รักเล่ห์บุพเพร้าย

ทำงานผิดพลาด

@อีกด้าน...

“เธอทำงานประสาอะไร ปล่อยให้มันมาทันเวลาได้ยังไง รู้ไหมว่าฉันเสียหายขนาดไหน!” เสียงสบถด่าดังใส่หน้าหญิงสาว เธอได้แต่ยืนฟังแล้วถอนหายใจ ไม่ปริปากแก้ตัว ไม่อธิบาย หรือเถียงอะไรออกไปแม้แต่น้อย ในเมื่อเหตุมันเกิดขึ้นแล้วกลับไปแก้ไขไม่ได้

“นี่ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรือไงปาริฉัตร!” ยิ่งเห็นท่าทีเฉยเมยไม่รู้สึกรู้สาอะไรของหญิงสาว ชายวัยกลางคนก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่

ปาริฉัตรไหวไหล่ เธอจ้องหน้าตอบกลับอย่างไม่คิดเกรงกลัว

“ไม่มีอะไรจะพูด และคุณก็ควรหยุดตะคอกได้แล้ว ไม่เจ็บคอเหรอ เอายาอมหน่อยไหมคะ?” หญิงสาวเลิกคิ้วเอียงคอถามก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ สองมือเรียวค้ำยันกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่คั่นกลางระหว่างเธอกับชายวัยกลางคนอยู่ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าหาเขาโดยที่ดวงตากลมสวยยังไม่ยอมละสายตาออกไปไหน

“ฉันไม่ใช่ลูกน้อง ไม่ใช่ทาสคุณ งานนี้ฉันไม่ได้ร้องขอที่จะทำ คุณมาเสนอฉันเองนะอย่าลืม เพราะฉะนั้นจะพูดจะจาอะไรก็ระวังไว้หน่อย เงินดีมากก็จริงอยู่ แต่ถ้าไม่โอเคฉันก็แค่เอาเวลาไปรับงานใหม่ ส่วนคุณไปหาจ้างคนอื่นเอาก็แล้วกันค่ะคุณธนา ฉันไม่ทำละ บาย..”

ต่อให้เงินดีขนาดไหนแต่ถ้าผู้ว่าจ้างปากปีจอกดขี่ข่มเหงกันมากไปเธอไม่รับก็ได้ โดนเป้าหมายจับโยนแล้วยังต้องมาโดนด่าซ้ำแบบนี้อีก มันน่าหงุดหงิดชะมัด ถึงจะร้อนเงินอยู่แต่ก็อารมณ์เสียเป็นเหมือนกัน! พูดจบก็เตรียมตัวหันหลังออกจากห้องไป ทว่าทันควันปาริฉัตรกลับโดนประโยคหนึ่งหยุดการก้าวเท้าให้ชะงักเอาไว้เสียก่อน

“เรื่องพ่อของเธอ... ไม่อยากรู้แล้วรึไง” ถึงประโยคนี้มันจะจี้ใจแต่ปาริฉัตรก็ยังพอจะข่มกลั้นความปวดแปลบในช่วงอกเอาไว้ได้

“เหอะ ไร้สาระ” เธอกัดฟันพูดเสียงนิ่ง ทั้งที่ในใจชาวาบไปหมด

ปาริฉัตรอยากรู้เรื่องคดีที่เกี่ยวกับพ่อของเธอเมื่อหลายปีก่อน รายละเอียดต่างๆ ธนาเป็นคนที่รู้ดีที่สุดเพราะเป็นคนรับผิดชอบดูแลคดี และตอนนี้ธนาคงเป็นคนเดียวที่กำทุกอย่างเอาไว้ รวมถึงเรื่องทนายฝ่ายตรงข้ามที่ว่าความจนพ่อของเธอต้องแพ้คดีและเข้าคุก จนในที่สุดพ่อเธอก็ต้องตาย

กระนั้นถึงปาริฉัตรจะอยากรู้เรื่องราวและข้อเท็จจริงมากสักเพียงไหน แต่ตอนนี้หญิงสาวไม่มีเวลามากพอให้กับเรื่องที่มันไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว เธอยังมีอีกหลายอย่างในชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ

“งั้นก็คืนเงินมา” แต่เมื่อประโยคนี้ดังขึ้นปาริฉัตรถึงขั้นกำหมัดแน่น เธอหลับตาถอนหายใจก่อนหันกลับไปเผชิญหน้า

“คืนเงินเหรอ... คืนเพื่อ? ฉันเสียเวลาทำงานให้คุณไปแล้ว”

“แต่ไม่สำเร็จ”

“ก็ตอนตกลงกันไม่ได้ระบุสักหน่อยว่าจำเป็นต้องทำงานให้สำเร็จ หรือหากงานไม่สำเร็จแล้วจะต้องคืนเงิน คุณบอกเองนะว่าเงินก้อนแรกหนึ่งหมื่นนี่เป็นค่าเสียเวลาของฉัน หากงานสำเร็จจะมีค่าตอบแทนอีกสองหมื่นไม่ใช่รึไง เอกสารไม่มี สัญญาอะไรก็ไม่ได้ระบุเป็นลายลักษณ์อักษรสักอย่าง เพราะฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องคืน” ตัวเธอเองก็ลงทุนลงแรงไปแล้ว ที่สำคัญไม่รู้จะไปเอาเงินจากไหนมาคืนด้วย เงินก้อนที่ได้มามีเรื่องให้ต้องใช้ไปหมดแล้วด้วยไม่เหลือเลยสักแดงเดียว

