รักเล่ห์บุพเพร้าย

ดื้อด้าน

“แต่เสียงรถคุณมันทำให้ฉันตกใจจนล้ม แล้วก็ได้แผลมานี่ไง ตามกฎหมายคุณต้องรับผิดชอบไหมล่ะ ด้วยจิตสำนึกก็ยังดี เห็นใจเพื่อนมนุษย์ไม่เป็นเลยรึไงคุณ” ปาริฉัตรอ้างข้างๆคูๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีกฎหมายบ้าบอคอแตกที่ไหนหรอกที่ให้เขาต้องมารับผิดชอบเธอแบบนี้ แต่เพราะความจำเป็นเธอจึงต้องทำทุกวิธีเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้เขาไปทัน

“อย่ามาหัวหมอเล่นข้อกฎหมายกับผม” ดวงตามืดดำของวิศรุตบ่งบอกว่าเขาเริ่มสงบนิ่งไม่ไหว ผู้หญิงตรงหน้าดูท่าทางเด็กกว่าเขาหลายปี แต่ดื้อรั้นและหัวหมออย่างไม่น่าให้อภัย ไหนจะลามปามเขาอีกด้วย

ถ้าหัวหมอแบบชาญฉลาดก็ว่าไปอย่าง นี่หัวหมอแบบโง่ๆ กฎหมายที่อ้างมามันมีที่ไหน ยิ่งได้ยินแบบนี้มันยิ่งขัดใจคนเป็นทนายอย่างเขาเหลือเกิน หากเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนรถชนคนขึ้นมา คนขับต้องโดนตั้งข้อหาขับรถโดยประมาทก่อนนั่นก็ใช่ แต่นี่ยังไม่ชนเลย ยังไม่ทันโดนตัวหล่อนเลยสักนิดเดียวแล้วแม่เด็กหัวรั้นนี่จะเอาอะไร!

“เฮ้ยใจเย็นๆ” ซารีฟที่ยืนมองสถานการณ์อยู่เงียบๆมาพักใหญ่เข้ามาตบบ่าเพื่อนสนิทหวังให้วิศรุตใจเย็นลง เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้เป็นคนใจร้อนขนาดไหน

วิศรุตยังนิ่งอยู่นั่นเท่ากับว่าเขากำลังพยายามข่มใจในเรื่องที่ตัวเองก็ไม่ผิด แต่อย่าให้ความอดทนหมดเชียวเพราะวิศรุตจะเดือดดาลในระดับที่อะไรก็ไม่สามารถห้ามได้ และก่อนที่เพื่อนจะเดือดดาลกับการโดนหญิงสาวยั่วโมโหและวอแวจนน่ารำคาญไปมากกว่านี้ เขาต้องแก้สถานการณ์ให้คลี่คลายก่อนเพราะต่างก็ยังมีธุระสำคัญรอกันอยู่ทั้งคู่

“น้องครับ พี่ว่าน้องก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนะ อะ.. รับเงินนี่ไปเป็นค่าทำแผลและค่าปลอบขวัญก็แล้วกัน พวกพี่รีบ” ซารีฟยัดแบงก์พันให้หญิงสาวหนึ่งปึกใหญ่ก่อนหันตัวกลับขึ้นรถไปไม่รอให้เธอปฏิเสธ

ส่วนวิศรุตพาตัวเองกลับไปนั่งหลังพวงมาลัยตั้งแต่ตอนที่ซารีฟออกตัวเจรจาให้แล้ว ไม่อยากเสียเวลาและไม่อยากเปลืองน้ำลายเถียงกับเด็กสาวแก่แดดให้มากความอีก จากอารมณ์ดีๆไม่อยากให้เสียบรรยากาศเดี๋ยวจะทำงานได้ไม่มีประสิทธิภาพพอ

แต่แทนที่หญิงสาวจะรับเงินไว้แล้วยอมจบเรื่อง เธอกลับหยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบากแล้วลากสังขารตัวเองที่เดินขากะเผลกมาอ้าแขนขวางทางรถคันหรูไว้

“คิดว่ารวยแล้วจะเอาเงินฟาดหัวใครก็ได้เหรอ พวกดูถูกคน!” ตอนนี้ได้มุกใหม่ในการเรียกร้องความสนใจแล้ว หาเรื่องใหม่มาด่าชายหนุ่มต่อได้ เริด!

ปาริฉัตรกระหยิ่มยิ้มย่องแล้วโวยวายต่อ แต่เธอไม่กล้าทุบรถเขาให้เป็นรอยแม้แต่ปลายเล็บข่วนหรอกนะ รู้ว่าตัวเองผิดเต็มๆเลยไม่อยากหาเรื่องให้เขาแจ้งความกลับ ไม่มีปัญญาชดใช้ค่าเสียหายด้วย เธอทำเพียงแค่โวยวายแล้วยืนขวางทางรถไว้ ใครจะด่าจะสาปแช่งที่เธอกำลังสร้างความวุ่นวายบนท้องถนนก็ช่าง ปาริฉัตรไม่สนใจ เธอแค่ต้องทำตามแผนเดิมที่วางไว้ให้สำเร็จก็พอ

