“บอสคะปริมขอโทษ อย่าส่งปริมเข้าคุกเลยนะ ปริมยังมีน้องชายที่ต้องดูแล”
“ฉันไม่อยากเสียเวลาฟังปัญหาชีวิตของเธอหรอกนะปาริฉัตร และฉันก็ไม่อยากเสียเวลาเจรจาอะไรให้มากความกับพวกนกสองหัวด้วย มันเปลืองน้ำลาย”
“แต่...”
“ไม่อยากเข้าคุกก็แค่ชดใช้ค่าปรับที่ผิดสัญญามา” เงินหลักล้านมันไม่มากเกินไปหากเทียบกับมูลค่าความเสียหายจากคดีนั้นถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดไป และในสัญญาว่าจ้างที่ปาริฉัตรเซ็นตอนแรกเข้ามาฝึกงาน เธอเป็นคนเซ็นยอมรับมัน
แต่ไม่รู้จะเอาปัญญาหาเงินจากไหนมาชดใช้เขา หญิงสาวทำได้เพียงเบะปากน้ำตาคลอ เธออยากจะร้องไห้
หากเป็นคดีความขึ้นมาอนาคตการเป็นทนายของเธอที่เคยวาดฝันไว้ก็หมดกัน งานเสริมไม่ต้องพูดถึงเพราะคงไม่มีใครคิดจ้างเธออีก ภาระและค่าใช้จ่ายอีกมากมายยังรออยู่เบื้องหน้า ไหนจะน้องชาย ไหนจะบ้านที่ผ่อนมานานแล้วและอีกไม่กี่ปีก็หมดหนี้แล้ว เธอจะทิ้งทุกอย่างให้พังไปตอนนี้ไม่ได้
หญิงสาวทุกข์หนักจ