“หึ! หัวหมอใช้ได้...” ถึงจะนึกโกรธในท่าทีจองหองและไม่ยอมจนแต้มง่ายๆของเด็กสาว แต่ธนาก็ยกยิ้มชอบใจ

ชอบในความเฉลียวฉลาด และความบ้าบิ่นของปาริฉัตร กล้ามาแข็งข้อใส่เขาทั้งที่กำลังอยู่ในพื้นที่ของเขาได้ยังไง หากอยากทำอะไรขึ้นมาจริงๆ เธอคนเดียวเอาตัวไม่รอดแน่ แต่ก็นะ...

“เห็นแก่ที่ครั้งหนึ่งพ่อเธอเคยมีบุญคุณกับฉันหรอกนะ ครั้งนี้ยกให้ ฉันไม่เอาคืนก็ได้”

“ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว” ปาริฉัตรสวนกลับทันควัน ในเมื่อตกลงกันมาแบบนี้แล้วจะมาเอาคืนได้ยังไง

และพ่อเธอมีบุญคุณอะไรกับเขากันไม่เห็นเคยรู้ แต่ใดๆคือเธอไม่ชอบใจที่ใครจะมาพูดถึงพ่อเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่แค่ปรายตามองปราดเดียวก็รับรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่คนดีอย่างธนา

“อย่าพูดถึงพ่อฉันอีก” เสียงเล็กเอ่ยอย่างนิ่งเรียบ จริงจังกับคำพูดนั้นของตนมาก

“โอเค” ธนาตอบรับความต้องการเด็กสาวอย่างว่าง่าย ทว่าสายตาคู่เหี่ยวย่นกลับฉายแววประกายเมื่อนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้

“...ได้ข่าวว่าร้อนเงินเหรอ” ปาริฉัตรเลิกคิ้ว ได้ข่าวงั้นเหรอ... พูดแบบนี้หมายความว่าธนาตามสืบเรื่องเธออยู่สินะ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์ ไว้ใจไม่ได้! ปาริฉัตรตั้งใจจะอ้าปากด่าด้วยซ้ำ แต่โดนประโยคถัดไปหยุดเธอเอาไว้เสียก่อนอีกแล้ว

“ค่ารักษาไม่ใช่น้อยเลยนี่... ไหนจะค่าเล่าเรียน ค่ากิน ค่าอยู่อีก รับงานนี้หน่อยไหม...”

“ไม่!” ปาริฉัตรรีบปฏิเสธอย่างไว ทรงนี้ดูท่าทางไม่ใช่งานที่ดีแน่ๆ ไอ้แก่คนนี้ไว้ใจไม่ได้

“รีบตอบเหลือเกิน ฟังฉันให้จบก่อนสิ แล้วฉันจะให้เวลาเธอกลับไปคิดสามวัน โอเคไหม...”

“ก็บอกว่ามะ...” เธออ้าปากปฏิเสธอีกครั้งทว่าประโยคถัดไปของธนาทำเอาเธอใบ้กิน

“ฉันให้ห้าแสน” สิ้นคำนั้นปาริฉัตรหุบปากแทบไม่ทัน ห้าแสนเลยเหรอ ครึ่งล้านเนี่ยนะ!? บ้าน่า...

“ฉันจ่ายหนักนะ...” ธนาตะล่อม

เธอดูหน้าเงินขนาดนั้นเลยหรือยังไง! คนตาลุกวาวตั้งแต่ได้ยินคำว่าห้าแสนก่นด่าเจ้าของข้อเสนอทางสายตาอย่างไม่คิดจะปกปิด ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าจำนวนเงินนี้มันน่าสนใจทั้งที่ยังไม่ทันได้ฟังเงื่อนไขใดๆเลยด้วยซ้ำ

ถึงจะพอเดาออกว่างานนี้ไม่หมูและไม่น่าจะใช่งานที่ดีสักเท่าไร แต่ค่าเสียเวลาเยอะมาก เธอต้องทำงานกี่เดือนถึงจะได้เท่านี้กันล่ะ

“งะ งานอะไร...” สุดท้ายเรียวปากอิ่มก็เอ่ยถามออกไปจนได้ ความร้อนเงินทำให้สองเท้าเรียวค่อยๆเปลี่ยนจุดเป้าหมายที่ว่าจะเดินออกไปจากห้องนี้ให้กลับมายังจุดเดิมแต่โดยดี ตอนนี้เธอจดจ้องมองธนาอย่างตั้งอกตั้งใจ

ในเมื่อเขาพูดเองว่าพ่อเธอเคยมีบุญคุณด้วย หวังว่าเขาคงไม่เลวถึงขั้นให้เธอไปขายตัว ขายตับขายไต หรือส่งออกนอกประเทศที่ไหนหรอกนะ รอฟังเขาขยายความหน่อยจะเป็นอะไรไป ไม่เห็นเสียหาย หากยากเกินหรือทำไม่ไหวเธอเองก็แค่ปฏิเสธออกไป

“ว่าไง... ตกลงมันงานอะไร”

“นั่งลงก่อนสิ เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟัง”