Havin, mezarlıktan çıktıktan sonra içindeki fırtınanın biraz olsun dindiğini hissetmişti. Gözyaşları ve o yabancı adamla olan konuşması, ona garip bir sükunet getirmişti. Kendini toparlamak, bir şeyler içip düşüncelerini derleyebilmek için merkezdeki küçük, şık bir kafeye yöneldi. Ayakları hâlâ ağır, zihni ise olan bitenle meşguldü.
Ana caddede ilerlerken, vitrinlerdeki yansımalara bakıyor, kendi solgun yüzünü görüp iç geçiriyordu. Tam kafenin köşesini dönecekken, karşı kaldırımda, cam kenarındaki masada oturan bir çift gözüne ilişti. Kalbi bir an için durdu, sonra deli gibi atmaya başladı.
Zehra.
Ama yalnız değildi. Yanında yakışıklı, geniş omuzlu, koyu renk saçlı bir adam vardı. Mert. Havin, adını Zehra’nın telefonda fısıldarken yakalamıştı. Ve şimdi burada, gün ortasında, beraber otu
