Havin odasının penceresinden, bahçede dolaşan Azad’ın siluetini seyrediyordu. Geceden kalma o kısa, yıkıcı konuşmanın her kelimesi, zihninde bir çekiç gibi iniyordu. “Ben de seni seviyorum... Ama bazen sevmek, uzak durmaktır.” Bu sözler, bir lütuf gibi gelmiş, ama hemen ardından gelen zehirli gerçeklikle paramparça olmuştu. Azad onu seviyordu, evet. Ama sevgisi, onu korumak adına, onu Zehra’nın gölgesinde, ikincil ve gizli bir köşeye hapsetmeye yetiyordu. Ve şimdi, elindeki en güçlü silahı Zehra’nın ihanetinin kanıtını– bile kullanamıyordu. Azad onu korumak için susturmuştu. Ama bu suskunluk, Havin’e ihanet gibi geliyordu. Kendini, hiç olmadığı kadar yalnız ve ihanete uğramış hissediyordu.
O fotoğrafları silmemişti. Telefonunun en gizli klasöründe saklıyordu. Belki bir gün... Belki bir gü
