My Honey คนนี้ของผม (จากซีรี่ส์ชุด ผมเป็นลูกท่านประธาน)

นินทา

อุตส่าห์หนีมาใช้ห้องน้ำหลังตึกทั้งทีก็ยังไม่วายได้ยินเสียงสัมภเวสีผีเจาะปากมาพูด พัชชา หรือ พาย ที่นั่งปลดทุกข์อยู่ในห้องน้ำห้องในสุดได้แต่อดทนฟังเสียงหญิงสาวน่าจะสองถึงสามคนนินทาตัวเองอย่างสนุกปาก อยากกระโจนออกไปถีบยอดหน้าทว่ายังทำไม่ได้

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่พูดถึงเธอเสีย ๆ หาย ๆ พวกนั้นเป็นใคร ไม่คุ้นเสียงสักนิด เธอเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งได้ไม่กี่วันแท้ ๆ ใครมันจะเกลียดเธอมากถึงขนาดเอามาพูดจาเสียหายได้ขนาดนี้กันนะ ในรั้วมหาวิทยาลัยตอนนี้ก็รู้จักอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น ส่วนใครจะรู้จักเธอหรือเปล่าอันนั้นไม่รู้

“จริงเหรอแอนนี่ ที่ว่ายายนั่นเป็นเด็กเสี่ย”

“จริงสิ ฉันจะโกหกเธอทำไม”

“ไหนว่าบ้านนางรวย ฉันตามช่องนางตามไอจีนางเห็นบ้านหลังใหญ่โตอย่างกับคฤหาสน์ จะไปเป็นเด็กเสี่ยทำไมวะ งงมาก”

"ก็กลวงน่ะสิ ทำตัวรวยแต่จริง ๆ คือกำลังจะล้มละลาย ฉันรู้จักนางดี เคยเรียนมอปลายที่เดียวกัน พี่ชายนางฉันก็เคยได้" เสียงหญิงสาวต้นเรื่องฟังดูเหมือนภูมิใจหนักหนากับการอวดอ้างว่าเคยมีอะไรกับพี่ชายเธอ

พัชชาถึงกับเบ้ปาก ถ้าร่านพอ ก็คงเคยได้พี่ชายเธอทั้งนั้นแหละ ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ ‘แอนนี่... ใครกันนะ เคยเรียนที่เดียวกันยิ่งแล้วใหญ่ ไม่คุ้นเลยสักนิด’ พัชชาพยายามคิดในขณะที่กำลังชำระล้างหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ

และเสียงน้ำตามด้วยเสียงกดชักโครกที่ดังขึ้นทำให้สามสาวที่ กำลังเติมเครื่องสำอางหน้ากระจกเงาบานใหญ่ตกใจ

"ใครน่ะ!" หญิงสาวหนึ่งในนั้นตะโกนถาม หันขวับไปตามเสียงเปิดประตูจนเผลอทำลิปสติกเปื้อนจากริมฝีปากยาวไปข้างแก้ม และทันทีที่พัชชาก้าวออกจากห้องน้ำทั้งสามก็เบิกตากว้าง สองคนแสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แต่อีกคนที่ตกใจไม่แพ้กันพยายามเก็บอาการไว้ แอนนี่เชิดหน้าทำเป็นไม่สนใจ

พัชชาเดินแทรกตัวเบียดหญิงสาวที่ดูแล้วคงจะเป็นรุ่นพี่เพื่อมาล้างมือที่อ่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ได้ยิน เห็นคนปากเก่งเงียบปากพัชชาจึงหันมาถามคนที่มองเธอแล้วเบ้หน้าอยู่ตอนนี้

“พูดต่อสิ เงียบกันทำไม” เธอเอ่ยเสียงเย็นพลางสะบัดมือเปียก ๆ ที่เพิ่งล้างจนน้ำกระเด็นใส่หน้าสาวรุ่นพี่

