THE INACCURATE LOVED by Shyraine_Krisha

Chapter1

SHERYLL'S POV

WHERE here! sawakas. Matagal na rin since nong huli kong punta rito. I think first day ng pagiging Ms. San Agustin ang huling punta ko sa bahay nila Mom and Dad.

"Raine. Hija! It's nice to see you again my dear daughter!" Ang masayang bungad sa'kin ng mom ni Samuel sabay halik sa pisngi ko. By the way her name is Samantha San Agutin. Ang butihing ina at asawa ng mga San Agustin. "It's nice to see you too M-mom." Mejo nahihiya kung pagbigkas sa salitang Mom. "Oww my dear, my dear. Hanggang ngayon, nahihiya at hindi ka pa rin sanay na tawagin akong Mom, ano?!"tanong nya, "Ow dear, masanay kana. Lalo pa't ngayon na you belong to us. Baka mamaya niyan anong sabihin nila about sakin. Baka sabihan nila na I'm very bad mother-in-law to you kaya pati pagtawag ng Mom sa'kin ay hindi mo magawa. Kaya naman sanayin muna ang sarili mo okay?!" Aniya na muli kung kinatango. "And isa pa nga pala. Don't tango-tango me when I'm talking to you hmm?!"

"Yes mom." Lakas loob kung sabi na kinatuwa nya naman. "Very good my dear." Sabay palakpak nito na parang bata. Natawa nalang ako sa loob loob ko.

Samantalang nasa ganon lang kami na anggulo ng biglang dumating si Samuel kasama ng Dad nya na paniguradong business na naman ang pinaguspan. "Oh hi son!" Sabay beso nito sa pisngi. "Hellow mom. How's your day?"

"It's good. But when it comes to your father,"sabay baling nito sa kanyang asawa na mejo nagugulohan,"It's not good. Because he's not answering my calls when I'm calling him. While me, I'm busy preparing to our dinner tonight. But your dad not bothering answering my calls. I know he's busy. But I'm busy too pero kahit ganon, may oras pa rin ako para kamustahin lagay nya. Ang daya daya lang kasi son. Wala na siyang time for me. Puro business dito at business don and i hate to admit na mas nagaalala pa sya sa business kesa sa'kin na asawa nya!" Ang mahabang lintaya nito habang maluha luha kaya naman sa sobrang pagaalala ay agad nilapitan ng daddy si Mom at don ay niyakapn nya ito.

Isang napahigpit at caring na yakap. "Tahan na, mommy. It's not like what you think. I'm very sorry kung ganon pagkakaintindi mo. Sadyang dami lang nangyari this past few days kaya naman di ko namalayan na naka one thousand missed call kana pala." Ang sabi nito habang nakayakap pa rin asawa.

"And always remember this mommy. I love you more than else in this world and no matter what happened I'll love you and forever,"

"Talaga ba daddy?"aniya habang naiiyak pa rin, "Of course!" At matapos nga yon ay mas lalong umiyak ang Mommy ni Samuel.

Iwan...pero ng mga oras na iyon...nakaramdam ako ng lungkot at inngit. Lungkot dahil ang alam ni Mommy Samantha na di na siya mahal ni Daddy Samson pero don sya nagkakamali dahil mahal na mahal sya nito. Naiinggit din ako kasi mahal na mahal nila isa't isa. Samantalang kami ng asawa ko, ako lang samin ang nagmamahal. Kailan kaya ako matotonan na mahalin ni Samuel o mas magandang sabihin ay matotonan nya' kaya akong mahalin? Kailan ko kaya mararanasan at nararamdaman ang pagmamahal nya gaya ng pagmamahal ng mom at dad niya.

Hanggang pangarap nalang siguro ang hinihiling kong pagmamahal ni Samuel para sa'kin!

"HAHAHAH I know that daddy, but you know naman sometimes na mejo may pagkapabebe. Kaya naman I'm thankful to you because you understand me when it comes to my ugali naman madalas may pagkachildish at pabebe but still you love me. Kaya naman mahal na mahal kita!" Si mommy ni samuel, "I love you to mommy." Tugon naman ni daddy while ang ngiti ay abot hanggang langit.

