คนนี้เล่นไม่ได้

1761 Words

“เป็นไง... ซ่าเหลือเกินนะยายตัวแสบ” เสียงทุ้มของพี่จิรกรเอ่ยถาม เขาโยกหัวพัชชาเบา ๆ อย่างอดหมั่นไส้ไม่ได้ ยายเด็กคนนี้เคยยอมใครเสียที่ไหน “เบาได้เบาเนอะ ไม่งั้นพี่จะโทร. ไปฟ้องไอ้ภามแล้วนะ” จิรกรแสร้งขู่ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าพัชชาไม่กลัวพี่ชายฝาแฝดของตัวเองอยู่แล้ว “กลัวมากมั้ง” พัชชาไหวไหล่ จิรกรโคลงหัว ต่างจากที่คิดเสียที่ไหนล่ะ น่าตีให้เนื้อเขียวจริงเชียว “แล้วนี่จะไปไหนต่อ กลับคอนโดเลยไหม หรือจะไปกินข้าวดี พี่เลี้ยงเอง” จิรกรถาม พัชชาส่ายหน้าตอบ ทว่าเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นยายรุ่นพี่สามคนที่เพิ่งมีเรื่องกันมองมาตาเขียวปั้ด พัชชาก็นึกอะไรสนุก ๆ ได้ แขนเรียวคล้องวงแขนกำยำของพี่รหัสสุดหล่อ “พายหิวแล้วค่ะพี่จอม เราไปกินกันที่ไหนดีคะ” คำพูดสองแง่สองง่ามพร้อมท่าทางที่พัชชาซบแก้มขาวนวลกับไหล่กำยำของจิรกร เธอทั้งออดอ้อนออเซาะ เพราะเห็นว่ายายรุ่นพี่สามคนนั้นยังหันมามองไม่วางตา ตั้งใจให้แอนนี่ดิ้นเร่า ๆ ทั้งที่ไม่เคยคิดจะทำเรื่องไร้สาระอย่างที่ทำอยู่ด้วยซ้ำ ทว่าอดหมั่นไส้ไม่ได้ ไหนบอกได้พี่ชายเธอแล้ว ยงอยากได้จิรกรอีกหรือ ใจคอจะเก็บคนหล่อให้หมดโลกเลยรึไง! จิรกรที่รู้ทันก็หัวเราะในคอแล้วสวมบทบาทนักแสดงคู่กับน้องรหัสสุดแสบอย่างนึกสนุกด้วย “ไปสิครับ กินที่ไหนแล้วแต่พายเลยครับ” “น่ารักจังเลยค่ะ” พัชชาควงแขนจิรกรแล้วทั้งคู่แยกจากทุกคนมาทางรถของเธอที่จอดไว้ พ้นระยะสายตาของสามสาวรุ่นพี่พัชชากลับรีบปล่อยแขนจิรกรอย่างไว “เฮ้อ! ใช่เรื่องไหมเนี่ย โดนตบเพราะพี่จอมเลยนะ” พัชชาโวยวาย “เกี่ยวอะไรกับพี่” “หล่อให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะพ่อคุณ ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่ายายนั่นอยากได้พี่แค่ไหน” เรื่องที่เกลียดขี้หน้ากันพัชชาเข้าใจได้ เพราะปกติเธอก็ไม่ใช่ที่รักของคนทั่วไปอยู่แล้ว หากแต่มองสายตายายแอนนี่เวลามองมาที่จิรกรก็ยิ่งเข้าใจ... ยายนั่นอยากได้เขา! แล้วคงไปรู้มาจากไหนสักที่กระมังว่าเธอและเขาสนิทสนมกันเกินกว่าพี่รหัสและน้องรหัส แต่คงไม่รู้ว่าเราสนิทกันเพราะอะไร พิธาพี่ชายฝาแฝดของพัชชาเป็นเพื่อนซี้กับจิรกร พ่อแม่เราสนิทกันจึงเจอกันค่อนข้างบ่อยตั้งแต่เด็กๆ ทุกปิดเทอมเธอและพี่ชายมักจะขึ้นจากใต้มาอยู่บ้านคุณยาย พิธากับจิรกรนัดเล่นเกมและเล่นกีฬาด้วยกันบ่อยครั้งและมักพ่วงเธอไปด้วยเราจึงสนิทกันมาก พัชชาบ่นไปคาดเข็มขัดนิรภัยไป เธอยอมทิ้งรถตัวเองไว้ที่ลานจอดรถใต้ตึกคณะ ให้จิรกรพาไปหาอะไรทานชดเชยเรื่องที่เธอซวยเพราะมีตัวเขาเป็นต้นเหตุด้วยส่วนหนึ่ง ทว่ายังไม่ทันที่จิรกรจะทะยานรถประตูหลังฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออก มีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ถือวิสาสะเข้ามานั่งด้วยพร้อมเอ่ยเสียงนิ่งหน้าตาย “กูไปด้วย” รถของจิรกรจอดที่หน้าร้านอาหารใต้ร้านโปรดของพัชชา เพราะเจ้าตัวพูดว่าร้านนี้รสชาติใกล้เคียงกับอาหารที่บ้านที่สุดแล้ว “ทำไมถึงมากินอาหารใต้เหรอคะ” อาทิตย์เอ่ยถาม พัชชาที่ไม่ได้สนใจตั้งแต่แรกก็ปลดเข็มขัดนิรภัย เธอคิดว่ารุ่นพี่ทั้งสองน่าจะคุยกันเองไม่เกี่ยวกับเธอ “น้องชอบ” จิรกรเสนอหน้าตอบ ทั้งยังลอบมองเพื่อนที่ติดสอยห้อยตามมาหน้าด้าน ๆ ทั้งที่รู้แก่ใจว่าหากมีคะขาลงท้ายประโยค มันไม่ได้พูดกับเขาเป็นแน่ ดูได้จากสายตาวาววับที่เหลือบมองพัชชาอย่างไม่ลดละ “ชอบเหรอคะ” คราวนี้อาทิตย์ขยับตัวไประหว่างที่นั่งข้างคนขับและคนขับ หันหน้าไปทางพัชชาอย่างชัดเจนจนจิรกรต้องกลอกตาแล้วก่นด่าในใจ ‘ไอ้หน้าหม้อ ไอ้ทิต ไอ้ฉิบหาย!’ พัชชาแอบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มรุ่นพี่ขยับเข้ามาใกล้กว่าเก่า หากแต่ใบหน้าสวยยังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอาการตกใจหรือประหม่า พัชชาตอบเขาสั้น ๆ เพียงว่า... “ค่ะ” เท่านั้นเธอก็เปิดประตูรถแล้วเดินลิ่วเข้าร้านอาหารไม่คิดรอใคร สองหนุ่มเดินตามหญิงสาวเข้าไปในร้านซึ่งพัชชาเลือกที่นั่งเรียบร้อยแล้ว จิรกรนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับหญิงสาว ส่วนอาทิตย์นั่งข้างจิรกรแทนที่จะนั่งข้างเธอ เขายังไม่อยากให้หญิงสาวตกใจและรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม ยังอยากให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป เธอดูไม่ใช่คนหัวอ่อนและดูไม่ตื่นเต้นกับคนหล่อเหมือนผู้หญิงส่วนใหญ่ ทั้งที่พวกเขาจัดว่าเป็นหนุ่มฮอตมาก ทั้งรูปร่างหน้าตา ความสามารถและฐานะ โพรไฟล์ดีขนาดนี้พัชชายังเมินใส่ หากรุกแรงเกินเกรงจะชวดโอกาสเอาได้ เธอไม่เห็นเขาในสายตาเลยสักนิด เล่นเอาคนที่ชินกับสาวๆล้อมหน้าล้อมหลังอย่างอาทิตย์เกือบหมดความมั่นใจ พัชชาเป็นฝ่ายสั่งอาหาร ล้วนเป็นที่ตัวเองชอบมาสามเมนู มีหมูฮ้อง ผักเหลียงผัดไข่ และน้ำชุบหยำกุ้งสด จิรกรเลยสั่งแกงส้มเพิ่มไปอีกอย่าง ส่วนอาทิตย์ไม่สั่งบอกว่ากินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ทำเอาจิรกรมองบนแล้วก่นด่าในใจ ‘สายคลีนอย่างไอ้ทิตเนี่ยนะกินอะไรก็ได้ เฮอะ! โคตรตอแหล’ “เป็นคนใต้เหรอคะ” อาทิตย์ถามทำลายความเงียบหลังจากที่สั่งอาหารกันเสร็จแล้ว เพราะเห็นเธอเอาแต่ก็หน้าก้มตาไถโซเชียล หญิงสาวเพียงแค่เหลือบสายตามามองเขานิดหน่อย ใบหน้าเธอแอบมีคำถามว่าเขาจะสนใจเรื่องเธอทำไมไม่รู้จักกันเสียหน่อย แต่ยังตอบสั้น ๆ ตามมารยาท “ค่ะ” “พี่เห็นสั่งแต่ของไม่เผ็ด” ไม่ว่าจะหมูฮ้องหรือผักเหลียงผัดไข่ แม้จะมีน้ำชุบหยำแต่เมนูนั้นก็ไม่ได้เผ็ดจนเกินไป “ไม่มีกฎข้อไหนห้ามคนใต้ไม่กินเผ็ดนี่คะ การกินเผ็ดมันอยู่ที่ความชอบไม่ได้ขึ้นกับภูมิลำเนาเกิด” พัชชาพูดตอบเขาไปเพียงเท่านั้นก็หันไปคุยกับพี่รหัสต่อ “พายไปห้องน้ำนะคะพี่จอม” แค่ประโยคบอกเล่า ไม่ได้ขออนุญาต ไม่รอให้จิรกรพยักหน้ารับร่างเพรียวสวยก็ลุกเดินไป อาทิตย์มองตามแผ่นหลังบอบบางแล้วยกยิ้มมุมปาก เขาไม่เคยเจอแบบนี้ สู้คน ไม่หงอ ต่อปากต่อคำก็เก่ง ยากดี... ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากได้ “ไอ้ทิต มึงคิดจะทำอะไร” คล้อยหลังพัชชาจิรกรจึงหันมาถามเพื่อนอย่างจริงจัง ท่าทางไม่มีแววล้อเล่น “แดกข้าวไง หิว” อาทิตย์ตอบเพื่อนทั้งที่สายตาเอาแต่มองไปยังทางเดินห้องน้ำ แม้พัชชาจะเข้าไปข้างในแล้ว “รถมึงก็มี เงินก็มี แล้วจะมาเป็นภาระกูทำห่าอะไร ที่สำคัญคือที่นี่ไม่มีอาหารคลีนให้มึงแดกหรอกนะ จะตามมาด้วยทำไม” “มึงแกล้งโง่หรือโง่จริง ๆ ” “เหอะ!” จิรกรทำเสียงหึในลำคอ เขามองผิดเสียที่ไหน คบกันจนเห็นไส้เห็นพุงมาขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่ แค่มันอ้าปากขอติดรถมาด้วยก็เห็นลิ้นสองแฉกมาแต่ไกลแล้ว “แต่คนนี้มึงเล่น ๆ ไม่ได้” จิรกรเตือน หากแต่อาทิตย์กลับไหวไหล่ “ไม่ทันแล้วเพื่อนรัก มึงเตือนกูช้าไป” อาทิตย์ยิ้มเยาะในใจ “กูไม่ขำ นี่จริงจังอยู่ไอ้ทิต” จิรกรเสียงเข้ม บ้านเขาและพัชชารู้จักกันมานาน เมื่อรู้ว่าหญิงสาวมาเรียนที่เดียวกันเขาก็ได้รับการฝากฝังจากผู้ใหญ่ให้ช่วยดูแลพัชชาอย่างดี ถึงขั้นจัดให้พัชชามาอยู่สายรหัสเดียวกันขนาดนี้ คิดดูว่าลงทุนขนาดไหน เพราะฉะนั้นจิรกรจึงต้องดูแลพัชชาเป็นพิเศษ อย่างน้อยก็เรื่องเรียน และเรื่องให้พ้นปากเหยี่ยวปากกา ปากหมาป่าล่าเนื้อแบบไอ้อาทิตย์ด้วย มันไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มบุคคลที่ไว้ใจได้ “แล้วกูดูเหมือนเล่นเหรอไอ้ห่าจอม” อาทิตย์ที่ไม่คิดจะใส่ใจกับสายตาจริงจังคู่นั้นของคนที่นั่งข้างกัน เขามันเป็นพวกโฟกัสแค่เป้าหมายเท่านั้น เห็นท่าทางของเพื่อนแล้วจิรกรทำได้แค่ถอนหายใจทิ้ง มาทรงนี้เขาคงทำอะไรไม่ได้ มากสุดก็คงได้แค่คอยเตือนพัชชาว่าอย่าไปหลงกลคนอย่างมัน และคอยเป็นไม้กันหมาให้น้องมันเท่านั้นกระมัง หลังจากนั้นจิรกรจึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนเรื่องคุยเสียเอง เพราะไม่อยากปะทะคารมกับเพื่อนก่อนจะเริ่มต้นมื้ออาหารให้เสียรสชาติ อย่างไรเสียตอนนี้อาทิตย์ก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่ไม่เหมาะทั้งนั้น “แหม... กับกูละพูดหยาบสารพัด สองมาตรฐานฉิบหาย” จิรกรนึกหมั่นไส้ ทีกับสาว ๆ พูดคะขาทำท่าสุขุม เป็นผู้ชายสายละมุนดีต่อใจ หารู้ไม่ว่าไอ้นี่แม่งโคตรร้าย! กับเพื่อนกับฝูงเคยพูดเพราะด้วยที่ไหน หึ ไม่มี! “ทำไมกูต้องมีเพื่อนอย่างมึงด้วยวะ” จิรกรบ่นอุบ แต่ให้เลิกคบคงไม่ทันแล้ว “เวรกรรมแต่ชาติปางก่อนของมึงนั่นแหละ มึงต้องทำใจ” อาทิตย์ปลอบเพื่อน “สรุปมึงยังไง...” จิรกรหมายจะถาม แต่ทว่าโดนอาทิตย์เอ่ยขัดเสียก่อน “พูดมาก” เขาใช้ศอกกระทุ้งเพื่อนเตือนว่าพัชชากำลังเดินกลับมาทางนี้ พร้อมกับที่อาหารทยอยมาเสิร์ฟแล้วเช่นเดียวกัน จากนั้นสองหนุ่มก็ไม่พูดเรื่องนี้กันอีก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more