“นี่! อีพาย อีเด็กเปรต!” ทั้งสามคนหวีดร้องไม่พอใจ

“รู้จักฉันจริงด้วย... เธอเหรอ แอนนี่?” พัชชาไม่สนใจคำด่าพวกนั้นด้วยซ้ำ หากฟังจากเสียงแว้ด ๆ หวีดแหลม และดูหยิ่งผยองก็คงใช่

“มันรู้จักแกด้วยแอนนี่” เพื่อนอีกคนของยายรุ่นพี่กระซิบกระซาบกันทำแอนนี่ชูคออย่างภูมิใจ

“ก็แน่สิ ฉันออกจะดังขนาดนี้”

“หึ อย่ามั่นหน้านักสิ ฉันเพิ่งได้ยินชื่อเธอเมื่อกี้เอง หนังหน้าแบบนี้ รู้จักตอนนั่งขี้นี่ก็ถือว่าเป็นเกียรติสุดแล้ว” พัชชามองเหยียดหัวจรดเท้าแล้วยกยิ้มเย้ยหยันพลางเอามือเปียก ๆ เช็ดกับเสื้อนักศึกษาของยายแอนนี่ปากดีไปด้วย

“อ๊าย อีบ้า!” สาวรุ่นพี่ไม่พอใจ ปัดมือพัชชาออกแล้วสั่งให้เพื่อนอีกสองคนช่วยกันจับพัชชาไว้ เธอฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าสะสวยแสนเย่อหยิ่งสุดแรงแล้วหัวเราะสะใจ

ในที่สุดเธอก็ได้ตบอีรุ่นน้องนี่สักที เกลียดขี้หน้ามานานแล้ว เกลียดที่มันหยิ่งผยอง ริษยาที่มันเกิดมาบนกองเงินกองทอง รูปร่างหน้าตาดีและมีแต่คนสนใจจนน่าหมั่นไส้ไม่พอ ยังสาระแนเรียนเก่งมากจนใคร ๆ ก็ต่างพากันชื่นชมไม่เว้นแม้แต่พ่อแม่ของเธอเองที่ทำงานรองมือรองเท้าให้พ่อของพัชชา

ทว่าการที่โดนรุมล็อกแขนทั้งสองข้าง และโดนฟาดฝ่ามือใส่หน้าแค่ครั้งเดียวจากสามสาวที่รูปร่างผอมบางจากการอดอาหารเพื่อคุมน้ำหนักและเรี่ยวแรงเท่ามด กลับไม่ได้ทำให้พัชชารู้สึกรู้สาอะไรมากนัก สำหรับนักกีฬาเทควันโดสายดำอย่างเธอมันก็แค่แสบ ๆ คัน ๆ เท่านั้นแหละ

เธอเพียงออกแรงแค่ครึ่งเดียวสะบัดแขน สองสาวที่จับเธออยู่ก็เซจวนเจียนจะล้มแล้ว หญิงสาวยกขาถีบหน้าท้องของแอนนี่ทีเดียวก็หงายท้องล้มตึงไม่เป็นท่า

ทว่าด้วยความที่ห้องน้ำมันไม่ได้กว้างมากพอ พื้นลื่น และกระโปรงทรงเอของเธอไม่เอื้ออำนวยให้ยกขาเตะได้มากเท่าไร สามสาวรุ่นพี่ก็รีบทุลักทุเลลุกขึ้นมารุมจิกทึ้งเธออย่างไม่ยอมแพ้กัน ทำให้พัชชาดูเหมือนจะเสียเปรียบกว่า หากไม่นานก็มีกนธิชา(กอหญ้า)[1]และปราณชนก(ปราง)[2]เข้ามาช่วยพัชชา

ทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมคณะที่เข้ามาช่วยแยกเนื่องจากเห็นว่าพัชชากำลังโดนรุม จากจับแยกกลายเป็นช่วยรุมตบพวกรุ่นพี่ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่แน่ใจนัก ทว่าหารู้ไม่ว่าทักษะการป้องกันตัวของพัชชากลับทำให้สามสาวพวกนั้นสะบักสะบอมกันไปไม่น้อยเลย

