เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงหวานที่เอ่ยเรียกคนที่อยู่ข้างในอย่างไม่มั่นใจเท่าไรนักเพราะกำลังกังวลไปหมด จนเมื่อได้ยินเจ้าของห้องอนุญาตร่างบางก็เปิดประตูเข้าไป
“ขออนุญาตค่ะบอส...” ดวงตากลมสวยหันมองยังโต๊ะทำงานที่ตั้งเด่นหรา ทุกครั้งหากเธอโดนเรียกเข้ามาให้รายงานความคืบหน้าของงานที่ได้รับมอบหมายหรือแม้แต่โดนเรียกเข้ามาเพื่อว่ากล่าวติเตียนเรื่องใดก็ตาม ปาริฉัตรจะเห็นวิศรุตนั่งอยู่ตรงเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวนั้นทุกครั้ง ทว่าตอนนี้กลับไม่เห็นใคร
“เอ๊า! ตอบอยู่เมื่อกี้เองไม่ใช่เหรอ แล้วนี่หายไปไหน...” ปาริฉัตรบ่นพึมพำแล้วเรียกเจ้าของห้องซ้ำ
“บอสคะ...” เธอเดินตรงไปอีกสองสามก้าวแต่ก็ยังได้รับเพียงความเงียบกลับมาจนคนที่รีบร้อนอยากกลับบ้านจะแย่อดบ่นในใจไม่ได้อยู่ที่ไหนของเขากันนะ เข้าห้องน้ำรึเปล่า แล้วจะเรียกมาเวลานี้ทำไม
ใบหน้าสวยเสไปมองประตูอีกบานที่อยู่ในห้องเขาลึกเข้าไปหน่อย เธอไม่เคยเห
