รักเล่ห์บุพเพร้าย

ผู้หญิงน่ารำคาญ

“หน้าเป็นส้นตีนเลยมึง ทำไม? เจอคดียากมา หาธุรกิจใหม่ลงทุนผลาญเงินเล่นไม่ได้ หุ้นตก หรือธุรกิจไหนเจ๊งอีกล่ะ” ลักษณ์เอ่ยถามน้องชายทันทีที่เห็นหน้าหงิกงอกับหัวคิ้วที่ขมวดกันจนเป็นปมยากจะแก้

หลังจากเสร็จงานและภารกิจทุกอย่างของวันนี้ วิศรุตก็ตรงมายังคลินิกศัลยกรรมความงามของนายแพทย์ลักษณ์ โชติภิวรรธ หรือพี่รอง พี่ชายคนที่สองของเขาเอง ด้วยไม่รู้ว่าจะไปไหน คราแรกตั้งใจว่าจะไปปลดปล่อยเพราะวันนี้เสร็จงานไวกว่าทุกวัน เพิ่งแค่ย่ำค่ำ แต่เพราะเมื่อตอนกลางวันเจอเข้ากับเรื่องหงุดหงิดใจที่ทำให้เขาไปหาลูกค้าเกือบไม่ทัน ถึงฝ่ายนั้นจะไม่ได้ตำหนิ แต่เขาก็ยังไม่สบอารมณ์อยู่ดีที่มีคนมาทำให้อารมณ์ขุ่นมัวจนแทบคุยงานไม่ได้ จึงแวะมาระบายกับพี่ชายเสียหน่อย

ทว่าเพียงแค่เดินเข้าประตูมา สายตาเขากลับโดนความสวยงามดึงดูดความสนใจเสียก่อนจะได้ตอบคำถามพี่ชายทำให้คำถามนั้นลอยเป็นลมผ่านหูไป

“เข้! ใครวะไอ้พี่รอง สวยฉิบ ดาราใช่ไหมนั่นอะ” วิศรุตเอ่ยถามลักษณ์ ในขณะที่มองตามหญิงสาวร่างบอบบางอย่างไม่ละสายตาจนเจ้าหล่อนเดินพ้นประตูคลินิกไป

พัวะ!

“โอ๊ย ตบกูทำไมวะเนี่ย” วิศรุตร้องลั่นเมื่อโดนฝ่ามือหนักของลักษณ์ฟาดเข้าให้จนหัวแทบคะมำ

“มองห่าไร นั่นของกู” น้ำเสียงราบเรียบที่ยังคงอ่อนโยนด่าน้องชายอย่างไม่จริงจังนัก แต่คนโดนตบรับรู้ได้ทันทีจากน้ำหนักมือและสายตาสีขุ่นว่าพี่ชายของเขาดู ‘หวง’ ผู้หญิงคนนั้นมากขนาดไหน

“จริงดิ? กำลังจีบหรือจีบแล้ว”

“จีบทำไม ได้กันแล้ว” ลักษณ์ตอบด้วยสีหน้าท่าทางสบายๆ คอตั้งอกผาย ดูภูมิใจเสียเหลือเกินที่ได้ดาราดังตัวแม่มาครอบครองจนวิศรุตอดเปิดปากด่าไม่ได้

“มึงนี่เหี้ยเนอะ” เห็นลักษณ์หน้าตาหล่อเหลา ยิ้มหวาน อบอุ่นพูดเพราะนิสัยนุ่มฟูดูไม่มีพิษภัยแบบนี้ แต่ลึกๆแล้วใครจะรู้ว่าพี่ชายตัวดีของเขานี่แหละที่โคตรร้าย ไอ้พี่รองมันเสือซ่อนลาย!

“น้อยกว่ามึงแล้วกัน” ลักษณ์ตอกกลับ

“สัส ปากคอเราะร้าย”

“ก็น้อยกว่ามึงอีกนั่นแหละไอ้เล็ก”

เห็นไหมล่ะ ต่างจากที่พูดเสียที่ไหน เหมือนจะดีต่อใจแต่สวนเก่งฉิบหาย! ถ้าไม่ใช่พี่ ไอ้เล็กคนนี้จะเสยคางให้หงายเลย!