กว่าที่สถานการณ์วุ่นวายจะจบลงก็ผ่านไปหลายนาที และทุกคนก็จบลงที่การโดนรุ่นพี่อย่างจิรกรผู้เป็นประธานรุ่นและเป็นถึงลูกเจ้าของมหาวิทยาลัย ซึ่งพ่วงตำแหน่งพี่รหัสของพัชชาด้วยเช่นกัน ลากไปไกล่เกลี่ยกันที่ห้องของอาจารย์ที่ปรึกษาโดยมีหนุ่มฮอตสองคนมาเป็นพยานให้

“ขอบคุณนะคะพี่ ๆ ” เป็นกนธิชาที่กล่าวขอบคุณธิติและอาทิตย์รุ่นพี่ปีสองเพื่อนของจิรกรที่ช่วยมายืนยันให้ว่าพัชชาไม่ใช่ฝ่ายเริ่มก่อน ในขณะที่พัชชาไม่คิดจะพูดอะไรสักคำเลยด้วยซ้ำ

พัชชาเหลือบไปมองรุ่นพี่ที่ชื่ออาทิตย์แวบหนึ่ง เพราะรู้สึกได้ว่าเขาก็กำลังมองเธออยู่ตลอดเช่นเดียวกัน หากแต่มองด้วยความรู้สึกแบบไหนก็ยังไม่อาจรู้ได้

เธอไม่รู้ว่ารุ่นพี่หน้าตาดีทั้งสองคนมาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ และเธอก็ไม่ได้เป็นคนขอความช่วยเหลือให้พวกเขามายืนยันความบริสุทธิ์ของเธอด้วย เป็นกนธิชาและปราณชนกต่างหาก เพราะฉะนั้นยายสองคนนี้จะเป็นคนขอบคุณก็ถูกแล้ว

“ขอบใจ แต่ทีหลังไม่ต้องยุ่ง” พัชชาบอกเพื่อนทั้งสองคน กนธิชาหน้าเหวอส่วนปราณชนกถึงกับยกมือเท้าสะเอวแล้วด่าสวน

“ก็ปากมันเป็นซะแบบนี้ไง ถึงได้โดนเขาตบ!”

พัชชาได้แต่กลอกตาถอนหายใจเบื่อหน่าย หากแต่ไม่คิดต่อปากต่อคำอีก ไม่คิดอธิบายด้วยว่าเธอแค่ไม่อยากให้ใครมาเจ็บตัวหรือเดือดร้อนเพราะเรื่องของเธอ ไม่ได้ตั้งใจจะหาว่าเพื่อนสาระแนอย่างที่ทุกคนกำลังคิดกัน

ความจริงกับยายรุ่นพี่สามคนนั้นเธอรับมือได้สบายมาก ที่ยอมโดนตบก่อนก็แค่ไม่อยากโดนครหาว่าเป็นฝ่ายที่เริ่มก่อนเพียงเท่านั้น เพราะเวลาที่สวนมือหนัก ๆ ไปจะได้อ้างได้ว่าแค่ป้องกันตัว เรื่องอะไรจะโดนหาว่าเป็นฝ่ายใช้กำลังก่อนกันล่ะ เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้นเสียหน่อย

เปิดก่อนอาจได้เปรียบ แต่สวนกลับหนัก ๆ มันสะใจกว่า พัชชายิ้มเยาะในใจ เมื่อคิดถึงสภาพสะบักสะบอมของพวกยายแอนนี่แล้วก็อดสะใจไม่ได้ ท้องที่โดนเธอถีบคงจุกเดินตัวงอไปอีกหลายวัน ไหนจะรอยเล็บที่ใบหน้าและใต้ตาเขียวช้ำ อย่างน้อยคงไม่ต่ำกว่าสองสัปดาห์กว่าจะหาย

คิดจะมีเรื่องกับคนอย่างพาย ต้องคิดใหม่ดี ๆ ก่อนนะบอกเลย!

[1] นางเอกเรื่อง My Love ที่รักของอคิน โดย Nidchynoi

[2] นางเอกจากเรื่อง My princess เพราะเธอคือความรัก โดย Sitha