong umatras pero hindi ko magawa.

“Next time…if sasaksak ka ng tao siguraduhin mong alam mo ang susunod mong gagawin.” he said, still looking directly to my eyes.

“If you’re going to strike me on the neck, strike it as fast as you can.” makahulugang paliwanag nito. unti-unti din nyang nilapit ang mukha sa akin na mas lalong ikinaatras ko.

“Once you did it Look at my eyes, and never ever look away.” he said and then as fast as he can snatch the pen out of his hand nang hindi man lang nakitaan ng sakit gamit ang kanang kamay nito.

Sinundan ko ng tingin ang mga ginagawa nito at nagulat pa ako ng hinagis nya ang pen sa lamesa na punong puno ng dugo.

Sa takot na namuo sa akin, nakaramdam ako ng malaking bara sa lalamunan at habol ang hininga. Marahan nya din akong binitawan and He grab a small clothe from his pocket then inilagay nya iyon sa dumudugong kamay.

Habang pinagmamasdan ang ginagawang pagaasikaso sa sugat, hindi ko naiwasan na pagmasdan ito ng maiigi.

Ilan beses sumingit sa isip ko na hindi ito ang Mr. Kang na nakilala ko.

He really does look Mr. Kang, ang hubog ng mukha, ang katawan nito pati na din ang boses. hindi ako pwedeng magkamaling hindi sila iisa, and wala akong alam na may pamilya pa si Mr. Kang.

All I know is He’s an orphan, and chineck namin ang records nya noon, it’s all clear.

Ang presensya nito ay mas malala pa kesa kay Mr. Kang. you clearly notice how full authority and superiority he is. Kahit ang mga kasama namin dito hindi nagawang pakialaman ang nangyayari sa amin.

I flinched when he suddenly speak. “Sit.” he requested, while busy wrapping his hands full of blood.