Samantala, bumaling naman ng tingin sa'kin ng Mom ni samuel, "So shall we start?" Na agad kung ikinatango at nagsimula na nga ang dinner namin ng mataimtim. Matapos ang dinner with my in-laws ay nagpasiya na rin kaming umuwi na ng asawa ko dahil alam kung pagod na rin ito galing sa trabaho.

"Mom, dad, una na po kami. Salamat sa pa dinner." Ang sabi ko, "Nako hija, your always welcome and thank you also to dahil nakarating kayong magasawa kahit pa busy kayo,"

"No mom where not at isa pa nakakahiya naman kung hindi kami darating di ba? Kayo na tong naginvite kami pa tong di makikipagkita." Ang sabi ko pa rito, "Hay nako hija. Kaya naman love na loves Kita e' kasi you always make me happy. Lagi mong kaming pinasasaya sa simpleng mga bagay." Di ko tuloy maiwasan na hindi mangiti sa sinabi nya,

"Hahahah. Mommy talaga!"

"Ehem!" Si samuel na pasimpleng nagtikim kaya naman natawa nalang ang mommy nito.

"Oh sya sige hija, uwi na kayo at Atat na atat na maumuwi sa inyo itong napagaling kong anak at isa pa baka gabihin na rin kayo sa daan," aniya na ang tingin ay na kay Samuel na mejo napataas ng kilay. "Sige po mom, dad, mauna na po kami. Bye po!"

"Bye hija!" Si Mom habang nakangiti, "Ingat kayo sa daan," ang dad naman ni samuel.

"Sige po." At tuloyan na nga kaming nakalabas ng kanilang bahay.

FAST FORWARD

Nasa byahe na kami ngayon pauwi at habang seryuso nagmamaneho at nasa gitna ng daan ang tingin ni Samuel ay lakas loob akong nagsalita dahil buryong buryo na rin ako sa katahimikan.

"Hon, thank you nga pala kasi pumayag kana na magdinner tayo sa inyo. Matagal na rin kasi since nong huling dinner date natin together with your parents,"

"Don't thank me raine dahil ginawa ko yon because nakukulitan na rin ako kay mom." Ang sabi nya na tingin ay nasa pagmamaneho nya. "Sabi ko nga! "bulong kong sabi na mejo napalakas ata, kaya naman narinig nya.

"What did you say?"

"Wala. Ang sabi ko yong tingin mo sa kalsada lang dapat. Baka Kasi mabungo tayo!" Ang agarang pagdadahilan ko, "Like I do."

At matapos iyon ay pinagpasiyahan kong manahimik nalang dahil alam kung ayaw nya akong kausap like he always do to me. Kaya sanay na ako na cold lagi ang pakikitungo nya sa'kin.

Samantala, habang nasa byahe pa rin kami napagpasiyahan kong matulog dahil nakaramdam na rin ako ng antok kaya agad kung ipinikit ang talukap ng aking mata.

FLASHBACK

"It's your fault! Nang dahil sayo nasa malubhang kalagayan ngayon ang taong mahal ko!" Galit na galit nyang bungad sa'kin ng magkita at magkasalubong kami sa emergency room, "I-im really-really so--"

"Sorry? Yan lang masasabi mo sa kabila ng mga ginawa mo?! Hinding hindi kita mapapatawad. At ito ang tandaan mo, pag may mangyaring masama sa kanya? sinisiguro ko sa'yo na pagbabayaran mo lahat ng mga ginawa mo! Sinisiguro ko yan." At matapos nyang masabi lahat ng 'yon sa'kin ay naiwan akong nagiisa habang umiiyak.

"I'm so sorry but the patience now is in coma at walang makakapagsabi kung kailan sya magigising o magigising pa ba sya. Walang may alam at ang tanging magagawa na lang natin ngayon is to pray para sa agarang recovery ng pasyente." Ang sabi ng doctor samin. Samantalang kita ko naman sa mga mata nya kung gaano sya kalungkot sa nabalitaan sa doctor.

