Konağın sessizliğinde, sadece eski duvarların zaman zaman çıkardığı ufak çıtırtılar ve uzaktan bir baykuşun ötüşü duyuluyordu. Havin, yatağında huzursuzca dönüyordu. Ateş, iki gün önce kırılmış gibi görünse de, gece vakti sinsice geri dönmüş, onu yeniden ele geçirmişti. Ter ince geceliğini sırılsıklam etmiş, saçları alnına yapışmıştı. Rüyaları karmakarışık ve korkunçtu bir an Azad’ı görüyor, bir an Zehra’nın gülüşüyle irkiliyor, bir an da Ahmet Dede’nin sesini duyup titriyordu.
Kapı neredeyse hiç ses çıkarmadan açıldı. Azad, koridorun loş ışığında bir gölge gibi içeri süzüldü. Yüzü çizgili, gözlerinin altı koyu halkalarla çevriliydi. Kendi yatak odasında da uyuyamamıştı. Havin’in daha iyi olduğuna dair içgüdüsü, onu rahat bırakmıyordu. Odaya adımını atar atmaz, havanın ağır, nemli ve sıca
