Havin akşamüstü bodrum katının loş merdivenlerinden inerken elindeki küçük fenerin titrek ışığı taş duvarlarda dans ediyordu. Konağın bu kısmı her zaman serin ve nemliydi küf kokusu, eski ahşapların çürük nefesi ve yılların tozu birbirine karışmıştı. Buraya inmesinin tek nedeni kafasını dağıtmaktı; annesinden kalan birkaç kitap, babasının el yazısıyla dolu defterler, belki bir satırda, belki bir kelimede içindeki boşluğa sığınak bulurdu. Ya da en azından birkaç saatliğine Azad’ın soğuk bakışlarını, Zehra’nın karnını okşayışını, o “bekle beni” cümlesini unutabilirdi.
Merdivenlerin son basamağına indiğinde fenerin ışığı eski sandıklara, tozlu kutulara vurdu. Bir kutuyu açtı, içinden çıkan eski şiir kitabına uzandı. Parmakları sayfaları çevirirken annesinin kenara düşürdüğü notu gördü. “Sevg