วิศรุตไม่สบอารมณ์อย่างแรงกับการกระทำโง่ๆของหญิงสาว เขากำลังไปสายและเขาก็ไม่ชอบอะไรแบบนี้เป็นที่สุด น่ารำคาญ เสียเวลาชีวิต และวุ่นวาย

“แม่งเอาเรื่องว่ะ ดื้อด้านสุด” ซารีฟกลั้วหัวเราะด้วยท่าทีสบายอารมณ์ตรงข้ามกับเจ้าของรถโดยสิ้นเชิง

ถึงซารีฟจะมีธุระต่อแต่เวลายังพอมีเวลาเหลือ ไม่ได้เส้นยาแดงผ่าแปดและเร่งด่วนเท่าวิศรุต เขาหันไปมองเสี้ยวหน้าของเพื่อนแล้วนึกสนุกขึ้นมาที่เห็นวิศรุตอารมณ์เดือดปุด แววตาวาวโรจน์ดุดันอย่างไม่อาจควบคุมได้ ถ้ายายเด็กนั่นเป็นผู้ชายเชื่อว่าคงโดนวิศรุตลากเข้าซอยเปลี่ยวไปเตะก้านคอจนสลบแล้วกระมัง

ปี๊นนนนนน! เสียงแตรรถดังสนั่นพร้อมกับเสียงเหยียบเร่งเครื่องยนต์จนหญิงสาวตกใจ หัวใจเธอตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว แต่เพราะต้องใจกล้าหน้าด้านทำใจดีสู้เสือ ภายใต้หน้าตาดื้อรั้น สายตาดึงดันคู่นี้ใครจะไปรู้ว่าเธอก็กลัวจนฉี่แทบราด

เธอจะโดนเขาบีบคอตายเสียก่อนไหมนะ ไหนข้อมูลบอกเป็นคนนี้มาดนิ่ง แพ้ทางผู้หญิงสวยๆอ่อยนิดอ่อยหน่อยก็ได้แล้วไงเล่า ใครไปเอาข้อมูลมั่วๆมาจากไหน!

“ยายบ้านี่อยากตายรึไงวะ! หลบไป!” วิศรุตชะโงกหน้าออกมานอกรถแล้วตะโกนไล่ ปาริฉัตรอายมากทว่ายังไม่ขยับ

“คิดจะใช้เงินแค่นี้ฟาดหัวแล้วจะหนีไปง่ายๆเลยเหรอ ฉันไม่ยอมหรอกนะ” ปากบอกไม่ยอมแต่ในใจเธอกำลังคิดแล้วว่าจะเอาอะไรไปสู้เขาได้ ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรจากคนป่วยจิตเลย ให้ตาย!

“เป็นบ้าอะไรวะ ผมบอกให้คุณหลีกไป” สุดท้ายแล้ววิศรุตก็ต้องลงมาอีกครั้งจนได้ เขาตรงไปหาหญิงสาวอย่างเดือดดาล

“ไม่!” เธอเองก็ยังตะคอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ปลายหางเสียงจะแผ่วลงแล้วก็ตามที เขากำลังเดินตรงมาทางเธอแล้วตอนนี้ ระแวงไปหมดแล้ว หวังว่าเขาคงจะไม่ใช้กำลังทำร้ายเธอในที่สาธารณะหรอกนะ

“ไม่หลีกใช่ไหม... ได้!”

พรึ่บ!

“ว้าย!” เธอกรีดร้องเมื่อร่างอรชรลอยหวือขึ้นเหนือพื้นถนน วงแขนกำยำตวัดร่างเล็กขึ้นพาดไหล่กว้างแล้วก้าวฉับๆไปยังฟุตบาทหน้าห้าง จนเจ้าของร่างบอบบางเกร็งตัวแข็งทื่อ ตกใจกับการกระทำของเขาจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับปากโวยวาย ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรต่อไป และทันใดนั้นเอง...

“ว้าย!” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเธอถูกชายหนุ่มที่อุ้มมาโยนร่างบอบบางเข้าไปในพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งเสียจนสวยงามหน้าห้าง เขามันคนหยาบช้า!

“ไอ้บ้า! ไอ้ทุเรศ ไอ้คนหยาบคาย ไอ้... ไอ้... โว้ย!” เสียงด่าทออื้ออึงดังเล็ดลอดออกมาจากพุ่มไม้ไล่หลังคนกระทำ

วิศรุตปล่อยให้ร่างหญิงสาวถูกต้นไม้กินคนเขมือบหายไปในพุ่มไม้ใหญ่ ส่วนเขาเดินจ้ำอ้าวกลับเข้าไปในรถโดยไม่คิดหันกลับไปมองเธอแม้แต่น้อย เท้าหนักเหยียบคันเร่งทะยานรถออกไปยังจุดหมายด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

“ไอ้เล็ก มึงนี่แม่งโคตรเหี้ยเลยว่ะ ฮ่าๆๆ” ซารีฟระเบิดหัวเราะชอบใจกับการกระทำหยาบโลนไร้ความเป็นสุภาพบุรุษของเพื่อนสนิท เพราะแบบนี้ถึงเป็นเพื่อนกันได้

“กูไม่เตะก้านคอให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แม่ง!”