ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงมายังร่างบางที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับไปไหน เขาเข้าประชิดร่างเธอ ดวงตาคมกริบจดจ้องจนปาริฉัตรต้องถอยร่นไป
“จะ จะทำอะไร” เมื่อแผ่นหลังบางแนบชิดผนัง ความประหม่าก็แล่นปราดไปทั่วร่าง จากที่เคยเก่งตอนนี้ไม่มั่นใจอะไรทั้งนั้น เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกว่าตัวเองไปไม่เป็น เอาตัวรอดไม่ได้ ทั้งที่วิศรุตเพียงแค่เดินเข้ามาประชิดตัวเธอจนใบหน้าเธออยู่ใกล้กับแผงอกเขา สัมผัสได้ถึงลมหายใจเขาเพียงเท่านั้น เธอก็สมองตีบตันทันที ไม่รู้ว่าจะต้องเอาตัวรอดอย่างไรดีในสถานการณ์แบบนี้ ตัวสั่นไปหมดราวกับโจรที่กำลังโดนตำรวจจับได้
“หึ ตัวสั่นเชียว หนาวเหรอ”
หนาวบ้าอะไร กลัวต่างหากไอ้คนบ้า ปาริฉัตรทำได้เพียงด่าในใจ
“จะเข้ามาทำไมเนี่ย ถอยไปสิ!” มือบางสั่นๆของเธอยกขึ้นมาผลักอกเขาให้ออกห่าง ทว่าแรงเธอไม่สามารถสู้อะไรคนตัวโตอย่างเขาได้
วิศรุตนึกขันคนปากเก่งที่อยู่ๆก็ห
