Günler, bu iç burkan belirsizlik ve öfke içinde geçti. Azad ona o günden sonra yine resmi ve mesafeli davranmaya devam etti sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi. Zehra ise hamileliğinin verdiği bir tür sakin güvenle evde dolaşıyordu. Hizmetkarlar ona daha fazla saygı gösteriyor, yemeği ayağına getiriyorlardı. Ahmet dedenin gelişi haberi, bu gergin havayı daha da elektriklendirdi.
Dede geldiğinde, konağın atmosferi tamamen değişti. Her şey daha resmi, daha titiz, daha korkulu bir hal aldı. Havin, yemeklere aile ile birlikte oturmak zorundaydı artık. Ve her akşam, Ahmet Dede’nin sofrası, Havin için bir işkenceye dönüşüyordu.
O akşam da öyle oldu. Uzun masanın başında Ahmet Dede oturuyor, sağında Azad, solunda Zehra vardı. Havin ise masanın alt ucunda, neredeyse hizmetkarlarla aynı hizada otur
