ช่วงสายของอีกวันอาทิตย์ตื่นขึ้นเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาสั่นไม่หยุด คว้ามาได้ก็กดตัดสายเมื่อเห็นเป็นธิติกับกรวิชญ์ที่สลับกันโทร.มาไม่พัก
“โทร. มาทำห่าอะไรวะ!” คนเพิ่งตื่นเริ่มหัวเสีย ข้อความกลุ่มในแอปพลิเคชันไลน์ก็เด้งไม่หยุด แต่อาทิตย์ไม่สนใจเปิดอ่าน รู้ด้วยว่าพวกมันคงอยู่ในห้องโถงรับแขกข้างล่างเช่นเคยนั่นแหละ
ตอนนี้สิ่งที่เขาโฟกัสคือคนที่หลับไปพร้อมกันเมื่อคืนต่างหาก ไม่รู้ว่าหายไปไหน ที่นอนข้างกายว่างเปล่าและความอบอุ่นก็เลือนหาย บ่งบอกว่าเธอคงลุกไปสักพักใหญ่ มองไปทั่วห้องก็ไม่เห็นเงาใครสักคน
พัชชาหายไปแล้ว...
“หึ... น้ำแตกแล้วแยกทางเลยสินะ โดนฟันแล้วทิ้งเหรอวะกู” อาทิตย์ส่ายหน้าทว่าริมมุมปากกลับยกยิ้ม
พักคอนโดเดียวกัน เรียนที่เดียวกัน คณะเดียวกันด้วยซ้ำ พัชชาคิดว่าจะหนีเขาง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง บอกเลยว่ามันไม่จบลงง่าย ๆ แน่!
คนที่ไม่เคยโดนสาวเท ไม่เคยโดนทิ้งเลยสักครั้งในชีว
