“ตะวัน... คุยกันหน่อยไหม” เสียงทุ้มแผ่วของชายหนุ่มร่างสูงล่ำเอ่ยทักทาย สายตาคมผ่านกรอบแว่นมองใบหน้าสวยของตะวันไม่ลดละ สลับกับมองเด็กชายตัวน้อยด้วยแววตาวูบไหว
เป็นปรมะ หรือ ปลื้ม [1]บุตรชายคนโตของทนายวิศรุต อดีตที่ยังเป็นดั่งแผลในใจของหญิงสาว มาพร้อมกับปริญที่เป็นน้องชาย และชายฉกรรจ์ในชุดดำอีกสองคนที่ยืนคุมห่างออกไป
“ไม่มีธุระอะไรต้องคุย พวกมึงไสหัวออกไปซะ” อาทิตย์ลุกขึ้นไปรับหน้ากับชายหนุ่มกลุ่มนั้น เขาเอาตัวเองกันพี่สาวและหลานชาย ไม่ยอมให้ชายที่มาใหม่เข้าใกล้ทั้งคู่ สายตาคมจ้องสบกับดวงตาลึกล้ำที่แสนอ่านยากของปรมะอย่างเดือดดาลไม่มีใครยอมใคร
“ไม่ใช่เรื่องของมึง อย่าเสือก!” ปริญผลักอกอาทิตย์แล้วเข้ามาประจันหน้ากับชายหนุ่มรุ่นน้องแทนพี่ชาย
“มึงนั่นแหละอย่าเสือกไอ้เหี้ยปริ๊น!”
“ไอ้นี่!” เมื่อทั้งคู่เริ่มห้ำหั่นกัน ตะวันกับปรมะก็เข้ามาแยกน้องชายตน
“ปริ๊น พอ” เสียงทุ้มหนักปรามน้องชายตน ปริ
