“วันนี้ฉันออกไปกินข้าวกับเอเดนนะ ฝากนายดูความเรียบร้อยที่นี่ด้วย คงกลับค่ำ ๆ เลย”
เฟรย่าออกมาจากห้องทำงานของตนเองในชุดเดรสสั้นผ้าดีคลุมทับด้วยเสื้อสูทตัวหนาเพื่อปกปิดผิวพรรณของตัวเองไม่ให้โผล่พ้นออกมามากไปจนเกินงาม หญิงสาวหันไปบอกวิคเพราะวันนี้เธอมีนัดกินข้าวกับเอเดน หรือจะเรียกว่าเดตอย่างไม่เป็นทางการก็ได้
“ให้ผมไปส่งดีไหมครับ ยังไงที่นี่ก็มีคนของเราคอยเฝ้าอยู่”
ใบหน้าสวยมองตัวเองที่สะท้อนอยู่บนแว่นตาดำของวิคอีกครั้ง เมื่อเธอเห็นว่าชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้ายังเสนอตัวไปรับไปส่งทั้ง ๆ ที่เธอเพิ่งจะออกคำสั่งไปไม่ถึงหนึ่งนาทีเสียด้วยซ้ำ
“นายชักจะเหมือนพ่อฉันจริง ๆ นะ…อย่าลืมสิว่าฉันไม่ชอบพูดซ้ำ”
เธอกดเสียงให้ต่ำลงเมื่อเห็นว่าคนของตัวเองเริ่มจะเป็นห่วงเธอแบบโอเว่อร์มากเกินไป ทำให้วิคไม่สามารถโต้แย้งอะไรออกมาได้อีก เขาเลยก้าวถอยหลังเพื่อปล่อยให้ผู้เป็นนายเดินผ่านหน้าไป
ตึก ตึก…กึก!
ส้นแหลมชะ