"O siya mauna na ako at madami pang pasyente na naghihintay sa labas." Matapos sabihin yon ng doctor ay naiwan kaming dalawa sa loob.

Naging tahimik ang buong loob ng silid at ni isa samin ay walang nagsalita. Hanggang sa basagin ko ang katahimikan na namumo samin. "S-sorry...sorry sa lahat. A-alam kung hindi sapat ang paghingi ng kapatawaran pero sana naman...hayaan mo kong ipaliwanag ko sa'yo ang buong pangyaya--"

"Hindi ko kailangan ng mga paliwanag mo. Ang kailangan ko ngayon is mapagisa. Kaya hanngang may pagtitimpi pa ako, just live the room," utos nyang sabi sa'kin, "P-pero..."

"Just live. Now!" Muli nyang sabi kaya naman kahit labag sa kagustohan ko ay umalis ako.

"Sorry sheena. Kung sana maibabalik ko lang oras, ako nalang sana ang nahulog sa bangin."

END OF FLASHBACK

"Raine, gising. Nasa bahay na tayo."

"Hmm?" Naalimpungatan kong sabi matapos akong gisingin ni Samuel. "Your dreaming again are you?" ang sabi pa nito kaya naman bumangon agad ako sa pagkakahigi. "A-ahhh ganon ba?" Ang tanging nasabi ko lang at agad akong bumaba sa sasakyan. Hahakbang na sana ako papasok sa loob ng hilain ako pabalik ni Samuel papapunta sa kanya.

"Hanggang ngayon pa rin pala ay hinahabol ka pa rin ng konsensya mo sa mga nangyari. Sa bagay you deserved that,"

"S-samuel, please not now I'm tired." Ang sabi ko rito pero imbes na pakinggan ay mas lalong hinigpitan nito ang pagkakahawak nya sa braso ko. "A-ano ba samuel nasasaktan na' ako." Ang daing ko rito, "Masakit? mas masakit pa jan yong sakit na pinaramdam mo sa'kin nong mawala ang taong mahal ko ng dahil sa'yo at hinding hindi ko mamakalimutan lahat ng yon because ng dahil sa'yo nawala sy--"

"Oo na. Kasalan ko na. Masaya kana?"ang sarkastiko na pagkakasabi, "Pero sa bagay, ni hindi ka' nga pala sumaya sa pagsasama nating dalawa. Pero dahil mahal na mahal kita, lahat ginawa ko para mapunan yang pagmamahal na hinahanap mo sa kanya. Oo alam ko at kailan man ay hinding hindi ako magiging siya at kailan man ay hindi ko siya mapapalitan jan sa puso mo!"

"Buti alam mo." Sabay tulak sa'kin nito dahilan para maupa ako sa sahig at kahit masakit ang pagkakatulak nya ay nagawa ko pa rin magsalita.

"Pero alam mo yong mas masakit samuel? Yong araw araw pinaaalala mo kong gaano mo ako ka' hindi mahal dahil sa nangyari noon na ni minsan ay hindi mo inalam ang buong pangyayari't katotohanan. Pero sige, titiisin ko lahat ng mga yan makasama ka lang, makapiling kalang."

"Tsk. Gawin mo lang ang gusto mo gawin pero itong pinapangako ko sa'yo, na kailan man ay hindi ko mapapalitan ang pagmamahal na sinasabi mo dahil makita ko pa lang yang mukha mo, sukang suka na ako lalo pa't pagnaalala ko kong gaano ka kasing sama at walang kwentang tao!" Matapos nyang sabihin yon ay iniwan nya na ako. Habang ako naman ay umiiyak at labis labis ang sakit na nadarama it was.

"Ang akala ko nong umagang yon, magsisimula na yong magandang samahan naming dalawa dahil sa magandang pakikitungo nya sakin. Yon pala' akala ko lang lahat ng yon...p-pero dahil mahal sya ay handa akong tiisin lahat lahat. Dahil mahal ko sya at lahat ng tungkol sa kanya ay mamahalin at tatanggapin ko."