Hastanenin koridorları, dışarıdaki fırtınanın aksine ölümcül bir sessizliğe gömülmüştü. Ahmet Karahan’ın kalp krizi haberi, şehirde bomba etkisi yaratmıştı. Azad ve Havin, hastaneye ulaştıklarında kapıda Kemal ve bir düzine silahlı adam bekliyordu. Azad’ın yüzü, dedesinin durumundan ziyade, bu durumun getireceği yeni kaosun yüküyle gerilmişti.
Yoğun bakım ünitesinin önündeki cam bölmede, o dev cüsseli adamın makineler arasında ne kadar küçüldüğünü gördüler. Ahmet Karahan, bir zamanlar hükmettiği bu topraklar gibi yorgun ve parçalanmış duruyordu.
“İçeriye sadece Azad Bey’i istiyorlar,” dedi doktor, sesi mesleki bir soğuklukla yankılandı.
Azad, Havin’in elini sıktı. “Burada kal. Kemal senin yanında.”
Havin endişeyle başını salladı. “Azad, dikkatli ol. O adamın son sözü bile bir zehir ola
