“ค่ะ ขอโทษนะคะถ้าทำให้พวกพี่ ๆ ไม่สบายใจ แต่ต่อไปพายจะไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อีกแล้ว”
“เฮ้อ... กูล่ะท้อ!” จิรกรได้แต่ถอนหายใจอย่างทดท้อ เมื่อคิดไปถึงประโยคที่น้องรหัสอย่างพัชชาเคยให้คำมั่นเมื่อปีก่อน ยิ่งได้เห็นหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะกินข้าวในแคนทีนตอนนี้จิรกรยิ่งหน่ายใจ อาทิตย์กำลังนั่งเท้าคางมองพัชชาตักข้าวเข้าปากอย่างไม่สนว่าจะมีใครมองทั้งนั้น
เออ เอาเข้าไป! มันแทบจะสิงร่างพัชชาอยู่แล้วหากทำได้ แต่ทั้งคู่ก็ยังยืนยันกับใครต่อใครว่า ‘ไม่ได้เป็นอะไรกัน’ ทุกครั้งที่ถูกถาม
จิรกรได้แต่ถอนหายใจแล้วทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ โต ๆ กันแล้ว ในเมื่อห้ามแล้วเตือนไม่ฟัง หรืออาจจะฟัง แต่ไม่ปฏิบัติตามเขาก็จะปล่อย ที่รับปากลุงเสือไว้คงทำได้แค่ช่วยสอดส่องดูแลในด้านอื่น ๆ เอาก็แล้วกัน
“ถอนหายใจทำห่าอะไรของมึงเยอะแยะวะ” ลีโอที่นั่งข้างกันบ่นเพราะรำคาญเสียงถอนหายใจหนัก ๆ จากเพื่อนสนิทเต็มที
“มึงก็ปล
