ไปเอา(ของ)กันไหม

1953 Words

“อะไรนะคะ! ของของพาย พี่ยอมให้คนอื่นหยิบไปสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง รู้ใช่ไหมว่ามันผิดกฎหมาย” พัชชาเสียงเย็นแต่ใจเธอไม่ได้เย็นด้วยเลยสักนิดเมื่อรู้ว่ากล่องพัสดุของตัวเองโดนคนอื่นหยิบไป “ขะ ขอโทษจริงๆค่ะ พี่จะรีบตามพัสดุกลับมาให้นะคะ” พนักงานประจำคอนโดหน้าซีดปากสั่น รู้ดีว่าครั้งนี้ตนเองทำพลาด ปล่อยให้ความหล่อของชายหนุ่มสะกดจนใจอ่อน หากหญิงสาวตรงหน้าเอาเรื่องขึ้นมาเธอจบเห่แน่ “พี่จะรีบทวงของจากคุณอาทิตย์ให้เดี๋ยวนี้เลยนะคะ ใจเย็นๆนะคะคุณพัชชา” ว่าแล้วสองมือก็ละล่ำละลักกดต่อสายขึ้นไปยังเพนต์เฮาส์ของชายหนุ่มทว่าไม่มีใครรับสาย “คุณอาทิตย์น่าจะไปเรียนแล้วค่ะ รอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวน้ำตาคลอเบ้าแทบร้องไห้ ยิ่งเห็นท่าทางเอาเรื่องของพัชชาจึงรีบเปลี่ยนเป็นค้นเบอร์ส่วนตัวของลูกบ้านในแฟ้มประวัติที่มักใช้ในยามจำเป็นเท่านั้น พัชชาอยู่ในชุดนักศึกษา เธอมองเวลาที่ข้อมือแล้วก็ถอนหายใจ “พายไปเรียนก่อน แต่กลับมาหวังว่าจะได้เรื่องนะคะ” ว่าจบหญิงสาวก็เดินออกไปทันที พนักงานคอนโดถึงกับยกมือกุมอกด้วยความโล่งใจ พัชชาได้ยินแค่เสียงพนักงานอีกคนเอ่ยต่อว่าตามหลังมา... “ไม่ต้องมาโล่งอกเลยหล่อน รีบติดต่อคุณอาทิตย์ให้ไวเลยนะแกทำผิดกฎนะรู้ตัวไหม ถ้าคุณพัชชาเอาเรื่องขึ้นมาเงาหัวแกจะหายเอา!” หลังเลิกเรียนคลาสแรกของวัน กนธิชาชวนพัชชาและปราณชนกไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารแถวหน้ามหาวิทยาลัย “ทำไมไม่กินที่แคนทีน” ปราณชนกถาม เวลานี้คนที่แคนทีนไม่ได้เยอะมากเพราะเพิ่งสิบเอ็ดโมงเท่านั้น แถมยังอยู่ใกล้กับตึกเรียนวันนี้ด้วย “วันนี้แคนทีนไม่มีอาหารตา สรุปพวกเธอจะไปไหม” คนชวนถามอีกรอบโดยไม่มองหน้าเพื่อนทั้งสองเลย กนธิชามัวแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนพัชชาอดเหลือบไปสอดด้วยไม่ได้ “ไปเถอะปราง” พัชชาเสริมทัพด้วยเห็นใจเพื่อน อาหารตาที่กนธชาว่าคงเป็นรุ่นพี่วิศวะปีสองในรูปสิท่า หล่อขนาดนี้ไม่แปลกที่เพื่อนเธอจะคลั่งรัก ส่วนเธอกินอะไรที่ไหนก็ได้ “พายเพื่อนรัก รู้ใจเพื่อนที่สุดเลย” กนธิชายิ้มกว้างแล้วเข้ามากอดแขนพัชชา ทำหน้าตาน่ารักจนพัชชาส่ายหน้า ปราณชนกกรอกตามองบนเมื่อรู้ว่าเพื่อนอยากไปเพราะผู้ชาย “จ้า... ไปก็ไป เพื่อผู้ชายอะเนอะ” ปราณชนกแซวแต่ก็ยอมไปโดยดีไม่มีขัด “แต่ไม่เดินนะบอกก่อน” “ใครจะเดิน ไกลตายชัก” กนธิชายกกุญแจรถหรูมาแกว่งอีกสองสาวเป็นอันรู้กันว่าไปรถเธอ ทั้งสามคนขึ้นรถของกนธิชาตรงมายังร้านอาหารหน้ามหาวิทยาลัย กว่าจะมีคาบเรียนอีกทีก็ตอนบ่าย ว่างตั้งสองชั่วโมงไปนั่งตากแอร์ในร้านอาหารหน้ามหาวิทยาลัยดีกว่านั่งร้อนในแคนทีน หากทันทีที่ถึงหน้าร้านสองขาเรียวของพัชชารีบก้าวฉับ ๆ ตรงไปทันทีทำเอาสองสาวถึงกับงง “พายหิวเหรอ” กนธิชาสงสัย “ไม่น่าใช่... เหมือนพายจะไปบวกกับใครมากกว่าอะหญ้า รีบตามไปกันเถอะ” ปราณชนกว่าจบก็รีบตามพัชชาไป ไม่รอให้กนธิชาจอดรถเสร็จด้วยซ้ำ พัชชาเปิดประตูร้านสุดแรงด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล ยิ่งเห็นชัดว่าใครอยู่ในนั้นพัชชาไม่รอช้าที่จะก้าวเร็ว ๆ ไปทางโต๊ะที่มีชายหนุ่มสุดฮอตของมหาวิทยาลัยนั่งกินข้าวกันอยู่หลายชีวิต รุ่นพี่ตั้งแต่ปีสองยันปีสี่ มีทั้งคณะเดียวกันและต่างคณะ หนึ่งในนั้นคือคนที่กนธิชาเพื่อนเธออยากมาเจอหน้า ทว่าพัชชาไม่คิดจะสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น เธอเลือกเดินตรงไปหาอาทิตย์ที่นั่งพูดคุยกับคนในแก๊งอย่างสนุกสนาน ปัง! “เชี่ย! / เฮ้ย! / เหี้ย!” เสียงฝ่ามือเรียวตบกระแทกลงบนโต๊ะที่ทุกคนกำลังรับประธานอาหารดังลั่น หนุ่ม ๆ ที่กำลังพูดคุยกัน บ้างกำลังตักข้าวเข้าปากถึงกับพร้อมใจกันอุทานด้วยความตกใจ ไม่ต่างจากกนธิชาและปราณชนกที่ยกมือขึ้นปิดปาก “พาย แกเป็นอะไร” ไม่รู้พัชชาไปกินรังแตนมาจากไหนสองสาวรีบคว้าแขนเพื่อนไว้กลัวมีเรื่องกัน แต่พัชชาก็สะบัดออก ในขณะที่ทุกคนต่างงงและตกใจ แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน หนำซ้ำยังยกยิ้มเบาๆ ราวกับชอบใจนักหนา ใบหน้าหล่อเหลามองเธอตั้งแต่ก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในร้านแล้ว สวยออร่าจนอาทิตย์หยุดจ้องไม่ได้ “มีอะไรพาย” เป็นจิรกรที่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเจ้าของการกระทำนั้นคือน้องรหัสของเขา พัชชาดูเดือดดาล และดูจากสายตาของหญิงสาวแล้วคนที่ทำให้เธอเป็นเช่นนั้นคงไม่ใช่ใครที่ไหน... เป็นไอ้อาทิตย์! “มึงไปทำอะไรไว้” จิรกรกระซิบถามอาทิตย์ที่นั่งติดกัน หากอีกฝ่ายกลับไหวไหล่ ตอนนี้พัชชากำลังยืนเท้าแขนกับโต๊ะฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มที่นั่งยกยิ้มแล้วมองเธอกลับอย่างท้าทาย สองสายตาประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร “มาคุยกันหน่อยไหมคะ พี่อาทิตย์!” พัชชากัดฟันกรอดพยายามคุมสติไม่ให้เดือดดาลไปกว่านี้ เกรงจะเสียมารยาทกับรุ่นพี่คนอื่นๆอีกหลายชีวิตที่กำลังมองเธอกับอาทิตย์อย่างเคลือบแคลงใจ “ได้สิคะ ว่าแต่คุยกันที่ไหนดี ห้องพี่ไหม” อาทิตย์โน้มตัวไปข้างหน้าเข้าหาหญิงสาวที่เอาแต่จ้องเขาอย่างอยากกินเลือดกินเนื้อแล้วยกมือขึ้นเท้าปลายคาง ท่าทางไม่ยี่หระเลยด้วยซ้ำว่าตนเองเพิ่งทำผิดอะไรไป ยิ่งเห็นชายหนุ่มทำตัวไม่ทุกไม่ร้อนเธอก็ยิ่งหมั่นไส้ “ถ้าจะไปห้องพี่ เราคุยกันตรงนี้ก็ได้ค่ะ” พัชชาไม่คิดหลงกลคนหน้าหนา เธออุตส่าห์ให้โอกาสเขาไปคุยเงียบ ๆ แล้วแท้ ๆ แต่เจ้าตัวยังมั่นหน้าลอยหน้าลอยตาแล้วยังมีหน้าชวนเธอขึ้นห้องอีก มันน่านัก เขานี่เป็นคนยังไงกันนะ กวนประสาทเป็นบ้าเลยโว้ย! “ของของพายอยู่ไหน” เธอโพล่งตรงประเด็น ส่วนเขาก็ตอบอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน “อยู่ที่ห้องพี่ค่ะ” อาทิตย์ตอบเสียงหวานทั้งที่ในใจกำลังกังวลอยู่ว่าหากคืนไปแล้วเธอจะสังเกตเห็นรึเปล่าว่ากล่องมันมีรอยแกะ เขาพยายามทำให้มันเหมือนเดิมที่สุดแล้ว คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง “ของอะไร” ธิติและปราณชรกถามพร้อมกัน แต่ก็ไม่มีใครยอมให้คำตอบอีกนั่นแหละไม่ว่าจะเป็นพัชชาหรืออาทิตย์ เล่นเอาทุกคนกลายเป็นอากาศธาตุ ได้แต่เป็นผู้เสือกที่ดีเท่านั้น “ขอคืนด้วยค่ะ” “ไปเอากันไหมคะ” อาทิตย์พูดทำเอาเกิดเสียงฮือฮา บรรดาเพื่อนร่วมโต๊ะแทบสำลักข้าว ส่วนหญิงสาวหน้าเห่อร้อนและแดงจัดด้วยทั้งโกรธทั้งอาย เธอเม้มปากแน่นมองเขาด้วยสายตาขุ่นมัว หากแต่ไม่โต้ตอบอะไรต่ออีกแล้ว “พวกเธอกินข้าวเถอะ ฉันไม่หิวแล้ว” พัชชาบอกเพื่อนจบก็หมุนตัวเดินออกไปนอกร้าน ไม่อยากอยู่นานกว่านี้ เกรงจะตีนลั่นกระโดดเตะยอดหน้ารุ่นพี่หนุ่มเอาได้ “พาย! อะไรกัน เรางงไปหมดแล้วเนี่ย” กนธิชาเกาหัวเธอยังไม่ทันได้เต๊าะพี่อคินเลยด้วยซ้ำ ส่วนปราณชนกได้แต่เดินตามเพื่อนออกไป “ฉิบหายแล้วกู” อาทิตย์ที่เกิดนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดคำสองแง่สองง่ามออกไป เขาไม่ได้ตั้งใจ “น้องปรางน้องกอหญ้านั่งทานข้าวเถอะค่ะ พี่ขอคุยกับน้องพายเอง” อาทิตย์รีบวิ่งไปคว้าแขนเรียวของพัชชาเอาไว้ “น้องพาย เดี๋ยวก่อนค่ะ!” “อะไรเล่า!” พัชชาหันมาตะคอกพร้อมทั้งกำปั้นที่เหวี่ยงหมายจะฟาดหน้าคนปากหมาให้สุดแรง