Haftalar sonra, doktor kontrolleri ve aşiret büyüklerinin “dinlenmesi gerekiyor” baskıları nedeniyle Zehra, konağa geri dönmüştü. Hamileliği artık iyice belirginleşmişti. Göbeği, onu hem güçsüz hem de bir o kadar güçlü hissettiriyordu. Güçsüzdü, çünkü bedeni ağırdı. Güçlüydü, çünkü bu göbek, onun Azad’ın resmi karısı ve çocuğunun annesi olduğunun somut kanıtıydı. Henüz yeni çıkmaya başlamıştı ama zaten hafif göbeği olduğu için şimdi olması gerekenden büyük duruyordu.
Bir sabah, kendi odasının aynasının karşısında durmuş, solgun yüzüne ve değişen vücuduna bakıyordu. Sonra, aynadaki siluette bir şey değişti. Gözlerindeki eziklik ve korku, yavaş yavaş yerini öfkeli bir kararlılığa bıraktı. Elini karnına koydu.
“Artık yeter,” diye fısıldadı aynadaki kadına. “Sen Azad’ın hanımısın. Bu evin sa
