พัชชาเตะขาเก้าอี้จนล้มระเนระนาด หญิงสาวสามคนนั้นหวีดร้องกลุ่มแตกกระจาย พวกหล่อนตาลีตาเหลือกรีบลนลานคว้ากระเป๋าและเอกสารการเรียนหนีไปนั่งอีกฟากฝั่งของห้องเรียน อยู่ให้ไกลพัชชาที่สุดเท่าที่จะไกลได้
ที่นั่งทั้งสองข้างซ้ายขวาของพัชชาจึงโล่งว่างเพราะไม่มีผู้หญิงที่ไหนกล้านั่งใกล้ ส่วนผู้ชายที่มีอยู่น้อยนิดในคาบเรียนนี้ก็ไม่มีใครกล้าเสี่ยงไปนั่งข้างเธอเช่นกัน ก็เล่นทั้งดุทั้งหยิ่งเสียขนาดนั้น
หลังจากทิ้งตัวลงนั่งไม่นาน อาจารย์อนธการ[1]รูปหล่อที่สาว ๆ กรี๊ดกร๊าดกันทั้งมหาวิทยาลัยก็เข้ามา เป็นอาจารย์พิเศษประจำวิชาเลือกเสรีนี้ และไม่ทันที่อาจารย์จะเริ่มสอน ก็มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งข้างกายหญิงสาว
“นั่งด้วยคนได้ไหมคะ” เป็นคำบอกเล่ามากกว่าคำขออนุญาต เพราะไม่รอคำตอบเขาก็นั่งลงตรงนั้นทันที
“พี่ทิต!” พัชชาเบิกตากว้าง ไหนเขาบอกว่ามีเรียนบ่ายเหมือนกันไงล่ะ ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ “ไม่ไปเรียน
