Episode 1-NEW BEGINING 1
1357 Words
Shine's POV
Hays...
Nakakapagod talaga ang araw na 'to.
Ramdam ko ang pagod sa bawat hakbang ko, pero wala akong ibang pagpipilian kundi magpatuloy. Hindi pwedeng sumuko. Hindi ngayon.
Pinunasan ko ang pawis sa noo ko habang naglalakad sa mataong kalsada ng Maynila.
Minsan naiisip ko, ang layo na pala ng narating ko.
Isang simpleng probinsyanang babae na walang kasiguraduhan sa buhay, ngayon ay mag-isang nakikipagsapalaran sa lungsod.
Hindi naging madali ang lahat.
Pagkatapos kong matapos ang third year high school, napilitan akong huminto sa pag-aaral. Hindi dahil tamad ako o ayaw kong mag-aral.
Kundi dahil wala na kaming kakayahang tustusan ang pag-aaral ko.
Mas masakit pa roon ang mga salitang paulit-ulit kong naririnig mula sa mga matatanda sa aming baryo.
"Babae ka lang naman."
"Huwag ka nang mag-aral."
"Mag-aasawa ka rin naman balang araw."
Sa tuwing naririnig ko ang mga salitang iyon, pakiramdam ko unti-unting pinapatay ang mga pangarap ko.
Parang wala akong karapatang mangarap dahil babae ako.
Pero hindi ko iyon tinanggap.
Oo, mahirap kami.
Oo, babae ako.
Pero hindi ibig sabihin noon hanggang doon na lang ang kaya kong marating.
May mga pangarap ako.
At hindi ko hahayaang iba ang magdikta ng magiging kinabukasan ko.
Kaya isang araw...
Nag-impake ako ng kakaunting gamit.
Nagpaalam kina Lolo at Lola.
At buong tapang na sumakay ng bus papuntang Maynila.
Wala akong kasiguraduhan.
Hindi ko alam kung saan ako magsisimula.
Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin.
Ang alam ko lang...
Ayokong habambuhay na pagsisihan ang mga pagkakataong hindi ko man lang sinubukang abutin.
Kaya heto ako ngayon.
Mag-isang lumalaban.
Bitbit ang mga pangarap...
At umaasang balang araw, masasabi kong naging sulit ang lahat ng sakripisyong ginawa ko.
Nagtrabaho ako bilang kasambahay sa isa sa mga pinakakilala at pinakamayayamang pamilya dito sa Maynila—ang pamilya Buenavista.
Sa totoo lang, sobrang sinuwerte ako.
Isang kakilala kasi namin sa probinsya ang nagpakilala sa akin sa kanila. Dahil doon, nabigyan ako ng pagkakataong makapasok sa kanilang tahanan.
Noong una, takot na takot ako.
Akala ko magiging mahigpit sila at ituturing lang akong ordinaryong kasambahay.
Pero mali ako.
Sobra silang mababait.
Magalang.
At higit sa lahat, marunong silang rumespeto sa kahit sino, anuman ang estado nito sa buhay.
Hindi nila ako itinuring na utusan.
Tinuring nila akong bahagi ng pamilya.
Para akong naging pangalawang anak nina Don at Doña Buenavista.
Dahil alam nilang pangarap kong makapagtapos ng pag-aaral, sila mismo ang nag-alok na pag-aralin ako.
Noong una, tumanggi pa ako.
Nahihiya akong dagdagan ang kabutihang loob nila.
Pero sinabi lang ng Doña sa akin...
"Shine, ang edukasyon ay hindi gastos. Isa itong investment sa kinabukasan mo."
Doon ako napaluha.
Hindi ko akalaing may mga taong handang tumulong nang walang hinihinging kapalit.
Isa pa...
May nag-iisa silang anak.
Si Jiro Buenavista.
Sa una, akala ko suplado siya dahil bihira siyang magsalita.
Lagi ring seryoso ang mukha.
Pero habang tumatagal...
Napagtanto kong kabaligtaran pala iyon ng tunay niyang pagkatao.
Tahimik lang siya.
Pero napakabait.
Mapagkumbaba.
At marunong makisama.
Dahil may sarili silang paaralan—ang BUENAVISTA Academy—doon na rin nila ako inienroll para ipagpatuloy ang pag-aaral.
At dahil magkaedad kami ni Jiro, naging magkaibigan kami.
Unti-unti...
Muling nabuhay ang pag-asang matagal ko nang inakalang nawala.
Ang pag-asang balang araw...
Matutupad ko rin ang mga pangarap ko.
Bukod sa kabaitan nina Don at Doña Buenavista, marami rin silang natutulungan. Hindi lang mga empleyado nila ang inaalalayan, kundi pati mga estudyanteng walang kakayahang makapag-aral. Kaya naman hindi na ako nagtaka nang makita kong nagmana sa kanila ang nag-iisa nilang anak.
Si Jiro Buenavista.
Sa unang tingin pa lang, mapapansin mo na agad ang taglay niyang karisma. Hindi siya 'yung tipo ng lalaking kailangan pang magpapansin para mapansin. Kusang napapalingon ang mga tao sa kanya.
Matangkad siya at may maayos na pangangatawan. Dagdag pa roon ang makinis at maputing kutis, hugis-itlog na mukha, matangos na ilong, at mapupungay na mga matang tila laging kalmado. Hindi rin maikakaila ang maayos niyang kilay at mga labing bihirang ngumiti, pero kapag ngumiti siya...
Naku.
