ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“เข้ามา” เสียงทุ้มหนักเอ่ยขึ้นหลังได้ยินเสียงหวานที่เอ่ยขออนุญาตจากหลังบานประตู
“ขออนุญาตค่ะ” ปาริฉัตรเดินเข้ามาในห้องผู้บริหารใหญ่อย่างไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไร ว่าทำไมเธอที่เป็นแค่เด็กฝึกงานต้องมาพบท่านในห้องทำงานส่วนตัวแบบนี้ ราณีก็ไม่รู้หายไม่ไหนไม่เข้ามาด้วย แล้วเธอจะทำตัวถูกได้อย่างไร
ปาริฉัตรทอดมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านายที่อยู่ในชุดสูทเนี้ยบกริบ กำลังนั่งหันหลังให้กับประตูทางเข้า เธออ่านชื่อสกุลของเจ้าของห้องที่ติดอยู่บนประกาศณีบัตรหลายต่อหลายใบทั้งที่ตั้งโชว์และที่แขวนไว้ในมุมหนึ่งของผนัง
‘วิศรุต โชติภิวรรธ’
ปาริฉัตรไม่ถึงกับแปลกใจเพราะก็พอรู้มาก่อนว่าผู้ชายคนนี้น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับหมอรามของเธอ แต่ที่สะดุดใจเล็กน้อยคงไม่พ้นตรงที่เธอรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด เนื้อเสียงนี้ รูปร่างแบบนี้ ทรงผม และกลิ่นน้ำหอมนี้ แปลก…ทำไมรู้สึกเหมือนเคยเจอที่ไหน
“นั่งลง