เธอใกล้ระเบิดเต็มทีแล้วแต่อาทิตย์รับหมัดเอาไว้ทัน เขาล็อกแขนเธอไว้แน่นแล้วรั้งร่างเพรียวสวยเข้ามาใกล้ในระยะประชิด ทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจของเหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว “พี่หมายถึง ไปเอาของด้วยกันไหมคะ เราพักคอนโดเดียวกันนี่นา แวะไปเอา... เอาของที่ห้องพี่ก่อนก็ได้ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดไม่ดีนะคะ” เขาพยายามอธิบายว่าไม่ได้ตั้งใจคุกคามให้เธอขายหน้าต่อที่สาธารณะ ในขณะที่พัชชาก็พยายามจะแงะมือหนาของเขาออกจากแขนเช่นกัน “ปล่อยค่ะ พายไม่เอาแล้ว” พัชชาไม่สบอารมณ์อย่างหนักเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนคุกคาม ไม่เอามันแล้วไม่ว่าจะพัสดุจากที่บ้านหรือดัมเบลพวกนั้น เธอหาซื้อใหม่เอาก็ได้ พัสดุในกล่องเป็นบิคีนีชุดโปรดที่เพิ่งได้ใส่ไม่กี่ครั้ง บางชุดซื้อมายังไม่เคยลองใส่ ราคาค่อนข้างสูงเป็นลิมิติดอิดิชั่นที่หาซื้อไม่ได้อีกแล้ว เธอเลยวานให้มารดาแพ็กส่งมาให้ เพื่อจะไว้ใส่เที่ยวพัทยาในวีกหน้า แต่ช่างมันเถอะ เจอคนหน้าด้านอย่างอาทิตย์เธอยอมทิ้งก็ได้! “พี่ขอโทษนะคะ เดี๋ยวพี่รีบไปเอากล่องมาคืนให้นะ” อาทิตย์ยอมจำนนแต่โดยดี เรื่องหลอกล่อสาวเข้าห้องคงต้องพักไว้ก่อน หมดกัน! เห็นหญิงสาวโกรธจริงจังแบบนี้เขาชักไม่สบายใจ ขนาดยังไม่รู้เรื่องที่พัสดุโดนแกะแล้วนะ ถ้าเธอรู้ล่ะจะโกรธขนาดไหน อย่าว่าแต่จีบติดเลยลำพังแค่มองหน้าเธอยังไม่มอง แล้วคราวนี้จะเหลืออะไร ไอ้วิชนะไอ้วิช ทำให้ทิตกุมขมับจนได้! “ว่าแต่พี่ยังไม่แกะกล่องพัสดุของพายใช่ไหม...” พัชชาถามทำเอาคนมีชนักติดหลังถึงกับเป็นใบ้ไปชั่วขณะ และไม่ทันที่อาทิตย์จะตอบกลับมาเสียงแห่งนรกลอยมา... “ทำไรอะ! สรุปว่าบิคีนีเมื่อวานเป็นของใครวะ” เป็นเสียงของกรวิชญ์ที่เพิ่งเดินมาหมายจะเข้าไปรวมตัวกินข้าวกับเดอะแก๊งเด็กเทพ คำพูดของคนมาใหม่ทำเอาหญิงสาวเบิกตากว้าง เธอมองกรวิชญ์ที่ยิ้มแซวแล้วหันมาสบตาคนที่ยังรวบแขนทั้งสองข้างของเธออยู่ตาขวาง ‘ไอ้สัดวิช! พ่องตาย!’ ท่าทางที่อาทิตย์มองกรวิชญ์อย่างคาดโทษพร้อมทั้งทำปากขมุบขมิบด่าแบบไม่มีเสียงก็มากพอให้หญิงสาวรู้คำตอบแล้ว “พี่อาทิตย์!” นั่นไง! คราวนี้แหละได้ฉิบหายแล้วจริง ๆ ไอ้ทิตเอ๊ย!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more