ศาสตราวุธกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่ก็ต้องลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเหมือนกับว่ารติชากำลังร้องไห้อยู่ เขาเปิดโคมไฟที่หัวเตียงแล้วพลิกตัวไปหารติชา
“เป็นอะไรไปคนดี” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล เข้าใจว่าฮอร์โมนเธอผิดปกติ จึงไม่แสดงความรำคาญหรือว่าต่อว่าอะไรเธอให้ต้องน้อยใจ
“พี่วุธนอนเร็วมาห้าคืนติดต่อกันแล้วนะคะ ไม่เห็นจะสนใจน้ำชาเลย” เธอบอกเขาอย่างน้อยใจ เป็นนัยว่าเขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเหมือนอย่างเคย
“ก็หมอบอกว่าสามเดือนแรกให้ระวังไม่ใช่หรือไง พี่รู้นะว่าน้ำชาต้องการ พี่เองก็ต้องการ แต่เราก็ต้องระวัง” ศาสตราวุธบอก
“หมอบอกว่าทำได้ ถ้าแม่โอเค” รติชางอแงไม่ยอมท่าเดียว เพราะเธอมีความต้องการ ประกอบกับเพื่อนที่แต่งงานแล้วเล่าให้ฟังว่าสามีนอกใจตอนที่กำลังตั้งครรภ์เพราะไม่สามารถให้ความสุขกับสามีได้ เลยกลัวว่าศาสตราวุธจะเป็นอย่างนั้นบ้าง
“น้ำชาแข็งแรงมากนะคะ แล้วอีกอย่างก่อนจะรู้ว่าท้องพี่วุธ
