“อืม ดี มีอะไรก็ถาม ถามได้ทุกคนในนี้นั่นแหละ”
“ขอบคุณนะคะพี่ณี”
“ปะ ไปทานข้าวกัน”
หลังจากทานข้าวเที่ยงในห้องครัวสำหรับพนักงานที่มีสวัสดิการอาหารฟรีไว้บริการเรียบร้อยแล้วปาริฉัตรก็ขอปลีกตัวเข้ามาที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนเวลาเพราะว่าตั้งใจจะมาโทรหาทรงโปรดด้วย และทันทีที่เปิดมือถือปาริฉัตรต้องถอนหายใจ เพราะข้อความของธนาที่ถูกส่งมายาววเหยียด แต่ใจความหลักที่จับได้ คือเรื่องงานที่เขาต้องการเพียงเท่านั้น
[ต้นเดือนหน้าต้องขึ้นศาลแล้วนะ ฉันหวังว่าเธอจะหาข้อมูลมาให้ฉันได้] นั่นคือข้อความสุดท้ายของธนา ปาริฉัตรอ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เอกสารที่เข้าประชุมมาวันนี้ส่วนหนึ่งมีตัวสำเนาอยู่ที่เธอ ทำไมราณีถึงยังไม่เก็บกลับ ปกติแล้วเอกสารพวกนี้ราณีและทนายผู้ช่วยในคดีหลักต้องเป็นคนเก็บไว้ กันการเล็ดลอดออกไปได้
“สงสัยคงลืม” เมื่อครู่ราณีชวนไปทานข้าวเสียก่อน
หญิงสาวนั่งมองเอกสารตรงหน้าสลับกับข้อควา