“แล้วสรุปเป็นเหี้ยอะไร มึงจะแวะมาหากูทำไมเนี่ย” ลักษณ์รีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของน้องชายให้พ้นจากคนที่เพิ่งเดินออกจากคลินิกเขาไป เขาหวง ไม่อยากให้ใครสนใจเธอทั้งนั้นแม้กระทั่งกับน้องกับนุ่งก็ไม่ได้

“แม่งเซ็ง ผู้หญิงบ้าอะไรวะ ...น่ารำคาญ” เมื่อนึกไปถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องมาที่นี่วิศรุตก็เริ่มกระแทกลมหายใจหนัก วีรกรรมของผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาหัวเสีย

“ใคร?” ลักษณ์นึกอยากรู้ว่าผู้หญิงที่ทำให้วิศรุตหัวเสียได้ถึงขั้นคิ้วขมวดขนาดนี้คือใครที่ไหน ปกติมีแต่ผู้หญิงพร้อมทำให้วิศรุตพึงพอใจกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือ

“ไม่รู้” คนคิ้วผูกโบตอบ

“เอ๊า ไอ้นี่”

“ยายนั่นนะแม่งโคตรกวนส้นตีนเลยเว้ยพี่รอง...” วิศรุตเริ่มเล่าทุกอย่างที่เจอมาวันนี้ให้พี่ชายฟังอย่างละเอียดยิบ ตั้งใจระบายความหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจแปลกๆให้ลักษณ์ฟัง เล่าไปก็ใส่อารมณ์ไปแบบที่ไม่มีใครสามารถเห็นมุมนี้ของวิศรุตได้จากข้างนอก

อยู่กับคนอื่นวิศรุตวางตัวดีสุขุมน่าเชื่อถือ ต่างจากเวลาอยู่กับครอบครัวเพราะเขาจะขี้บ่น งอแง และปัญญาอ่อนทันทีให้สมกับที่เป็นน้องสุดท้องของบ้าน

ปกติแล้วเวลามีเรื่องอะไรวิศรุตมักจะคุยกับพี่คนรองได้เพราะรายนี้ใจเย็น พร้อมรับฟังคนอื่นเสมอโดยเฉพาะน้องชายอย่างเขา ไม่ว่าจะเรื่องไร้สาระแค่ไหน เขามักมาบ่นกับพี่รองที่เป็นทั้งพี่ทั้งเพื่อน

อีกอย่างคลินิกของหมอลักษณ์ก็อยู่ที่ห้างซึ่งไม่ไกลจากสำนักงานเขาสักเท่าไรนักจึงแวะมาวุ่นวายได้บ่อยกว่าแวะไปหาพี่คนโตอย่างราม

“แล้วมึงก็จับเขาโยนลงไปในพุ่มไม้แบบนั้นอะนะ” ลักษณ์ถึงกับหน้าเหวออ้าปากค้างเมื่อได้ยินสิ่งที่วิศรุตเล่าว่าเพิ่งไปสร้างวีรกรรมอะไรไว้ รู้อยู่หรอกว่าน้องชายเป็นพวกคนเถื่อน ใจร้อน โมโหร้าย และหยาบคายที่สุดแล้วในสามพี่น้อง แต่กับผู้หญิงก็ไม่เว้นเลยหรือ ที่สำคัญเหตุการณ์มันเกิดขึ้นหน้าห้าง!

ปกติวิศรุตเป็นห่วงหน้าตาและชื่อเสียงอย่างกับอะไร เพราะกลัวไปกระทบกับหน้าที่การงาน แล้วไปทำนิสัยถ่อยๆแบบนั้นไม่กลัวเสียภาพลักษณ์หรือไง

“เออ ผู้หญิงอะไรโคตรแสบเลย น่ารำคาญ!” วิศรุตยอมรับหน้าตาย ใครจะว่ายังไงก็ช่างจังหวะนั้นเขาไม่สนใจอะไรแล้ว ยายเด็กนั่นกระโจนตัดหน้ารถเองแท้ๆ แต่มาเรียกร้องความสนใจ ไม่ขับรถชนเข้าให้จริงๆก็บุญเท่าไรแล้ว

“โห ไอ้ถ่อย! มึงนี่แม่งโคตรเถื่อนเลยว่ะไอ้เล็ก นี่มึงเป็นน้องกูกับพี่ต้นจริงๆใช่ไหม?” ไอ้ความหยาบคายพวกนี้ลักษณ์เองก็ไม่มั่นใจว่าวิศรุตไปเอามาจากที่ไหน

“ถ้าไม่ติดโบท็อกซ์กับฟิลเลอร์บนหน้า อีกนิดหนึ่งเราก็เป็นแฝดกันได้แล้วนะ ถามไรโง่ๆ” วิศรุตกัดพี่ชายพลางลุกขึ้นเตรียมตัววิ่งหนีบาทาออกจากตัวคลินิกไป ได้บ่น ได้ระบาย ได้กัดลักษณ์แล้วสบายใจขึ้นมาหน่อย ยิ่งได้ยินเสียงตะโกนด่าของลักษณ์ตามหลังมาไกลๆด้วยเขาก็หัวเราะชอบใจ

“ไอ้เล็ก! ไอ้น้องเวร!”