สองพี่น้องก็เถียงกันไม่นาน คุณหมอเจ้าของไข้ก็เดินเข้ามา
“สวัสดีครับ” เสียงทุ้มหนักที่ฟังแล้วแสนจะอบอุ่นของนายแพทย์ราม โชติภิวรรธ หรือหมอราม หมอเฉพาะทางด้านออโธปิดิกที่เป็นเจ้าของไข้ของทรงโปรดเอ่ยทักทายสองพี่น้อง
“สวัสดีค่ะคุณหมอ” ปาริฉัตรยกมือไหว้ เสียงพูดเปลี่ยนเป็นหวานหูทันทีต่างจากเมื่อสิบวินาทีก่อนหน้าที่พูดกับน้องชาย ทรงโปรดแอบเบ้หน้ากลอกตาให้กับการเปลี่ยนเสียงไวของพี่สาว
“เห็นผู้ชายหน่อยไม่ได้ พี่ใครวะ” ทีกับน้องพูดจาห้วนห้าวแทบจะกินหัว แต่ไหงพอคุยกับคุณหมอหล่อๆแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีเลย! ไหนจะแววตาที่จ้องหมอเป็นประกายระยิบระยับนั่นอีก
“อะฮึ่ม เก็บอาการหน่อยนะ นอโผล่แล้ว”
เพียะ!
“ไอ้เด็กคนนี้นี่!” ฟาดเบาๆไปหนึ่งทีให้เหมือนพี่น้องหยอกล้อกัน ทั้งที่ความจริงอยากทึ้งหัวให้ผมหลุดติดมือออกมาเสียเลย มาว่าเธอมีนอต่อหน้าหมอรามสุดหล่อและแสนดีได้ยังไง เดี๋ยวภาพลักษณ์พี่สาวแสนดีมีความรับผิดชอ
