กว่าจะเสร็จจนสมใจคนตัวโตก็เล่นเอาอีกฝ่ายถึงขั้นนอนสลบไม่มีแรงขยับกาย กว่าจะฟื้นคืนสติขึ้นมาได้ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
“จะไปไหนอีก” เสียงทุ้มนิ่งดังขัดในตอนที่ปาริฉัตรตื่นขึ้นมาแล้วเธอกำลังจะลุกจากเตียงด้วยขาสั่นๆทั้งสองข้าง ทว่าเท้ายังไม่ทันย่างลงพื้นกลับโดนคนที่นอนอยู่ข้างๆกันเอ่ยขัดไว้เสียก่อน
ปาริฉัตรเหลือบมองเขาเพียงหางตา เธอถอนหายใจแต่ไม่ยอมตอบอะไรกลับ เพียงเท่านั้นมือหนาก็คว้าแขนเรียวเอาไว้
“อ๊ะ” เสียงหวานร้องในตอนที่ร่างบอบบางเซถลาไปบนแผ่นอกเขา ตกใจไม่เท่าไรแต่เจ็บแปลบช่วงล่าง ทั้งยังจุกท้องน้อยด้วย เนื้อตัวเธอก็ช้ำไปหมดจนเมื่อยขบขยับแทบไม่ไหว
“คุณรุตปริมเจ็บนะ ปล่อย” เธอดิ้นตัวออกห่างแต่โดนร่างหนาพลิกกายขึ้นทาบทับ เขากดสองแขนเรียวลงกับเตียง
“ฉันถามทำไมไม่ตอบ หืม” เขาไม่ชอบการที่ถามไปแล้วไม่ได้รับคำตอบ ไม่ชอบโดนเมินใส่ ยิ่งเป็นปาริฉัตรยิ่งไม่ชอบใจใหญ่ที่โดนเธอเมินอย่างนี้ ทั้ง