Parang biglang gumagaan ang paligid.
Hindi nakapagtatakang maraming babae sa school ang lihim na humahanga sa kanya.
Pero sa kabila ng lahat ng iyon, nanatili siyang mapagkumbaba. Hindi siya mayabang, hindi rin siya nangmamaliit ng tao. Kung tutuusin, mas gusto pa nga niyang tahimik lang at umiwas sa atensyon.
Hay naku, Shine...
Napapasobra na yata ang paghanga mo sa kaibigan mo.
Napailing na lang ako sa sarili ko at napatawa.
"Sige na nga," bulong ko sa sarili. "Tama na ang kakaisip. Marami ka pang tatapusing gawain."
Maaga pa kaming papasok bukas, kaya kailangan ko nang bilisan ang trabaho bago ako makapagpahinga.
Hindi talaga madali ang maglinis ng isang napakalaking mansion.
Kahit anim kaming kasambahay na nagtutulungan araw-araw, ramdam ko pa rin ang pagod.
Siguro dahil ako ang pinakabata sa amin.
At sa totoo lang...
Nahihiya akong mapagsabihan.
Halos libre na nga ang lahat para sa akin.
May maayos akong matutuluyan.
Tatlong beses akong nakakakain sa isang araw.
Pinag-aaral pa nila ako.
May sweldo pa.
Kaya sa isip ko, wala akong karapatang magreklamo.
Kung tutuusin, napakalaki na ng utang na loob ko sa pamilya Buenavista.
Kaya hangga't kaya ko...
Sisiguraduhin kong maayos ang trabaho ko.
Ayokong may masabi ang ibang tao.
Ayokong isipin nilang umaasa lang ako sa kabaitan ng mga amo ko.
Gusto kong patunayan na kahit bata pa ako...
Kaya kong pagtrabahuhan ang lahat ng biyayang natatanggap ko.
Ngayon, isa-isa kong nililinis ang mga silid sa ikalawang palapag ng mansion.
Sa totoo lang, halos wala namang kalat.
Napakalinis na ng bawat kwarto.
Pero gusto kong siguraduhing maayos pa rin ang lahat bago sila umuwi.
Linggo ngayon.
Family day ng pamilya Buenavista.
Maaga silang umalis para mag-bonding.
Kami lang na mga kasambahay ang naiwan sa mansion.
Sa katunayan, ilang beses nila akong niyayang sumama.
"Shine, halika na. Family day natin ngayon," nakangiting sabi noon ng Doña.
Pero magalang akong tumanggi.
Nahihiya ako.
Kahit gaano sila kabait...
Alam kong hindi ako tunay na miyembro ng pamilya.
Isa lang akong kasambahay na binigyan nila ng pagkakataong makapag-aral.
At para sa akin...
Sapat na ang kabutihang ipinakita nila.
Ayokong dumating ang araw na makalimutan ko ang lugar ko sa bahay na ito.
Mayamaya, naputol ang pag-aayos ko ng mga libro nang may marinig akong pamilyar na boses.
"Shine! Ineng! Aba, nasaan ka bang bata ka?" malakas na sigaw ni Manang Ines.
Agad akong sumilip sa may pintuan ng library.
"Manang, andito po ako sa library! May iuutos po ba kayo?" sagot ko.
Ilang sandali pa'y lumabas si Manang Ines. Nakapamewang ito habang nakakunot ang noo, pero halatang nag-aalala lang.
"Aba, anong oras na ba, iha? Hindi ka pa bumababa. Baka nakakalimutan mo, hindi pa tayo nanananghalian."
Napakamot na lang ako sa pisngi.
"Hehehe... sorry po, Manang. Totoo pong nakalimutan ko."
Napailing ito.
"Ikaw talagang bata ka. Kapag trabaho ang kaharap mo, wala ka nang ibang iniisip."
Ngumiti lang ako nang nahihiya.
"Kung hindi n'yo po ako tinawag, baka tuloy-tuloy lang ako rito. Sinamantala ko kasi na wala sina Mam, Sir, at si Jiro para matapos ko na ang mga gawain."
Napabuntong-hininga si Manang.
"Shine, ilang beses na bang sinabi sa'yo nina Sir na huwag mong akuin lahat ng trabaho?"
"Alam ko po..." mahinang sagot ko.
"Pero nahihiya po kasi ako. Halos ayaw na nila akong utusan. Pakiramdam ko, habang tumatagal, lalo lang lumalaki ang utang na loob ko sa kanila. Pinag-aaral na nga nila ako, binibigyan pa ako ng maayos na tirahan at sweldo. Kaya gusto kong bumawi sa sarili kong paraan."
Napangiti si Manang Ines at marahang hinaplos ang balikat ko.
"Mabuti kang bata, Shine. Pero tandaan mo, hindi mo kailangang bayaran ang kabutihan nila sa sobrang pagpapagod ng sarili mo."
Napayuko ako.
"O siya, tama na muna ang trabaho. Hintayin ka pa ba naming mahimatay bago ka kumain?"
Napatawa ako.
"Naku, hindi naman po aabot sa ganun. Tara na po. Gutom na rin pala ako."
"Buti naman at naalala mo," natatawang sabi ni Manang.
Magkasabay kaming lumabas ng library.
Habang naglalakad papuntang kusina, hindi ko maiwasang mapangiti.
Sa malaking bahay na ito...
Hindi lang ako nakatagpo ng trabaho.
Nakahanap din ako ng mga taong tunay na nagmamalasakit sa akin.
- Writer
